Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Τί είναι η Μεσοπεντηκοστή;

0 σχόλια

Τί είναι η Μεσοπεντηκοστή; 

 

«Ο Μεσσίας (= Χριστός), όταν η εορτή ήταν στο μέσο, στάθηκε ανάμεσα στους διδασκάλους του μωσαϊκού Νόμου και τους δίδασκε».

Την εορτή της Μεσοπεντηκοστής την εορτάζουμε για την τιμή των δύο μεγάλων εορτών, δηλαδή του Πάσχα και της Πεντηκοστής, επειδή αυτή και ενώνει και συνδέει τις δύο αυτές εορτές. Η εορτή της Μεσοπεντηκοστής θεσπίστηκε για τον εξής λόγο: Μετά το υπερφυές θαύμα που έκαμε ο Χριστός στο παράλυτο, οι Ιουδαίοι, σκανδαλισμένοι δήθεν για το Σαββάτου (διότι πράγματι, Σάββατο θεράπευσε ο Κύριος τον παράλυτο), Τον καταδίωκαν και ζητούσαν να τον σκοτώσουν. Για το λόγο αυτό ο Ιησούς έφυγε από τα Ιεροσόλυμα και πήγε στη Γαλιλαία, όπου και διέμενε στα όρη της περιοχής εκείνης με τους μαθητές Του. Εκεί έκανε το υπερφυές θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων, και έφαγαν και χόρτασαν πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογίζονται στον αριθμό αυτό γυναίκες και παι­διά. Μετέπειτα, κατά την εορτή της Σκηνοπηγίας (ήταν δε και αυτή μεγάλη εορτή των Ιουδαίων), ο Ιησούς ανέβηκε και πάλι στα Ιεροσόλυμα και περπατούσε στα κρυφά. Στο μέσο όμως της εορτής ανέβηκε στο Ναό και δίδασκε· και όλοι έμεναν έκπληκτοι από τη διδαχή Του.

Αλλά, επειδή Τον φθονούσαν, έλεγαν: «Πώς αυτός ξέρει γράμματα, ενώ δεν έχει σπουδάσει;». Αλλά ο Ιησούς, όντας πράγματι νέος Αδάμ, όπως εκείνος ο πρώτος ήταν κατάμεστος από σοφία, έτσι και Αυτός, όντας επιπλέον και Θεός, ήταν παντογνώστης (που βέβαια ο πρώτος Αδάμ δεν ήταν). Γόγγυζαν λοιπόν όλοι κατά του Χριστού και επιδίωκαν να Τον σκοτώσουν οπωσδήποτε. Εκείνος δε, ελέγχοντάς τους ότι μάχονταν δήθεν υπέρ του Σαββάτου, είπε: «Γιατί ζητάτε να με σκοτώσετε;». Και στρέφοντας τη σκέψη των Ιουδαίων στο μωσαϊκό Νόμο, τους είπε επιπρόσθετα ότι δεν είχαν κανένα λόγο να θυμώνουν εναντίον του, επειδή θεράπευσε κατά την ημέρα του Σαββάτου τον παράλυτο, διότι και ο Μωυσής έχει νομοθετήσει ότι το Σάββατο μπορεί να καταλύεται, στη περίπτωση που πρόκειται για περιτομή, (όταν η όγδοη ημέρα από τη γέννηση του αρσενικού παιδιού, κατά την οποία έπρεπε αυτή να γίνει, συνέπιπτε με την ημέρα του Σαββάτου. Και συνεχίζοντας ο Κύριος, είπε: «Αν ένας άνθρωπος περιτέμνεται το Σάββατο, για να μην παραβιαστεί ο Νόμος του Μωυσή, εσείς θυμώνετε εναντίον μου, επειδή θεράπευσα έναν ολόκληρο άνθρωπο κατά την ημέρα του Σαββάτου;»). Και βέβαια ο Κύριος έκαμε διάλογο πολλή ώρα με τους Ιουδαίους περί του θέματος αυτού και τους τόνισε ότι δοτήρας του
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Ο ιερός Χρυσόστομος μάς κηρύττει για το Προσφυγικό

0 σχόλια

Ο ιερός Χρυσόστομος μάς κηρύττει για το Προσφυγικό

 

Λένε ότι αυτοί (οι πρόσφυγες) είναι φυγάδες, ξένοι και ελεεινοί. Ότι άφησαν τις πατρίδες τους για να μαζευτούν στην πόλη μας. Πες μου λοιπόν, γι’ αυτό αγανακτείς και μαδάς το στεφάνι της πόλης [δηλ. καταστρέφεις τη δόξα της], επειδή όλοι τη θεωρούν δικό τους λιμάνι και την προτιμούν από τη δική τους γη; Γι΄αυτό ακριβώς όμως, θα έπρεπε να αγάλλεσαι και να χαίρεσαι, γιατί όπως για ένα καλό προϊόν όλοι σπεύδουν να το αγοράσουν απ’ τα χέρια σας, έτσι και όλα τα έθνη βλέπουν την πόλη μας σαν δική τους μητέρα. Ας μην καταστρέφετε λοιπόν την τιμή που της κάνουν και μην πετσοκόβετε αυτόν τον έπαινο που της προσφέρουν από τα παλιά τα χρόνια.

