Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Πότε πρέπει νά προσευχόμαστε;




               
Εἶ­ναι καί αὐ­τό ἕ­να ἐ­ρώ­τη­μα πού φα­νε­ρώ­νει τήν ἄ­γνοι­α τῆς πνευ­μα­τι­κῆς ζω­ῆς καί πρέ­πει νά δώ­σου­με σα­φή ἀ­πάν­τη­ση. Γε­νι­κή ἀ­πάν­τη­ση δέ μπο­ρεῖ νά δο­θεῖ, για­τί οἱ κα­τη­γο­ρί­ες προ­σευ­χο­μέ­νων εἶ­ναι πε­ρισ­σό­τε­ρες τῆς μιᾶς. Ἔτσι  μιά κατηγορία χριστιανῶν ἔχουν τήν προσευχή σάν τροφή τῆς ψυχῆς τους καί  γι’ αὐτούς δέν χρειάζεται καμιά ἀπά-ντηση, γιατί προσεύχονται συχνά  καί σχεδόν ἀδιάλειπτα.
               
Αὐ­τοί πού χρει­ά­ζον­ται ἀ­πάν­τη­ση καί ὁ­δη­γί­ες εἶ­ναι οἱ χρι­στια­νοί πού τούς ἀ­πορ­ρο­φοῦν οἱ μέ­ρι­μνες τοῦ πρό­σκαι­ρου τού­του βί­ου, ἀλ­λά ἡ ψυ­χή τους,  ἀ­να­ζη­τᾶ τήν συ­νάν­τη­ση μέ τό Θε­ό της· καί ἡ συ­νεί­δη­ση τους τούς ἐ­λέγ­χει γιά τήν ἔλ­λει­ψη τῆς προ­σευ­χῆς καί γι’ αὐ­τό ἐ­ρω­τοῦν. Μιά πρώ­τη ἀ­πάν­τη­ση μπο­ροῦ­με νά δώ­σου­με τό πα­ρά­δειγ­μα τοῦ προ­φή­τη και βα­σι­λιά Δαυ­ΐδ ὁ ὁ­ποῖ­ος λέ­γει ὅ­τι προ­σευ­χό­ταν « Ἑ­σπέ­ρας καί πρωΐ καί με­σημ­βρί­ας» δη­λα­δή νύ­χτα, πρωΐ καί βρά­δυ τό ἐ­λά­χι­στο πρέ­πει νά προ­σεύ­χε­ται ὁ ἄν­θρω­πος. Ἀ­κο­μα ὁ ἴ­διος προ­σθέ­τει :« Καί με­σο­νύ­κτιον ἐ­ξε­γει­ρό­μην ἐ­ξο­μο­λο­γή­σα­σθαι ἐ­πί τά κρί­μα­τα τῆς δι­και­ο­σύ­νης σου»(ψαλμ. 118. 62). Ἐ­κτός τῆς ἑ­πέ­ρι­νῆς, τῆς πρω­ϊ­νῆς προ­σευ­χῆς καί τά με­σά­νυ­κτα δι­έ­κο­πτε τόν ὕ­πνο του  γιά νά δο­ξο­λο­γή­σει τό Θε­ό. Ὁ δέ Μ. Βα­σί­λει­ος, λέ­γει: « Και­ρός προ­σευ­χῆς ἔ­στω ἅ­πας ὁ βί­ος ἡ­μῶν» Δη­λα­δή και­ρός προ­σευ­χῆς ἄς εἶ­ναι ὅ­λος ὁ βί­ος μας.
               
Ἀ­πό τά πιό πά­νω ἀν­τι­λαμ­βα­νό­μα­στε ὅ­τι δέν ὑ­πάρ­χει καθο­ρι­σμέ­νος χρό­νος γιά προ­σευ­χή, ἐπειδή  αὐτή εἶναι  ἀνάγκη τῆς ψυχῆς  καί αὐτή ἡ ἀνάγκη πρέπει νά ἱκανοποιεῖται συχνά γιατί κρατεῖ τήν ψυχή ζωντανή, ἑνωμένη μέ τόν Πλάστη της καί ἀκμαία. Χρειάζεται ἔτσι, σέ κάθε στιγμή νά ὑψώνουμε τό νοῦ μας στόν οὐρανό ὅπου δήποτε βρισκόμαστε καί νά λέμε ἕνα «δόξα σοι Κύριε»· εὐκαιρίες  μᾶς δίνονται  πολλές σέ κάθε στιγμή. Ὅπου κι’ ἄν στρέψεις τή ματιά σου  βλέπεις τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ. « Οἱ οὐρανοί διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δέ χειρῶν αὐτοῦ τό στερέωμα  αὐτοῦ». 
               
Ἡ συνεχής μνήμη τοῦ Θεοῦ στό νοῦ μας  ἁγιάζει τόν ἄνθρωπο καί τόν  θωρακίζει  στίς προσβολές τοῦ πονηροῦ.
               
Πα­ρ’ ὅ­λα τά πιό πά­νω, με­ρι­κοί πού ἀ­σχο­λοῦν­ται πο­λύ μέ τά πράγ­μα­τα τοῦ  κό­σμου τού­του καί χρη­σι­μο­ποι­οῦν τό χρό­νο τους σχε­δόν ὅ­λον σ’ αὐ­τά, ἴ­σως νά μήν ἱ­κα­νο­ποι­η­θοῦν. Θά τούς συμ­βου­λεύ­α­μα αὐ­τούς νά προ­σπα­θή­σουν νά κα­τα­νέ­μουν σω­στά τό χρό­νο τους καί σί­γου­ρα θά βρί­σκουν καί χρό­νο γιά τήν προ­σευ­χή τους φτά­νει νά τό ἀ­πο­φα­σί­σουν. Ὅ­ταν κά­ποι­ος πού ἀ­γα­πᾶ τήν προ­σευ­χή, ση­κω­θεῖ ἀ­πό τό κρεβ­βά­τι του  10 λε­πτά ἑ­νω­ρί­τε­ρα, σί­γου­ρα αὐ­τός ὁ χρό­νος ἀρ­κεῖ νά δι­α­βά­σει τίς  «Ἑ­ω­θι­νές προ­σευ­χές» τῆς ‘Ἐκ­κλη­σί­ας, τίς ὁ­ποῖ­ες μπο­ρεῖ νά βρεῖ στά προ­σευ­χη­τά­ρια. Τό με­ση­μέ­ρι Νά μήν πα­ρα­λεί­πει τίς προ­σευ­χές πρίν καί με­τά τό φα­γη­τό, καί τό βρά­δυ ὅ­ταν προ­γραμ­μα­τί­σει τίς ἀ­σχο­λί­ες του, σί­γου­ρα θά βρεῖ ἕ­να τέ­ταρ­το τῆς ὧ­ρας γιά δι­α­βά­σει τό« Μι­κρό Ἀ­πό­δει­πνο» ἤ ἄλ­λες προ­σευ­χές καί μέ δι­κά του λό­για. Καί πρέ­πει νά  προ­σπα­θή­σει κά­ποι­ος, για­τί ἄν γιά τήν πρό­σκαι­ρη αὐ­τή ζω­ή κά­νει τό­σες προ­σπά­θει­ες, για­τί νά μήν καί γιά τήν ψυ­χή του κά­τι πού θά τήν βο­η­θή­σει στόν αἰ­ῶ­να τόν ἅ­παν­τα;

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
Technorati Digg This Stumble Stumble Facebook Twitter
!-

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.