Τρίτη, 12 Ιουνίου 2012

ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΟ ΠΡΟΛΟΓΟ



ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΟΛΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ



«Με τα οράματα που είδε ο Ιωάννης εξόριστος στην Πάτμο στα τέλη του 1ου αιώνα μ.Χ. και κατέγραψε με εικόνες και σύμβολα της προφητικής γραμματείας της ΠΔ  μας δίνει όχι μόνο την πορεία της ιστορίας προς τα έσχατα αλλά και μια χριστολογική ερμηνεία της, σε άμεση πάποτε αναφορά προς τα προβλήματα που απιμετωπίζει η Εκκλησία στην εποχή του»





ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ 

ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΟΜΟΤΙΜΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Α.Π.Θ.
ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΣΟΜΠΑΝΙΔΗΣΕΠ. ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Α.Π.Θ.
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ-ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ- ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ:

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ
ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΟΜΟΤΙΜΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Α.Π.Θ.
ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΣΟΜΠΑΝΙΔΗΣ ΕΠ. ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Α.Π.Θ.
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ-ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ- ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ:
Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Το εύρος και η ταχύτητα των αλλαγών στην Ανατολική Ευρώπη με την πτώση  των  καθεστώτων του  «υπαρκτού σοσιαλισμού» και το τέλος του ψυχρού  πολέμου ανέτρεψαν το παγκόσμιο σκηνι- κό και  σηματοδότησαν την έναρξη  μιας μεταβατικής  εποχής, η οποία  συνδύαζε  πολλές  ανησυχητικές διασταυρούμενες απειλές.  Η παγκόσμια ατμόσφαιρα που  είχε  ήδη  επιβαρυνθεί με μια  τριπλή κρίση  (ενεργειακή,  διατροφική, κλιματική) θα καταλήξει να γίνει ζοφερή από την έκρηξη το Φθινόπωρο του 2008 της τεραστίων δι- αστάσεων και  απροσδιόριστης σε διάρκεια και  συνέπειες  παγκό- σμιας οικονομικής κρίσης. Η κρίση, που εκτός από  οικονομική, εί- ναι  ηθική, πνευματική, και  κρίση  αξιών,  συνδέεται άμεσα  με την πορεία  και εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης, ιδιαίτερα της οικονομι- κής με τη μορφή της αντίθετης  στις χριστιανικές αρχές νεοφιλελεύ- θερης παγκόσμιας οικονομίας της αγοράς,  κυρίαρχη φιλοσοφία της οποίας  είναι  ο στυγνός  υλισμός και η απληστία που θέτει «τα κέρ- δη πάνω από τον άνθρωπο και το περιβάλλον».

ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΆΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟΝ ΤΟΝ ΠΑΛΑΜΑ
ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΆΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟΝ ΤΟΝ ΠΑΛΑΜΑ
Συμβολή προς τον Σύγχρονο Μοναχισμό . Ο προβληματισμός Ένα βασικό και σύνηθες λάθος στην εκκλησιαστική μας ζωή είναι η διάκριση μεταξύ των δύο τρόπων ζωής, του θεωρητικού και του πρακτικού, του 'εντός' και του 'εκτός' του κόσμου, στην ερημιά και στην ενορία. Και αυτή η διάκριση παίρνει την έσχατη ακραία μορφή της στον μοναχισμό, όταν θεωρούμε ότι υπάρχουν δύο είδη μοναχισμού, εκείνο των μοναζόντων και το άλλο των ιεραποστόλων. Όταν δηλαδή η ποικιλία των χαρισμάτων διαφοροποιεί την ενότητα του σκοπού της Χριστιανικής ζωής. Η Ορθόδοξος Παράδοση και η ανατολική Εκκλησία αποδοκιμάζουν τέτοια διδασκαλία, καθώς και η ζωή της Εκκλησίας των πρώτων αιώνων. Τέτοιος λανθασμένος διαχωρισμός έχει δυσάρεστες επιπτώσεις στην ζωή και αποστολή της Εκκλησίας

ΑΘΕΪΣΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ Η ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΡΑΤΟΣ (ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤὸΝ ΑΠΟΔΟΜΗΤΗ ΜΠΕΡΤΡΑΝΤ ΡΑΣΣΕΛ (B. RUSSELL)

H ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ Γ. ΜΑΚΡΗ  ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ Α.Π.Θ.
ΔΙΑΛΕΞΙΣ ΔΟΘΕΙΣΑ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΕΙΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑΝ(ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1978)
Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’ ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

Όλα όσα έγραφε, παρασυρμένος από την τρέλα του, ο Πορφύριος κατά της ευσεβούς θρησκείας των Χριστιανών, σε οποιουδήποτε τα χέρια και αν βρίσκονται, να δοθούν στην πυρά. Δεν επιθυμούμε να φθάνουν στα αυτιά των ανθρώπων συγγράμματα που προκαλούν την οργή του Θεού και εγκληματούν σε βάρος των ψυχών