Και όπως κάποτε είχε πέσει μεγάλη πείνα, οι κάτοικοι αυτής της πόλης έστειλαν πολλά χρήματα στους κατοίκους των Ιεροσολύμων μέσω του Βαρνάβα και του Παύλου, από τους οποίους ξεκινήσαμε την ομιλία μας [σ.σ. έγινε προηγουμένως λόγος]. Από ποιον εμείς θα είμαστε άξιοι συγγνώμης, και τι είδους απολογία θα δώσουμε, όταν οι πρόγονοί μας έτρεφαν με τα χρήματά τους αυτούς που ζούσαν μακριά και έτρεχαν να τους βοηθήσουν – ενώ εμείς θέλουμε να απελάσουμε αυτούς που έρχονται από μακριά, και απαιτούμε ευθύνες με ακρίβεια; Και μάλιστα ενώ γνωρίζουμε ότι εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι μυριάδων κακών…. Ας σκεφτούμε δε, ότι αν ο Θεός θελήσει να μας εξετάσει, όπως ακριβώς κάνουμε εμείς με τους φτωχούς, δεν θα τύχουμε καμία συγγνώμη και κανένα έλεος. Γιατί ειπώθηκε: «Όπως εσείς κρίνετε, έτσι

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΜΕΡΟΣ Α

0 σχόλια





ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ
 ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΜΕΡΟΣ Α
Περιεχόμενα



Ο ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΝΕΑΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ

Ομηρος στό παλάτι τοϋ Διοκλητιανού


’Επειδή ή άπέραντη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κινδύνευε μονίμως άπό τις έπιδρομές τών βαρβάρων, άλλα καί άπό τίς έσωτερικές έριδες καί συνωμοσίες, ό Διοκλητιανός, πού άναρρήθηκε στό θρόνο τό 284 μ.Χ., γιά τήν καλύτερη καί άσφαλέστερη διοίκησή της κατάρτισε καί έφάρμοσε ένα νέο σχέδιο διοίκησης, τήν «Τετραρχία».
Σύμφωνα μέ τό σχέδιό του αύτό, κράτησε γιά λόγου του τή διακυβέρνηση τής Ανατολικής Αύτοκρατορίας (μέ πρωτεύουσα τή Νικομήδεια) καί ανέθεσε στό φίλο του Μαξιμιανό, στόν όποίο έδωσε τόν τίτλο τού Αύγουστου, τή διοίκηση τής Δυτικής Αύτοκρατορίας, (μέ πρωτεύουσα τή Ρώμη), καί λίγα χρόνια άργότερα (293) τοποθέτησε δυό καίσαρες (βοηθούς αύτοκράτορες), τό Γαλέριο στην Ανατολή καί τό στρατηγό Κωνστάντιο Χλωρό στη Δύση.
Ό Κωνστάντιος καταγόταν άπό ευγενική οικογένεια καί ήταν άνιψιός άπό τήν πλευρά τής μάνας του τοϋ αύτοκράτορα Κλαύδιου.Ήταν «άριστο άτομο τής άκραίας καλοκαγαθιας», γράφει ό ιστορικός Εύτρόπιος καί προσθέτει ότι τά έπιπλα καί σκεύη τοϋ σπιτιού του ήταν τόσο περιορισμένα, πού άν, έπρόκειτο νά φιλοξενήσει ένα μεγαλύτερο άριθμό φίλων άπό τό συνηθισμένο, δανειζόταν άπό διάφορα σπίτια1!
Ή έπιλογη τοϋ Κωνστάντιου γιά τη θέση τού Καίσαρα άπό τό 289 τόν βρήκε νυμφευμένο μέ την Ελένη, πανέμορφη Έλληνίδα άπό τό Δρέπανο Βιθυνίας, κόρη όμως πτωχού ξενοδόχου, καί πατέρα τού δεκαπεντάχρονου Κωνσταντίνου (γεννημένου στίς 27 Φεβρουάριου 274 μ.Χ. στη Νάίσσό τής Μοισίας, σημερινής Σερβίας).Έπειδή ό ρωμαϊκός νόμος άπαγόρευε σέ άνιότατους άξιωματούχους τό γάμο μέ γυναίκες ταπεινής καταγωγής, ό Κωνστάντιος ένόψει τής προαγωγής του, υποχρεώθηκε άπό τό Διοκλητιανό νά χωρίσει την Ελένη καί νά νυμφευτεί τη συγγενή τού συναυτοκράτορά του Μαξιμιανοϋ, τη Θεοδώρα. Αδιαμαρτύρητα καί μέ άξιοπρέπεια ή Ελένη δέχτηκε τό πλήγμα. Πήρε τό μικρό Κωνσταντίνο καί άναχώρησε γιά την ιδιαίτερη πατρίδα της.
Δεκαεξάχρονος ό Κωνσταντίνος ύποχρεώθηκε νά ζεϊ στην αύτοκρατορική αυλή στη Νικομήδεια ώσάν σέ όμηρία, γιά νά έχει ό αΰτοκράτορας Διοκλητιανός, άλλά καί ό διάδοχός του Γαλέριος άργότερα, έξασφαλισμένη τήν πιστότητα τοϋ πατέρα του καίσαρα Κωνστάντιου. (Οί προαιώνιες δολοπλοκίες καί οί συνωμοσίες στά ρωμαϊκά άνάκτορα καθιστούσαν τούς πάντες καχύποπτους).
Ό Κωνσταντίνος κοντά στό Διοκλητιανό είχε καλούς δασκάλους. Διδάχτηκε τή στρατιωτική τέχνη, άλλά καί τά γράμματα άπό σημαντικούς λογίσυς τών άνακτόρων. «Διέπρεπε γιά παιδεία, έμφυτη φρόνηση καί θεόδοτη σοφία», γράφει ό Ευσέβιος2. Καί ό Ζωναράς προσθέτει: «Λέγεται πώς δεν ήταν άμοιρος παιδείας καί πως είχε σπουδάσει τά γράμματα έξίσου καλά μέ τά όπλα, γι’ αύτό ή γλώσσα του ήταν καλά άκονισμένη καί διέθετε τέτοια θέλγητρα, πού μάγευαν τ’αύτιά των άκροατών»3.
Στη στρατιωτική υπηρεσία μπήκε τό 296 σε ήλικία δεκαεννιά ετών.
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΜΕΡΟΣ Β

0 σχόλια





 ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΜΕΡΟΣ Β

 

Περιεχόμενα

 

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΔΙΩΓΜΟ ΤΩΝ ΠΑΓΑΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ


Ή εγκράτεια καί ή μετριοπάθεια ήταν άπό τίς μεγαλύτερες αρετές τού Κωνσταντίνου. Παρότι άσπάστηκε μ’ ένθουσιασμό τη νέα θρησκεία, δέ στέρησε τη λατρεία στούς πιστούς τής παλαιός, ούτε έβλαψε τά μνημεία της. Άδικα κατηγορεΐται ότι κατεδίωξε τους έθνικούς. Άδικα κατηγορεΐται άπό τό φανατικό παγανιστή Εύνάπιο (ό όποιος εξοπλίζει τόν άλλο φαρμακερό έχθρό τοϋ Χριστού καί τού Κωνστατίνου, τό Ζώσιμο, μέ «όπλα» στό μάταιο πόλεμό του κατά τού Χριστιανισμού), ότι έξετέλεσε τό φιλόσοφο Σώπατρο. Αλλά ό Σώπατρος κατηγορήθηκε γιά μαγεία (ότι δηλαδή έδεσε τους ανέμους καί έμπόδισε τό άρμένισμα των καραβιών...), πράγμα που άπαγόρευε ό νόμος έπί ποινή θανάτου (δηλαδή άπαγόρευε τή μαγεία καί... όχι τό δέσιμο τών άνέμων). Καί, φυσικά, ό Κωνσταντίνος δέν μπορεί νά θεωρηθεί ένοχος όλων τών καταδικαστικών άποφάσεων, που έξέδωσαν τά δικαστήρια τής άπέραντης Αυτοκρατορίας του...
Μέ κρατικές δαπάνες στήριζε τίς γιορτές καί τίς τελετές τών ειδωλολάτρων στά πλαίσια τής δίκαιης καί ίσης μεταχείρισής τους πρός τούς χριστιανούς. Ό ίδιος μάλιστα τούς παρότρυνε νά έπισκέπτονται ελεύθερα τούς βωμούς καί τά ιερά τους καί νά τελούν τίς τελετές κατά τίς συνήθειές τους175.
Στην Αίγυπτο δέν άπαγόρευσε τις έορτές καί τίς τελετές, που, καθώς πίστευαν οί πιστοί τοΰ θεοΰ Νείλου, έξασφάλιζαν τίς πλημμύρες τοΰ ποταμού176... Ούτε την ίδρυση είδωλολατρικών ναών έμπόδισε, καί τό μέτρο του αυτό έφαρμόστηκε σ’ εύρύτερη κλίμακα, καθώς έπιβεβαιώνουν οί Ζώσιμος καί Βίκτωρ177. Μονάχα ένα μέτρο έλαβε κατά τής παλαιός θρησκείας: Άπαγόρευσε τόν έπιβεβλημένο εύνουχισμό τών Ιερέων τοΰ θεοΰ Νείλου, πράγμα που, εικάζουμε, δέν θά έγινε δεκτό μέ άβάσταχτη δυσφορία άπό τούς «πληττόμενους»...
Δέν κατεδίωξε τούς είδωλολάτρες, άλλ’ οΰτε καί τήρησε ιδιαίτερα φιλική στάση άπέναντί τους. Μέ έπιστολές του συμβούλευε τούς κατοίκους τών περιοχών έκείνων νά στραφούν πρός τή χριστιανική πίστη. Σεβόμενος ίσως τό διάταγμά του τοΰ Μεδιολάνου, δέ θέλησε νά παραβιάσει τήν άρχή τής θρησκευτικής έλευθερίας, πού παραχώρησε. Αυστηρότητα, ώστόσο, έδειξε πρός τούς αιρετικούς, έπειδή πίστευε, καθώς μας πληροφορεί ό Εύσέβιος, ότι «έξαιτίας τους οί υγιείς πέφτουν σέ άσθένεια καί οί ζωντανοί σέ διηνεκή θάνατο».
Ή συμπεριφορά του πρός τούς διώκτες τών χριστιανών ήταν άνεξίκακη. Δέν τούς τιμώρησε, παρότι στή συνείδησή του τούς καταδίκαζε.Κανέναν ύπάλληλο ειδωλολάτρη δέν άπομάκρυνε άπό τήν κρατική μηχανή. Μετά τή μεταφορά τής πρωτεύουσας στήν Κωνσταντινούπολη άπαγόρευσε τόν έορτασμό είδωλολατρικών έορτών. Οί χριστιανοί συγγραφείς βεβαιώνουν ότι έπιθυμία τοΰ αύτοκράτορα ήταν ή άπουσίατής ειδωλολατρίας άπό τήν Πόλη178.