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΣΙΑΣ
ΒΛΑΣΣΙΟΣ ΦΕΙΔΑΣ


Η περίοδος αυτή της Ρωσικής Εκκλησίας χαρακτηρίζεται από τη σταδιακή de facto ανεξαρτητοποίηση από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, μόνο ως προς την εκλογή μητροπολίτη Ρωσίας, αλλ' όχι και ως προς την διοικητική της αναφορά. Η εκλογή κατά τη σχετική απόφαση της τοπικής συνόδου της Μόσχας (1459) θα μπορούσε να γίνεται «υπό του αγίου Πνεύματος, συμφώνως προς τους κανόνες των αγίων Αποστόλων και των αγίων Πατέρων, και κατά τη διαταγή του Κυρίου μας, του μεγάλου ηγεμόνα Βασιλείου Βασίλιεβιτς ». Η απόδοση στον ηγεμόνα ουσιαστικής εξουσίας στην διαδικασία εκλογής του μητροπολίτη δεν διέθετε τα αναγκαία κανονικά ή εθιμικά ερείσματα, αλλά επηρέασε βαθύτατα τις εφεξής σχέσεις του τσάρου με την εκάστοτε κεφαλή της Εκκλησίας της Ρωσίας. Ωστόσο, η απόφαση αυτή συμπίπτει όχι μόνο προς τη διαίρεση της μητροπόλεως σε μητρόπολη της Μόσχας και μητρόπολη του Κιέβου, αλλά και προς την εντυπωσιακή ανάπτυξη της δυνάμεως της Πολιτείας. Έτσι, ο μεγάλος Ηγεμόνας των Ρώσων, μετά την απελευθέρωση της Ρωσίας από τους Μογγόλους (1462) και την κατάλυση της βυζαντινής αυτοκρατορίας από τους Τούρκους (1453), εμφανιζόταν πλέον ως ο μόνος ορθόδοξος βασιλιάς και προστάτης των ομοπίστων του.

Η «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ» ΤΩΝ ΑΝΤΙΧΑΛΚΗΔΟΝΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗ ΤΟ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟ ΚΑΙ Ο ΕΝΔΟΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ


ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΑΡΤΖΕΛΟΥ
Οφειλόμενη απάντηση σε βασικές θέσεις του βιβλίου του Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου, Έκδοσις Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2005, σσ. 89.

ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ 

Ὁ Ἀββάς Κασσιανός καταγράφει τή σοφή διδα σκαλία καί τήν ἅγια βιοτή τῶν ἐρημιτῶν Πατέρων τοῦ 4ου αἰώνα, ὅπως τή γνώρισε κατά τήν πολυετή παραμονή του στήν ἔρημο τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Παλαιστίνης.
Ἕνα μνημειῶδες καί ἀνέκδοτο μέχρι σήμερα ἔργο, δοσμένο στήν νεοελληνική καί συνοδευμένο μέ ἐκτενή εἰσαγωγή, πλούσια βιβλιογραφία καί ἀναλυτικούς πίνακες.

ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΩΝ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΜΝΗΜΕΙΑΚΗ ΤΕΧΝΗ

ΝΑΥΣΙΚΑ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ
Η ποικιλία των μορφών, με τις οποίες εμφανίζονται τα σύμβολα των ευαγγελιστών και το πλήθος των παλαιοχριστιανικών και βυζαντινών μνημείων στα οποία τα συναντούμε, επιβάλλουν να αφιερώσουμε στο θέμα αυτό μια συστηματική μελέτη.

ΖΩΗ ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΟΥ

«Μακάριος ο διηγούμενος εις ωτα άκουόντων». Ή σοφή αυτή ρήσις άποτελεί τήν ελπίδα άλλα και τήν έπιδίωξιν τής παρούσης εκδόσεως στή εν Πνευματι τοϋ σεβαστού Πατρός ήμων Πανοσιολογιωτάτου Άρχιμ. κ. Λίμιλιανοϋ, Καθηγουμένου τής Τ. Μονής Σίμωνος Πέτρας.

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΟΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

ΤΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ Β. ΣΤΟΛΙΓΚΑ ΘΕΟΛΟΓΟΥ,
ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΟΥ (ΤΗ.Μ) Τ.ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ -ΑΘΗΝΩΝ.

O ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ KAI H ΘΕΟΛΟΓΙΑ TOY

O ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ KAI H ΘΕΟΛΟΓΙΑ TOYΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΕΜΙΟΥ 

Στο βιβλίο μας αυτό γράφουμε για έναν μεγάλο άγιο του 14 ου αιώνα μεγάλο σαν τον μέγα Αθανάσιο, τον μέγα Βασίλειο, σαν τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τόν 'Ιωάννη τόν Χρυσόστομο- σάν τόν Μάξιμο τον Ομολογητή και τον 'Ιωάννη τον Δαμασκηνό. Γράφουμε για τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά, τον αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης. Είναι μεγάλος πατέρας. Είναι και αυτός ενας πάγχρυσος καί δυνατός κρίκος της χρυσής αλυσίδας των μεγάλων πατέρων και διδασκάλων τής Εκκλησίας μας.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ TAO

ΑΝΕΠΙΣΗΜΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ, ΕΚΠΟΝΗΘΕΙΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΡΕΘΥΜΝΟΥ -ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ

 ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Σημερα, πού στήν Κίνα γίνονται Χριστιανοί τριάντα χιλιάδες άνθρωποι τήν ήμέρα - άριθμός άνευ προηγουμένου στήν ιστορία - στή Δύση ολο καί περισσότεροι άνθρωποι άπομακρύνονται άπό τίς χριστιανικές τους ρίζες καί ένδιαφέρονται γιά τήν άρχαία Κινεζική θρησκεία. Γιατί συμβαίνει μιά τέτοια άντιστροφή; Σαφως, έπειδή πολλοί Κινέζοι τώρα βρίσκουν ένα άληθινό βίωμα του Χριστου έν οψει ένός θρησκευτικου διωγμου άπό τήν κομμουνιστική κυβέρνηση, ενώ οι έκκλησίες στήν Δύση, οπου ύπάρχει άφθονία καί έλευθερία, τείνουν νά χάνουν τήν έπίγνωση της ουσίας του Χριστου καί της διδασκαλίας Του.

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΑΓΙΟΥ ΙΣΑΑΚ ΣΥΡΟΥ

Ας ξεκινήσουμε γράφοντας λίγα λόγια για τη ζωή το αββά Ισαάκ. Ο όσιος αββάς Ισαάκ καταγόταν από γονείς Σύρους. Γεννήθηκε στη Νινευΐ της Μεσοποταμίας ή, κατ' άλλους, κοντά στην Έδεσσα της Συρίας. Αυτός ο ουρανοπολίτης άνθρωπος, ενώ ήταν στην ακμή της νεότητάς του, απαρνήθηκε τον κόσμο και εγκαταστάθηκε με τον αδελφό του σε ένα κοινόβιο της περιοχής. Εκεί φόρεσε τα αγγελικό σχήμα του μοναχού και ασκήθηκε με αγώνες και κόπους στην πρακτική αρετή. Και αφού, έτσι, υπέταξε τα σαρκικά πάθη στην κατά Θεόν πολιτεία, αποχώρησε σε ερημικό και ήσυχο μέρος, όπου κατοίκησε σε μεμονωμένο κελί, ζώντας μόνος με μόνο το Θεό. Εκεί επιδόθηκε με ζήλο στη νοερή προσευχή και, όπως φαίνεται έμμεσα, από τα κείμενα που μας άφησε, αξιώθηκε από τον Θεό μεγάλων χαρισμάτων.
ΑΠΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΙΟΥ - ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΡΙΣΙΣ

Θαύμα φρικτον καί έξαίσιον τοΰ θαυματουργού Σπυρίδωνος,δι' ου τάς βουλάςτων παρανόμων Παπιστών,έματαίωσε, μη συγχωρήσας αύτοίς,νά έγείρουν Άλτάριον,ήτοι θυσιαστήριον,μέσα εις τον έν τη Κερκύρα  Αγιον του Ναόν,συντεθέν, μετά καί ιεράςκαί έπινικείου ακολουθίας, εις αύτό.
ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΑΤΕΡΙΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
«Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ» ΜΕΘΩΝΗ ΠΙΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΟΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑΣ
«ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ»


Η ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ
ΜΕΡΟΣ Ε ΄ ΦΘΙΝΟΠΟΡΟ 2011 – 2012
Σα αναθήματα λειτουργούν συνειδητά ή μη ως εικόνες παραμυθίας και υπέρβασης του εφήμερου, ως κάτοπτρα μιας προπτωτικής αφθαρσίας, και απτές μαρτυρίες της δια της θείας βούλησης νίκης επί της χοϊκής φύσης του ανθρώπου.

Σα τάματα θεωρήθηκαν από τους Πατέρες της Εκκλησίας απομεινάρια μιας πρακτικής που ακροβατεί στα όρια παγανισμού και χριστιανισμού. 

ΜΙΚΡΟ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ  ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ

Με τήν έκδοσι αύτή τοϋ «Μικρού Προσευχηταρίου» δεν καινοτομοϋμε, απλώς έρχόμεθα φιλανθρώπως νά βοηθήσουμε έκείνους, οΐ όποιοι χωρΐς ένα τέτοιο απλό βοήθημα, ίσως νά μή προσηύχοντο καθόλου.


ΕΚΘΕΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟ ΚΟΛΙΜΠΡΙ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΜΑΣ

ΩΡΑΙΟΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΓΑΠΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Σέ όλα αυτά, τά οποία μας καταξιώνουν ώς ανθρώπους και νοηματοδοτούν τήν ζωή, μας μυσταγωγεί καΐ ή Εικόνα, ή διά τού χρυσού καΐ τών χρωμάτων Θεολογία της 'Ορθοδοξίας μέσα στο Φώς της Βασιλείας, άλλά καΐ ή Άγαθοποιΐα, ή διά της Εύσπλαγχνίας καΐ Φιλανθρωπίας όντως Θεολογία μέσα στο Φώς της Αγίας Τριάδος.

Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Στὸ χῶρο τοῦ σύμπαντος τὸ φαινόμενο τῆς ἔκλειψης τοῦ ἡλίου εἶναι κάτι ποὺ συχνὰ συμβαίνει. τὸ χῶρο τῆς χριστιανικῆς πίστης ὅμως, ὑπάρχει ἕνας ἥλιος ποὺ δὲν γνωρίζει ἔκλειψη εἰς τὸν αἰώνα. Εἶναι ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, ὁ Χριστός! Μαζί του λάμπει στοὺς αἰῶνες καὶ ὁ ἥλιος τῆς Παναγίας μητέρας Σου. Καὶ δὲν μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι ἥλιος, ἡ Παναγία μητέρα τοῦ Θεοῦ, «ἡ μετὰ Θεὸν Θεός», κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸ Θεολόγο, καθὼς εἶναι ἐκείνη ποὺ δέχθηκε μέσα της, ἐκύησε, ἐγέννησε, γαλακτοτρόφησε καὶ ἀνέθρεψε τὸ νοητὸ Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης.
ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΡΑΒΔΙ

ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΡΑΒΔΙ  ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΩΦ-ΒΟΛΓΙΝ


Μετάφραση ἀπὸ τὰ ῥωσικά ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
Στοὺς «ἀθλήσει καὶ ὁμολογίᾳ διαλάμψαντας» ὀρθοδόξους κληρικοὺς ὅλων τῶν αἰώνων
Τὰ κείμενα ποὺ ἀκολουθοῦν εἶναι γραμμένα ἀπὸ τὸ ῥῶσο λόγιο Βασίλειο Ἰωαχείμοβιτς Νιχηφόρωφ (1901-1941), γόνο φτωχῆς οἰκογένειας τῆς Τβέρ, πού, μετὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1917, κατέφυγε στὴν Ἐσθονία.

Ἀπὸ τὸ 1921 ὁ νεαρὸς ἐμιγκρὲς ἄρχισε νὰ δημοσιεύει ἄρθρα καὶ δοκίμια σὲ περιοδικὰ καὶ ἐφημερίδες μὲ τὸ ψευδώνυμο Βόλγιν (ἐπειδὴ ὁ μεγάλος ρωσικὸς ποταμὸς Βόλγας σχετιζόταν μὲ τὶς παιδικές του ἀναμνήσεις).

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΝ ΕΙΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΙΩΝΑ

ΣΩΤΗΡΙΟΣ Σ. ΔΕΣΠΟΤΗΣ Δρ.Θεολ.
ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ


Η Ορθοδοξία βρίσκεται αυτή τη νέα χιλιετία μπροστά σε νέες προκλήσεις. Καλείται να σαρκώσει το αιώνιο μήνυμά της στη γλώσσα, τα σύμβολα και τους κώδικες μιας νέας μεταμοντέρνας - μετανεοτερικής εποχής, σε ένα περιβάλλον επιφανειακά μεν πολυπολιτισμικό, πολυθρησκευτικό, ουσιαστικά δε ομογενοποιημένο, αφού κυριαρχεί η αγγλική γλώσσα και ο αμερικανικός πολιτισμός.
Η ΨΥΧΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΩΜΑΤΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ,«ΘΑΝΑΤΟΣ, ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ»
ΕΚΔ. «ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ» ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΡΕΑ


Ζωή τῆς ψυχῆς μετά τό σωματικό θάνατο, ἤ ὅπως τήν ὀμομάζουν ἄλλοι «μέση κατάσταση τῶν ψυχῶν» γιά τούς ὀρθόδοξους εἶναι ἡ ζωἠ πού ζεῖ ἡ ψυχή μετά τήν ἔξοδό της ἀπό τό σῶμα μέχρι τή Δευτέρα Παρουσία, ὁπότε, μετά τήν κοινή ᾿Ανάσταση, θά λάβη τό «οἰκεῖον» σῶμα μεταμορφωμένο καί ἄφθαρτο. Τήν ὀνόμασαν αὐτή τήν κατάσταση οἱ Πατέρες «μέση κατάσταση», διότι ἡ ψυχή βρίσκεται σέ κατάσταση ἀναμονῆς καί προσμονῆς τῆς ἀναστάσεως καί τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου. Παραμένοντας στήν κατάσταση αὐτή ἡ ψυχή, προγεύεται τήν παραδείσια μακαριότητα ἤ τίς τιμωρίες τῆς Κολάσεως. Στή μέση κατάσταση δηλαδή οὔτε οἱ δίκαιοι ἀπολαμβάνουν ὅσα θά ζήσουν καί θά ἀπολαύσουν στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, οὔτε οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί ὑφίστανται τήν τέλεια κόλαση.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΣΤΟ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟ «ἜΚΔΟΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ»
Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΣΤΟ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟ

ΙΩΑΝΝΗΣ Ν. ΛΙΛΗΣ
ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΩΝ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

Η Εκκλησιολογία των Βυζαντινών θεολόγων όπως παρουσιάζεται μέσα από τα κείμενα τους παρουσιάζει την εξής ιδιομορφία. Δεν συστηματοποιείται διεξοδικά σε ιδιαίτερο κεφάλαιο αλλά συνυπάρχει οργανικά με τη διδασκαλία τους για την Αγία Τριάδα, τη Χριστολογία και τη δημιουργία του κόσμου. Εκκλησία είναι ολόκληρη η δημιουργία στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο άνθρωπος, ο οποίος για να υπάρχει, να ζει, να κινείται και να τελειώνεται πρέπει συνεχώς να μετέχει στην ενέργεια του Τριαδικού Θεού και αυτήν την ενότητα και την κοινωνία του ανθρώπου με τη θεία πραγματικότητα πραγματοποιούν τα μυστήρια της Εκκλησίας.

ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ 
ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ

Πίστη ειναι νά πεθάνει κανείς γιά τό Χριστό καί γιά χάρη της εντολης Του, πιστεύοντας οτι ο θάνατος αυτός θά του γίνει πρόξενος ζωης· νά θεωρει τή φτώχεια σάν πλουτο, τήν ευτέλεια καί τήν ασημότητα σάν αληθινή δόξα καί κοινωνική λάμψη· καί νά πιστεύει οτι μέ τό νά μήν εχει τίποτε, κατέχει τά πάντα η μαλλον απέκτησε τόν ανεξερεύνητο πλουτο της επιγνώσεως του Χριστου, καί ολα τά ορατά νά τά βλέπει σάν λάσπη η καπνό.

Πίστη στό Χριστό ειναι οχι μόνο νά καταφρονήσομε ολα τά ευχάριστα του κόσμου, αλλά καί νά εχομε εγκαρτέρηση καί υπομονή σέ κάθε πειρασμό πού μας ερχεται καί μας προκαλει λύπες, θλίψεις καί συμφορές, ωσπου νά ευδοκήσει νά μας επισκεφθει ο Θεός, οπως λέει ο Ψαλμωδός: «Μέ κάθε υπομονή περίμενα τόν Κύριο, καί Αυτός μέ επισκέφθηκε».

ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΗΣ ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΕΩΣ
ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ Π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ

ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ μήνυμα ἦταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μήνυμα σωτηρίας καὶ γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριός μας ἀρχικὰ χαρακτηρίστηκε ὡς ὁ Σωτήρας, ὁ ῾Οποῖος λύτρωσε τὸν λαό Του ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς φθορᾶς. Τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς τῆς Σαρκώσεως ἑρμηνευόταν συνήθως ἀπὸ τὴν πρώτη χριστιανικὴ θεολογία μέσα στὴν προοπτικὴ τῆς Λυτρώσεως. γιατὶ διαφορετικὰ ἡ σπασμένη κοινωνία μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου δὲ θὰ εἶχε ἀποκατασταθεῖ. 

Αὐτὴ ἦταν ἡ κύρια γραμμὴ σκέψεως τοῦ ῾Αγίου ᾿Αθανασίου στὸν ἀγώνα του κατὰ τῶν ᾿Αρειανῶν, τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ στὴν πολεμική του κατὰ τοῦ ᾿Απολλιναρισμοῦ, καὶ ἄλλων συγγραφέων τοῦ Δʹ καὶ Εʹ αἰώνα. «Εκεῖνο σώζεται ποὺ ἑνώνεται μὲ τὸ Θεό», λέγει ὁ ῞Αγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός. Η λυτρωτικὴ ἄποψη καὶ ἐπίδραση τῆς Σαρκώσεως τονίστηκαν μὲ ἔμφαση ἀπὸ τοὺς Πατέρες.

Η ΝΟΕΡΑ ΚΑΡ∆ΙΑΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

† Περί νοερᾶς προσευχῆς
Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης (Προηγούμενος Ἱ. Μ. Φιλοθέου).
†    Ψυχή - Νους - Νοερά προσευχή
Πνευματικές ανταύγειες από το Άγιον Όρος
†    Η ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
†    Κείμενο από το βιβλίο του γέροντος Ιωσήφ "ΑΣΚΗΣΗ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ".
†    Η ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ "ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ".ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ "ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ"
†    Η NΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ !!!
ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ο Σιμωνοπετρίτης
†    Η ωφέλεια της νοεράς προσευχής
†    ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΚΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
†    Αρχιμ. Παύλου Νικηταρά
Ο Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής
†    ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
Από το βιβλίο Ο Αόρατος Πόλεμος
†    Νήψις (Νοερά Προσευχή) του Γέροντα Δανιήλ του Κατουνακιώτη
†    Ὁδηγίες Προσευχῆς
ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ
†    ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με»
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους


ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ - Ο ΑΣΥΡΜΑΤΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924-1994)
Ο ΑΣΥΡΜΑΤΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ 
ΤΟΥ ΣΥΝΤ/ΡΧΗ ΚΑΡΑΙΣΚΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Διηγήθηκε ὁ Γέροντας: «Ἀπό ἕνδεκα χρονῶν διάβαζα βίους Ἁγίων καί ἔκανα νηστεῖες καί ἀγρυπνίες. Ὁ ἀδελφός µου ὁ µεγαλύτερος ἔπαιρνε καί ἔκρυβε τούς βίους. Δέν κατάφερε τίποτε. Πήγαινα στό δάσος καί συνέχιζα. Κάποιος φίλος του τότε, ὁ Κώστας, τοῦ εἶπε: «Θά σοῦ τόν κάνω νά τά παρατήση ὅλα».

ΠΕΡΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ

ἸΩΣΗΦ ΒΡΥΕΝΝΙΟΣ (1350-1431) 

- Οὐκ ἀρνησόμεθά σε Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία·
οὐ ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας·
ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, καὶ σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα·
εἰ δὲ καλέσει καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα.


Ὁ ὍΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΒΕΛΙΤΣΚΟΦΣΚΙ, ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

 ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΥ

Ο όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι (1722-1794) υπήρξε μιά μεγάλη μορφή τού μοναχισμού πού έζησε μερικά χρόνια στό Άγιον Όρος καί εκφράσθηκε στίς σλαβικές χώρες, καί κυρίως στήν Ουκρανία, τήν Μολδαβία καί τήν Βλαχία, αλλά επεκτάθηκε σέ όλο τόν χώρο τών Βαλκανίων, τής Ρωσίας καί σέ άλλες περιοχές.

ΤΑΦΗ Η ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ 


ΠΤΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΔΡΥΣΤΡΑΣ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΙΖ΄ ΑΙΩΝΑ ΕΠΙ ΤΗ ΒΑΣΕΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Δ. ΒΑΛΑΗΣ ΕΠ. ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Α.Π.Θ.

1. Ιστορική επισκόπηση

Η Δρύστρα είναι  μια αρχαία πόλη, που βρίσκεται  νότια  του ποταμού Δούναβη  στην περιοχή  της Κάτω  Μοισίας.  Στις ιστορικές πηγές μνημονεύεται  με διάφορες ονομασίες,  όπως: Δο(ω)ρόστολο,  Δορύστολο, Δουρόστολο, Ροδόστολο, Δρύ(ι)στρα,  Δρύστη,  Θεοδωρούπολη και  Σιλίστρ(ι)α.  Ιδρύθηκε  από  τον  Αυτοκράτορα Τραϊανό (98-117) και  υπήρξε  έδρα  της ρωμαϊκής  διοί κησης   αρχικά της  επαρχίας Κάτω  Μοισίας  και  αργότερα της Σκυθίας. Στη συνέχεια αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα στρατιωτικά προπύργια του βυζαντινού κράτους  στην περιοχή του  Δούναβη.  Γνώρισε  περιοδικά την  επικυριαρχία  των  Αβάρων, των Πετσενέγων,  των Βουλγάρων, των Οθωμανών,  των Ρώ σων και των Ρουμάνων.  Στην πόλη αυτή  υπήρχε  ανθούσα Ελλη νική κοινότητα6, η οποία  κατά  τον ΙΘ΄ αι. διέθετε ορθόδοξο ναό και  ελληνική  σχολή. Στις  μέρες μας η Δρύστρα είναι  ενταγμένη στη βορειοανατολική επικράτεια του Βουλγαρικού κράτους και φέρει την ονομασία Σιλίστρα (Silistra).

ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΜΙΑ ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ
ΙΩΑΝΝΗΣ Σ. ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Α.Π.Θ.

Οι εορτασμοί παρέχουν αφορμές να στοχαστεί κανείς γύρω από την πορεία που ακολούθησαν τα πράγματα στον τομέα του ενδιαφέροντός του. Συμμετέχοντας στον εορτασμό των εκατό χρόνων από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης είναι ευκαιρία λοιπόν να αναστοχαστούμε για το ρόλο που έπαιξε η θεολογία στο διάστημα αυτό, και ιδιαίτερα για τη συμβολή μελών του Τμήματος Θεολογίας και γενικότερα της Θεολογικής Σχολής στην παραγωγή στοχασμού που θα μπορούσ



ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΛΑΝΗ
ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΛΑΝΗ
ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ Γ. ΚΑΡΑΚΟΒΟΥΝΗ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
Εκδόσεις Αποστολική ∆ιακονία
Έκδοσις Α΄ - Αθήνα 1996.
Μετενσάρκωση (µετενσωµάτωση) ή Μετεµψύχωση καλείται η πίστη ότι η ψυχή τού άνθρώπου. Μετά το σωµατικό θάνατό του, αφού παραµείνει για κάποιο χρονικό διάστηµα στον ουράνιο χώρο (αστρικό πεδίο), επανέρχεται στον υλικό κόσµο εισερχόµενη σε διάφορα σώµατα ανθρώπων, ακόµη φυτών και ζώων, και διανύει και άλλη ζωή προκειµένου να καθαρθεί ηθικά ή και να τιµωρηθεί για τις αµαρτίες πού έπραξε στην προηγούµενη ζωή της. Πολλές φορές πρόκειται περί συνεχούς ανακυκλήσεως υπάρξεων, περί διαδοχικών µετενσωµατώσεων, έως ότου επέλθει µία πλήρης κάθαρση της ψυχής.