Ποτέ δέν άσκησε καταπίεση γιά θρησκευτικούς λόγους μήτε στούς είδωλολάτρες μήτε στούς άλλους άλλόθρησκους καί όσα λέγονται περί τοΰ άντιθέτου είναι άνεδαφικά, άνιστόρητα καί Ισως κακόβουλα. Πάνω στό θέμα αύτό όιαφωτιοτικότερος είναι ό περίφημος ιστορικός τοΰ δέκατου ένατου αιώνα J. Β. Bury. Ανάμεσα στις αυστηρές κρίσεις του γιά τόν Κωνσταντίνο λέει καί κάποιες σπάνιες άλήθειες: «Δεν πρέπει ποτέ νά ξεχαστεί ότι ή έπανάσταση τοΰ Κωνσταντίνον ήταν ίσως ή πιό τολμηρή πράξη, που διαπράχτηκε άπό έναν αύτοκράτορα στήν άμέλεια καί την περιφρόνηση τής μεγάλης πλεισψηφίας των ύπηκόων τον. Τούλάχιστον γιά τά τέσσερα πέμπτα τοΰ πληθνσμοϋ τής αυτοκρατορίας ή χριστιανική’Εκκλησία έξωτερικώς μονάχα ήταν χριστιανική. Ό στρατός καί όλα τά σημαντικά άτομα στή διοίκηση ήταν αφιερωμένα στήν ειδωλολατρία. Επομένως δέν έκπλήσσει ό Κωνσταντίνος ώς πολιτικός καί χριστιανός πού δέ χρησιμοποίησε πειθαναγκασμό. Ή πολιτική του έκανε λίγα, πού δεϊχναν περισσότερα άπ’ δ,τι ήσαν, καί προετοίμαζε τή βαθμιαία μετατροπή τής αυτοκρατορίας (σέ χριστιανική), καί ήταν τόσο ήπια καί προσεκτική πού έχει ύποστηριχτεΐ άπό μερικούς, ότι στόχος τον ήταν νά καθιερώσει μιάν ισότητα τών δύο θρησκειών. Διατήρησε τόν τίτλο τοΰ Pontifex Maximus καί μέ τόν τρόπο αυτόν καί τό συνταγματικό δικαίωμα τοΰ αύτοκράτορα νά έποπτεύει τά θρησκευτικά όργανα. Άπέσνρε τήν ύποστήριξη τών είδωλολατρικών Ιεροτελεστιών μέ κρατικά κεφάλαια, άλλ’ έκανε μιάν έξαίρεση ύπέρ τών έπίσημων λατρειών στή Ρώμη. Τό σημαντικότερο κατασταλτικό μέτρο του ήταν ή άπαγόρευση θυσιών μέ σφάγια, πού υιοθετήθηκε συχνά άπό έκείνονς πού ετοίμαζαν κάποια έξέγερση καί έπιθυμοϋσαν νά μάθουν τίς πιθανότητες τής έπιτυχίας τους. Ή άπαγόρευση όριζε ποινή θανάτου, άλλ’ ή ποινή αυτή ποτέ δέν έπιβλήθηκε. Υπήρξε μιά τεράστια διαφορά άνάμεσα στό γράμμα τοΰ Νόμου καί στήν πρακτική έφαρμογή του. Άλλ’ ένας ειδωλολάτρης θά μπορούσε έλεϋθερα νά έκπληρώσει τά θρησκευτικά του καθήκοντα στους ναούς. Θά μπορούσε νά προσφέρει τό θυμίαμα καί νά κάνει τίς σπονδές τοϋ κρασιού καί σ’ ένα ναό καί στό σπίτι του. Οί γιοί τοϋ Κωνσταντίνου άκολοϋθησαν αύστηρότερη πολιτική έναντι των ειδωλολάτρων*. Στό ίδιο διάταγμα όρίστηκε τό κλείσιμο τών ναών “σέ όλες τίς θέσεις καί τίς πόλεις” άλλ’ αύτή ή διάταξη έφαρμόοτήκε έδώ καί έκεΐ, άνάλογα μέ τίς περιστάσεις καί τά συναισθήματα τών τοπικών κυβερνητών. Ελάχιστοι, ώστόσο, φανατικοί τής χριστιανικής πλευράς έκμεταλλευόμενοι τό αύτοκρατορικό διάταγμα, προχώρησαν σέ οφρότητες, καί προκάλεσαν μεγάλη άνησυχία στους παγανιστές»119. Αλλά οί φανατικοί τών έπαναστάσεων δεν Ιλειψαν ούτε θά λείψουν στην Ιστορία.
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

9 Α΄ ΣΑΜΟΥΗΛ (ή ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄)

0 σχόλια




9 Α΄ ΣΑΜΟΥΗΛ (ή ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

    Το βιβλία "Α'και Β 'Σαμουήλ" αποτελούσαν αρχικά ενιαίο έργο, που αργότερα, για πρακτικούς λόγους, χωρίστηκε σε δύο. Τιτλοφορούνται με το όνομα του Κριτή και προφήτη Σαμουήλ, η δράση του οποίου περιγράφεται στο πρώτο μέρος του έργου, και ο ρόλος του οποίου υπήρξε καθοριστικός κατά τη μεταβολή του πολιτικού συστήματος του βιβλικού Ισραήλ από αμφικτυονία φυλών σε βασιλεία. Στην ελληνική μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο') τα δύο βιβλία επιγράφονται "Βασιλειών Α'και Β΄αντίστοιχα, επειδή το περιεχόμενό τους αναφέρεται στην εγκαθίδρυση του θεσμού της βασιλείας και στην ιστορία των πρώτων ηγεμόνων Σαούλ και Δαβίδ.
    Το Α' Σαμουήλ ή Βασιλειών Α' κατατάσσεται στα Ιστορικά Βιβλία” της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ στην Εβραϊκή Βίβλο στην ομάδα "Προγενέστεροι Προφήτες".
    Στο πρώτο μέρος του βιβλίου (κεφ. 1-12) εκτίθεται η ιστορία του Σαμουήλ από τη γέννησή του μέχρι την εκλογή του Σαούλ ως πρώτου βασιλιά των Ισραηλιτών, ενώ στο δεύτερο (κεφ. 13-31) περιέχονται τα γεγονότα της βασιλείας του Σαούλ μέχρι το θάνατό του.
    Οι συνεχείς επιθέσεις των γειτονικών λαών και κυρίως των Φιλισταίων προκάλε-σαν αισθήματα ανασφάλειας στο λαό του Θεού, ο οποίος απαίτησε και τελικά πέτυχε την εγκαθίδρυση βασιλείας. Η γή όμως αυτή δεν έγινε δεκτή χωρίς αντιδράσεις, καθώς, παράλληλα με την άποψη ότι οι πολιτικές περιστάσεις απαιτούν την ύπαρξη κεντρικής εξουσίας, διατυπώνεται η αντίρρηση ότι ο Θεός, ως μοναδικός Κύριος του Ισραήλ, είναι ο πραγματικός εγγυητής της ελευθερίας του, όπως και κατά την προηγούμενη περίοδο των Κριτών. Αν για τους γύρω λαούς η βεβαιότητα για ασφάλεια και σταθερότητα στηρίζεται σε μύθους που εξιστορούν τα κατορθώματα των διαφόρων θεοτήτων τους σε κάποιο αρχέγονο παρελθόν, ο Ισραήλ απέναντι σ’ αυτή τη μυθολογική βεβαιότητα έχει να αντιτάξει την εμπειρία της σωτηρίας του από τη δουλεία της Αιγύπτου και της εγκατάστασης στη Χαναάν, την εμπειρία της συνεχούς και ζωντανής παρουσίας του Θεού του μέσα στην πρόσφατη ιστορία του.
    Υπό αυτές τις προϋποθέσεις ο Σαούλ χρίεται βασιλιάς ως εντολοδόχος απλώς του Θεού ο οποίος παραμένει ο πραγματικός ηγέτης του λαού του. Παρά τους νικηφόρους αγώνες του, ο Σαούλ με τη στάση του και τις επιλογές του εμφανίζει μια τάση αμφισβήτησης αυτής της ηγεμονίας του Θεού πάνω στο λαό του (πρβλ. 13,7β-14·
15,1-26), με αποτέλεσμα να χάσει τη θεία εύνοια. Παρ’ όλα αυτά, ο Θεός δεν εγκαταλείπει το λαό του. Η πτωτική πορεία του πρώτου βασιλιά συνοδεύεται από την ανοδική του μελλοντικού διαδόχου του, του Δαβίδ, την οποία ο Σαούλ, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειές του, δεν θα κατορθώσει να ανακόψει, και το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου θα εισέλθει στη νέα φάση του.
Διάγραμμα του περιεχομένου                                    
1. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Σαμουήλ:              1,1-3,21
2. Η κιβωτός της διαθήκης λάφυρο των Φιλισταίων:      4,1-7,17
3. Σαμουήλ και Σαούλ:                                8,1-15,35
8,1 -12,25: Η εγκαθίδρυση της βασιλείας                       
13,1-15,35: Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Σαούλ           
4. Σαούλ και Δαβίδ:                                 16,1-31,13
16.1- 19,7: Ο Δαβίδ στην αυλή του Σαούλ
19,8-21,16: Εχθρότητα του Σαούλ - Φυγή του Δαβίδ
22.1- 26,25: Αντιπαράθεση Δαβίδ-Σαούλ
27.1- 31,13: Καταφυγή του Δαβίδ στους Φιλισταίους – Πόλεμος
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

8 ΡΟΥΘ

0 σχόλια




8 ΡΟΥΘ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ        
    Το βιβλίο "Ρουθ” φέρει ως τίτλο το όνομα μιας Μωαβίτισσας γυναίκας, την ιστορία της οποίας περιγράφει.
    Επειδή η ιστορία αυτή διαδραματίζεται κατά την περίοδο των Κριτών, το έργο κατατάσσεται στα “Ιστορικά Βιβλία” της Παλαιάς Διαθήκης, αμέσως μετά το βιβλίο των Κριτών, ενώ στην Εβραϊκή Βίβλο στην τρίτη ομάδα βιβλίων που φέρει το γενικό τίτλο "Αγιόγραφα”.
    Η Ρουθ καταγόταν από τη Μωάβ, μια μικρή χώρα στα ανατολικά της Νεκρός Θαλάσσης. Εκεί μετανάστευσε μια ιουδαϊκή οικογένεια από τη Βηθλεέμ και η Ρουθ παντρεύτηκε ένα από τα μέλη της. Μετά το θάνατο του συζύγου της, ακολουθεί την επίσης χήρα πεθερά της στην Ιουδαίο, όπου παντρεύεται ένα μακρινό συγγενή τους, τον Βοόζ. Από το γάμο αυτόν γεννήθηκε ο Ωβήδ, παππούς του Δαβίδ.
    Στόχος του συγγραφέα της εποικοδομητικής αυτής ιστορίας είναι να καταδείξει ότι το έλεος του Θεού δεν περιορίζεται στα στενά όρια του λαού του Ισραήλ, αλλά ε-πεκτείνεται σε κάθε άνθρωπο, ο οποίος δείχνει εμπιστοσύνη σ’ αυτόν. Αυτή η ιδέα της παγκοσμιότητας του Θεού αποτελεί κεντρική διδασκαλία της όλης αφήγησης.
    Διάγραμμα του περιεχομένου
    1. Η Ρουθ ακολουθεί την πεθερά της:                             1,1 -22
    2. Συνάντηση Ρουθ και Βοόζ:                                     2,1-3,18
    3. Γάμος του Βοόζ και της Ρουθ:                                 4,1 -22        

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

7 ΚΡΙΤΑΙ

0 σχόλια





7 ΚΡΙΤΑΙ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

    Οι Κριτές, στην εποχή των οποίων αναφέρεται το ομώνυμο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, ήταν πολιτικοί ή στρατιωτικοί ηγέτες των ισραηλιτικών φυλών πριν από την εγκαθίδρυση της μοναρχίας. Τον τίτλο του Κριτή έφεραν διάφορα πρόσωπα με ποικίλα χαρακτηριστικά. Πρόκειται κατ’ αρχήν για τοπικούς πολιτικούς ηγέτες, οι οποίοι ασκούσαν διοικητική εξουσία στα όρια της πόλης ή της φυλής τους και για τους οποίους παρατίθενται στο βιβλίο μόνον κάποια σύντομα βιογραφικά σημειώματα (λεγόμενοι “μικροί Κριτές": Σαμγάρ, Τωλά, Ιαΐρ, Ιβοάν, Αιλών, Αβδών). Ο ίδιος τίτλος αποδίδεται και στους χαρισματικούς ηγέτες που αναδεικνύει ο Θεός οε κρίσιμες περιόδους, για να σώσουν και απελευθερώσουν το λαό του από την απειλή και καταδυνάστευση των γειτονικών λαών και στο έργο των οποίων γίνεται λεπτομερής αναφορά οτο βιβλίο (λεγόμενοι “μεγάλοι Κριτές": Οθνιήλ, Εούδ, Δεβόρα και Βαράκ, Γεδεών, Ιεφθάε, Σαμψών).
    Το βιβλίο των Κριτών έπεται του βιβλίου του Ιησού του Ναυή και ανήκει στα “Ιστορικά Βιβλία” της Παλαιός Διαθήκης, ενώ στην Εβραϊκή Βίβλο κατατάσσεται στην ίδια σειρά, αλλά στην ομάδα “Προγενέστεροι Προφήτες”.
    Μετά την εισαγωγή (1,1-2,5), που επανέρχεται στο θέμα της εγκατάστασης των ισραηλιτικών φυλών στη Χαναάν (πρβλ. εισαγωγή στο βιβλίο Ιησούς του Ναυή), το κύριο μέρος του βιβλίου των Κριτών (2,6-16,31) αναφέρεται στη δράση δώδεκα συνολικά Κριτών και στο τελευταίο τμήμα του (κεφ. 17-21) παρατίθενται αφηγήσεις για γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά την προμοναρχική περίοδο.
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

6 ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ

0 σχόλια




6  ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ

    To πρώτο μετά την Πεντάτευχο βιβλίο της Αγίας Γραφής φέρει ως τίτλο το όνομα του κεντρικού ήρωά του, του συνεργάτη και διαδόχου του Μωυσή, Ιησού γιου του Ναυή.
    Ανήκει στα λεγάμενα Ιστορικά Βιβλία" της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ στην Εβραϊκή Βίβλο κατατάσσεται στην ίδια σειρά, αλλά ως επικεφαλής της ομάδας των βιβλίων που έχει το γενικό τίτλο "Προφήτες” και της υποομάδας "Προγενέστεροι Προφήτες".
    Θέμα του βιβλίου αποτελεί η κατάκτηση της Χαναάν από τους Ισραηλίτες υπό την ηγεσία του Ιησού του Ναυή και η διανομή της χώρας μεταξύ των φυλών του Ισραήλ.
    Ο συγγραφέας του βιβλίου παρουσιάζει την κατάκτηση ολόκληρης της Χαναάν να ουντελείται με μια σειρά πολεμικών επιχειρήσεων, στις οποίες μετέχουν όλες οι ισ-ραηλιτικές φυλές υπό την ηγεσία του Ιησού. Το ίδιο θέμα από διαφορετική οπτική γωνία πραγματεύεται και το βιβλίο των Κριτών (κεφ 1), όπου περιγράφονται οι αγώνες των επιμέρους φυλών για την κατάκτηση των περιοχών τους, αλλά και οι αποτυχίες τους, που είχαν ως συνέπεια να παραμείνει μεγάλος αριθμός πόλεων στα χέρια των Χαναναίων. Αυτό εξηγείται από τους διαφορετικούς στόχους που θέλει να υπηρετήσει η παρουσίαση των γεγονότων στα δύο βιβλία. Οι βιβλικοί συγγραφείς επεξεργάζονται το υλικό τους -το οποίο προέρχεται από αρχαίες πηγές- όχι ως ιστορικοί, όπως απι-λαμβάνεται κανείς σήμερα το έργο του ιστορικού, αλλά κυρίως ως θεολόγοι. Το ενδιαφέρον τους δεν επικεντρώνεται στη λεπτομερειακή περιγραφή των γεγονότων του παρελθόντος της ανθρώπινης κοινωνίας, αλλά κυρίως στη μελέτη των θείων ενεργειών για τη σωτηρία του κόσμου, των πρωτοβουλιών, δηλαδή, του Θεού και της ανταπόκρισης των ανθρώπων σ’ αυτές με προοπτική το μέλλον, που είναι η βασιλεία του Θεού. Η εξιστόρηση, κατά συνέπεια, των γεγονότων δεν σκοπεύει στην παροχή απλώς ιστορικών (με τη σύγχρονη πάντοτε σημασία του όρου) πληροφοριών, αλλά πρωτίστως στη διατύπωση αιώνιων θεολογικών αληθειών, αληθειών που θα διατηρούν την επι-καιρότητά τους όσο θα υπάρχουν άνθρωποι πάνω στη γη. Πρόκειται για μια προφητική θεώρηση και εκτίμηση της ιστορίας, γεγονός που δικαιώνει κατά κάποιον τρόπο και την ένταξη από την ιουδαϊκή παράδοση των "ιστορικών” βιβλίων στα προφητικά έργα.
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

5 ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ

0 σχόλια




5 ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ

  Το πέμπτο βιβλίο της Αγίας Γραφής και τελευταίο της Πεντατεύχου ονομάζεται “Δευτερονόμιον” (= δεύτερος νόμος), ενώ στην Εβραϊκή Βίβλο τιτλοφορείται “Έλε χαντεβαρίμ” (= Αυτοί [είναι] οι λόγοι) από τις πρώτες λέξεις του κειμένου του.
    Ο ελληνικός τίτλος δικαιώνεται πλήρως από το περιεχόμενο του έργου, που αποτελεί στο μεγαλύτερο μέρος του επανάληψη της νομοθεσίας που παρατίθεται στο βιβλίο της Εξόδου με ορισμένες συμπληρώσεις και προσαρμογές στις νέες συνθήκες ζωής μετά την εγκατάσταση των Ισραηλιτών στη Χαναάν.  Πρόκειται για έναν απολογισμό των περιπετειών της ερήμου και μια διασάφηση της νομοθεσίας του Σινά, που γίνεται με τη μορφή τριών λόγων (κεφ. 1-4  5-28· 29-30), τους οποίους εκφωνεί ο Μωυσής λίγο πριν από το θάνατό του. Οι αρχές του Δευτερονομίου επηρέασαν τη θρησκευτική μεταρρύθμιση του βασιλιά Ιωοία (639-609 Π.Χ.), όταν, σύμφωνα με τη βιβλική αφήγηση (Β'Βασ κεφ. 22-23), κατά τη διάρκεια ε-πισκευαστικών εργασιών στο ναό της Ιερουσαλήμ, ανακαλύφθηκε ένα βιβλίο του νόμου, που κατά πάσα πιθανότητα ταυτιζόταν με τον πυρήνα του παρόντος έργου (12,1-26,15).    Κεντρικό θέμα του Δευτερονομίου αποτελεί ο τονισμός της μοναδικότητας του Θεού, από την οποία απορρέει η διδασκαλία για την ενότητα πίστης, λατρείας και ηθικής, καθώς και η υποχρέωση των Ισραηλιτών για πιστή τήρηση των διατάξεων του νόμου. Ο Θεός εξέλεξε από αγάπη και μόνο τον Ισραήλ ως λαό του και συνήψε μαζί του διαθήκη. Αλλά προϋπόθεση για την πιστότητα του Θεού στους όρους της διαθήκης είναι η πιστότητα του λαού στην τήρηση του νόμου τού ενός και μοναδικού Θεού, ο οποίος λατρεύεται σε ένα και μοναδικό ιερό.
    Η διδασκαλία του Δευτερονομίου συνοψίζεται στην περικοπή 6,4-9, που συνιστά μέχρι σήμερα τη βασική ομολογία πίστεως του Ισραήλ. Την εντολή της αγάπης προς το Θεό που περιέχεται στην περικοπή (6,5) θα χαρακτηρίσει ο Ιησούς Χριστός ως την πρώτη και μεγαλύτερη εντολή (Μτ 22,37-38 πρλ.)
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

4 ΑΡΙΘΜΟΙ

0 σχόλια




4 ΑΡΙΘΜΟΙ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

    Η ονομασία του τέταρτου βιβλίου της Πεντατεύχου “Αριθμοί” οφείλεται στο ότι τα τέσσερα πρώτα κεφάλαιά του αναφέρονται σε μια απογραφή του ισραηλιτικού λαού κατά την αναχώρησή του από το όρος Σινά, ενώ για μια δεύτερη απογραφή, πριν από την είσοδο στη Χαναάν, γίνεται λόγος στο κεφ. 26. Στην Εβραϊκή Βίβλο το έργο τιτλοφορείται “Μπεμιδμπάρ” (= Στην έρημο) από τις πρώτες σημαντικές λέξεις του κειμένου του.
    Το περιεχόμενο του βιβλίου καλύπτει περίοδο σαράντα ετών, κατά τη διάρκεια των οποίων ο λαός του Θεού περιπλανιέται στην έρημο. Στην αφήγηση, που συνεχίζει την ιστορία από το τέλος του βιβλίου της Εξόδου, εντάσσονται και διατάξεις τελετουργικού και ηθικού χαρακτήρα, που συμπληρώνουν τη νομοθεσία του Σινά ή προετοιμάζουν την εγκατάσταση στη Χαναάν.
    Μετά την αναχώρηση από την περιοχή του όρους Σινά, οι Ισραηλίτες πορεύονται μέσα από την έρημο προς τα νότια σύνορα της “γης της επαγγελίας”. Όταν όμως πληροφορούνται από τους κατασκόπους τους για την οχύρωση των πόλεων και τη δύναμη των κατοίκων της χώρας, χάνουν το θάρρος τους και την εμπιστοσύνη τους στη θεία βοήθεια. Μια προσπάθεια, μάλιστα, μερίδας του λαού να εισβάλει στη χώρα από το νότο, βασισμένη στις δικές της δυνάμεις και ενάντια στη θέληση του Θεού, καταλήγει σε αποτυχία. Αυτή η έλλειψη πίστης στο Θεό έχει ως συνέπεια την παράταση της παραμονής των Ισραηλιτών για μία γενιά στην έρημο, εκτός των ορίων της Χαναάν. Οι περιπλανήσεις και οι ταλαιπωρίες της ερήμου αποθαρρύνουν συχνά τους Ισραηλίτες και προκαλούν διαμαρτυρίες που φτάνουν μέχρι την αμφισβήτηση της αυθεντίας των ηγετών τους. Ωστόσο, ο Θεός δεν εγκαταλείπει το λαό του και τον οδηγεί τελικά, παρ’ όλα τα εμπόδια και τις αντιξοότητες, στα ανατολικό όρια της Χαναάν.
    Η σύνθεση των μεμονωμένων επεισοδίων της ερήμου σε μια ενιαία αφήγηση, σύμφωνα με την οποία οι Ισραηλίτες, αν και φτάνουν στα όρια της Χαναάν, αναγκάζονται να παραμείνουν στην έρημο, επειδή χάνουν την εμπιστοσύνη τους στη δύναμη του Θεού, εξυπηρετεί το βασικό στόχο του έργου: Όπως η έξοδος από την Αίγυπτο, έτσι και η είσοδος στη Χαναάν δεν θα είναι επίτευγμα της δύναμης και της γενναιότητας των Ισραηλιτών, αλλά συνέπεια της πίστης τους στο Θεό, ο οποίος ευεργετεί το λαό του.
    Διάγραμμα του περιεχομένου
    1. Απογραφή του λαού:
    2.  Νόμοι και διατάξεις: 1 - 4 5-6
     3.   Προσφορές των αρχηγών των φυλών:   7
     4.   Οδηγίες για τους Λευίτες:   8
     5.Ο εορτασμός του Πάσχα και η αναχώρηση:                           9-10
     6. Η πορεία από το Σινά μέχρι τα νότια όρια της Χαναάν:            11-14
     7.   Ουσιαστικές διατάξεις - Καθήκοντα και δικαιώματα των Λευιτών: 15-19
     8.   Η πορεία από την Κάδης μέχρι τα ανατολικά όρια της Χαναάν:    20 - 25
     9.   Νέα απογραφή του λαού:                                           26
    10.   Πρόσθετες οδηγίες και διατάξεις:                              27 - 30
    11.   Κατάκτηση και διανομή τής ανατολικά του Ιορδάνη χώρας:        31 - 32
    12.   Ανασκόπηση της πορείας από την Αίγυπτο μέχρι τη Μωάβ:            33
    13.   Οδηγίες πριν από την είσοδο στη Χαναάν:                       34 - 36
   Απαρίθμηση των Ισραηλιτών στο Σινά

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

3 ΛΕΥΤΙΚΟΝ

0 σχόλια





ΛΕΥΤΙΚΟΝ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το τρίτο βιβλίο της Πεντατεύχου φέρει, σύμφωνα με την ελληνική μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο'), τον τίτλο “Λευιτικόν", επειδή στο μεγαλύτερο μέρος του περιέχει τελετουργικές διατάξεις, την ευθύνη της τήρησης των οποίων είχε το προερχόμενο (με τη φυλή Λευί ιερατείο. Στην Εβραϊκή Βίβλο το έργο τιτλοφορείται, κατά ανάλογο με τα υπόλοιπα βιβλία της Πεντατεύχου τρόπο, από τις πρώτες λέξεις του κειμένου του: "Βαγικρά" (= Και κάλεσε).
    Το περιεχόμενο του βιβλίου συνιστά μια συλλογή λεπτομερών ουσιαστικών τυπικών, καθώς και διατάξεων για τα καθήκοντα του ιερατείου. Αν και για το σύγχρονο άνθρωπο τα περίπλοκα τελετουργικά φαίνονται ξένα ή και, ως ένα βαθμό, βάρβαρα, γιά τους ανθρώπους της εποχής είχαν μεγάλη σημασία, γιατί προσέφεραν τη δυνατότήτα αποκατάστασης των σχέσεων που διαταράσοονταν με την αμαρτία. Η σφαγή του ζώου από τη μια μεριά εκφράζει το μη αναστρέψιμο χαρακτήρα της βλάβης που προκλήθηκε με την αμαρτία, καθώς πάντα παραμένει ένας πόνος και η αποκατάσταση δεν μπορεί να είναι πλήρης' και από την άλλη δηλώνει την ετοιμότητα του ανθρώπου να κάνει μια νέα αρχή, προσφέροντας κάτι από την περιουσία του, χάνοντας δηλαδή ένα μέρος από τη δύναμή του, η κατάχρηση της οποίας συνιστά την αμαρτία.
    Εκτός από τις διατάξεις που αφορούν κυρίως το ιερατείο, στο βιβλίο περιέχονται και διατάξεις για το λαό, προκειμένου αυτός να αποκτήσει την απαιτούμενη για τη συμμετοχή στη λατρεία του Θεού “καθαρότητα". Στις διατάξεις αυτές περιλαμβάνονται απλοί κανόνες υγιεινής και διατροφής αλλά και νόμοι που ρυθμίζουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι στους συνανθρώπους τους (πρβλ. 19,18). Παρά τον πρακτικό χαρακτήρα των παραπάνω διατάξεων, στόχος τους είναι να βοηθήσουν το λαό του Θεού να αποφύγει την πτώση του στην ειδωλολατρία.
    Η ένταξη των τελετουργικών διατάξεων στο ιστορικό πλαίσιο των γεγονότων της εξόδου και της ερήμου έχει ιδιαίτερη θεολογική σημασία. Ο Ισραήλ δεν γνωρίζει το θεό μέσα από μυθικές αφηγήσεις ή φιλοσοφικές αναζητήσεις, αλλά μέσα από την εμπειρία των θείων ενεργειών στην ιστορία του. Οι Ισραηλίτες δεν καλούνται να λατρέψουν το Θεό για κάποια μυθικά κατορθώματά του στο αρχέγονο παρελθόν, αλλά για συγκεκριμένες επεμβάσεις του μέσα στην πρόσφατη ιστορία τους. Έτσι, με τη στερεότυπη επανάληψη της φράσης «Εγώ είμαι ο Κύριος» (18,4.5.6 19,10.14.16.18- κ.ά.) μετά από κάθε εντολή, ο Θεός δεν εμφανίζεται σαν τυραννικός δυνάστης, το άκουσμα του ονόματος του οποίου προκαλεί τρόμο στους υπηκόους του και υπαγορεύει υποταγή, αλλά ως στοργικός πατέρας που ζητάει από τους ανθρώπους μια ανάλογη με τη δική του συμπεριφορά.
    Αν και για το χριστιανικό κόσμο το σύνολο σχεδόν των Ουσιαστικών διατάξεων του Λευιτικού αποτελεί μόνον τύπο της τέλειας και μοναδικής θυσίας του Ιησού Χριστού (πρβλ. Εβρ κεφ. 7-10), η βασική αρχή του βιβλίου: «Να είστε άγιοι, γιατί εγώ, ο Κύριος ο Θεός σας, είμαι άγιος» (19,2) διατηρεί την αιώνια ισχύ της.
  

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>