ΤΟ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟΝ ΑΜΑΡΤΗΜΑ

ΤΟ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟΝ ΑΜΑΡΤΗΜΑ
ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ Α' ΕΚΔΟΣΕΩΣ

Το παρόν δοκίμιον αποτελεί συνέχειαν και ανάπτυξιν του άρθρου ημών Original Sin According To St. Paul, δημοσιευθέντος τω 1955 εν τω περιοδικώ «St. Vladimir's Seminary Quarterly», σκοπόν δε κυρίως έχει την έρευναν των δογματικών προϋποθέσεων της περί του προπατορικού αμαρτήματος πίστεως των πρώτων Χριστιανών και την αντιβολήν των προϋποθέσεων αυτών προς την καθ’ όλου κατεύθυνσιν της περί δόγματος και ηθικής αντιλήψεως της Ορθοδόξου και της Δυτικής Εκκλησίας, επί τω τέλει όπως υποδειχθούν σημεία τίνα εις τα όποια παρεξέκλινεν η Δύσις εκ της διδασκαλίας της αρχαίας Εκκλησίας.

Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Στὸ χῶρο τοῦ σύμπαντος τὸ φαινόμενο τῆς ἔκλειψης τοῦ ἡλίου εἶναι κάτι ποὺ συχνὰ συμβαίνει. τὸ χῶρο τῆς χριστιανικῆς πίστης ὅμως, ὑπάρχει ἕνας ἥλιος ποὺ δὲν γνωρίζει ἔκλειψη εἰς τὸν αἰώνα. Εἶναι ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, ὁ Χριστός! Μαζί του λάμπει στοὺς αἰῶνες καὶ ὁ ἥλιος τῆς Παναγίας μητέρας Σου. Καὶ δὲν μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι ἥλιος, ἡ Παναγία μητέρα τοῦ Θεοῦ, «ἡ μετὰ Θεὸν Θεός», κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸ Θεολόγο, καθὼς εἶναι ἐκείνη ποὺ δέχθηκε μέσα της, ἐκύησε, ἐγέννησε, γαλακτοτρόφησε καὶ ἀνέθρεψε τὸ νοητὸ Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης.


Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΡΓΑΜΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΖΗΖΙΟΥΛΑ

ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΔΙΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΡΤΖΕΛΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Α.Π.Θ.

Ο ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΩΣ ΠΡΑΞΗ ΑΛΛΗΛΟΠΕΡΙΧΩΡΗΣΗΣ


FOTIOS IOANNIDIS
ASSOCIATE PROFESSOR A.U.TH.


ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Υπέρογκες αρχιτεκτονικές Λαρίων, Φαµαγκούστα,Μπουφαβέντο σχεδόν σκηνικά.
Είµασταν συνηθισµένοι να το στοχαζόµαστε αλλιώς το Ιησούς Χριστός νικά που είδαµε κάποτε στα τείχη της Βασιλεύουσας τα φαγωµένα από γυφτοτσάντιρα και στεγνά χορτάρια µε τους µεγάλους πύργους κατάχαµα σαν ενός δυνατού που έχασε, τα ριγµένα ζάρια.

Για µας ήταν άλλο πράγµα ο πόλεµος για την πίστη του Χριστού και για την ψυχή του ανθρώπου καθισµένη στα γόνατα της Υπερµάχου Στρατηγού που είχε στα  µάτια ψηφιδωτό τον καηµό της Ρωµιοσύνης εκείνου του πέλαγου τον καηµό σαν ήβρε το ζύγιασµα της καλωσύνης. (Γ. Σεφέρης)

ΚΕΙΜΕΝΑ  ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ  ΓΙΑ  ΤΙΣ ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΕΣ  ΣΧΕΣΕΙΣ 
ΕΙΣΑΓΩΓΗ  ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΜΑΡΙΑ ∆ΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

Πρόλογος Θέµα του παρόντος βιβλίου είναι οι ερωτικές σχέσεις χωρίς γάµο, είτε συµβαίνουν πριν είτε µετά είτε ακόµα και χωρίς αυτόν, οι επιπτώσεις που έχουν οι σχέσεις αυτές στη ζωή του ανθρώπου και η στάση της Εκκλησίας απέναντί τους.
Εννέα πνευµατικοί πατέρες της Εκκλησίας µας αναλύουν το θέµα από διαφορετική σκοπιά και µε διαφορετικό ύφος και τρόπο ο καθένας, καταδεικνύοντας ακριβώς ότι µπορεί οι τρόποι προσέγγισης να διαφέρουν, η διδασκαλία όµως της Εκκλησίας είναι µία, αιώνια και αναλλοίωτη, κι όχι κάτι που ακολουθεί τη µόδα. (Τα κείµενα δηµοσιεύονται κατά εκκλησιαστική τάξη και διατηρούν σχεδόν αυτούσια τη γλώσσα των συγγραφέων τους).

Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΜΟΡΜΟΝΩΝ
Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΜΟΡΜΟΝΩΝ Ή «ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ»

ΑΡΧΙΜΑΝ∆ΡΙΤΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
∆Ι∆ΑΚΤΩΡ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Α.Π.Θ.

∆ιατριβή επί διδακτορία υποβληθείσα εις την Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης το έτος 2000.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Με ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση προλογίζω την παρούσα έκδοση. «Ή Αίρεση των Μορµόνων ή οι Άγιοι των Τελευταίων Ηµερών» του Πανοσιολογιότατου Αρχιµανδρίτου π. Γρηγορίου Κωνσταντίνου.

Ή παρούσα έκδοση αποτελεί µία πολύ σηµαντική προσφορά προς την ορθόδοξο Εκκλησία µας και εν γένει στον επιστηµονικό χώρο καθ' ότι είναι ή πρώτη και ίσως ή µοναδική, ολοκληρωµένη και συστηµατική µελέτη την οποία δεν µπορεί να βρει κανείς στην ελληνική βιβλιογραφία. Σύµφωνα µε την έρευνα, εξονυχιστική και ενδελεχή κατά το δυνατόν, την οποία διεξήγαγε επί µακρό χρονικό διάστηµα εις το εξωτερικό, δεν συνάντησε µια ολοκληρωµένη µελέτη στα ελληνικά, ή οποία και να αναφέρεται αυτοτελώς έστω και κατά τρόπο συνοπτικό, στην αίρεση αυτή. Τούτο υπήρξε και ένας εκ των λόγων, οί οποίοι ώθησαν τον συγγραφέα στο να παρουσιάσει σχεδόν ολόκληρη την διδασκαλία των Μορµόνων µέσα από τις ίδιες τους τις πηγές.


ΗΣΥΧΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΖΗΛΩΤΕΣ
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΚΜΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ 14Ο ΑΙΩΝΑ
ΠΡΩΤ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ, 
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΑΘΗΝΩΝ
Ο l4ος αιώνας ειναι αποδεδειγμένα μία από τις κρισιμότερες φάσεις της «Βυζαντινής» Ιστορίας. Η περίοδος αυτή σφραγίζεται από μία περίεργη αντινομία. Η κοινωνικο-πολιτική κρίση (δείγμα αποδιοργάνωσης και αποσύνθεσης) διαπλέκεται με πνευματικές συγκρούσεις (δείγμα ακμής και ρωμαλεότητας). Προχωρεί η εδαφική συρρίκνωση της Αυτοκρατορίας (τα εδάφη μοιράζονται Σέρβοι, Βούλγαροι και Οθωμανοί), αλλά παράλληλα σημειώνεται αναγέννηση των γραμμάτων και θεολογική-πνευματική άνθηση

ΠΡ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ 
ΟΜΟΤΙΜΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΑΘΗΝΩΝ

Εορτάζεται τη Β΄ Κυριακή τών Νηστειών τής Μεγάλης Τεσσαρακοστής
Σεβαστοί πατέρες, αγαπητοί αδελφοί! Η μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά συμπίπτει με την 14η Νοεμβρίου. Η Σύνοδος όμως του 1368, η οποία διακήρυξε εις τον κόσμο την αγιότητα του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, λόγω των θαυμάτων τα οποία εποίει και όχι λόγω της παιδείας του, ούτε λόγω των συγγραμμάτων του, που είναι το υψηλότερο στην εποχή του επίτευγμα, αλλά και στην κορυφή συγχρόνως της αγιοπατερικής θεολογικής παραδόσεως, μετέφερε τη μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά εις την Β΄ Κυριακή των Νηστειών. Είναι μία πράξις συμβολική και αποφασιστική, διότι η σημερινή ημέρα τιμάται από τους Ορθοδόξους όλου του κόσμου ως επέκταση και προέκταση της Κυριακής της Ορθοδοξίας.



ΤΟΥ ΑΒΒΑ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΙΝΑ

Τὸν ὁποῖον ἀπέστειλε εἰς τὸν ἀββᾶν Ἰωάννην, καθηγούμενον τῆς Ῥαϊθοῦ. Εἶναι διηρημένος εἰς τριάκοντα κεφάλαια, τὰ ὁποῖα ὡσὰν βαθμίδες κλίμακος, ἀναβιβάζουν ὅσους τὰ ἀκολουθοῦν ἀπὸ τὰ χαμηλότερα εἰς τὰ ὑψηλότερα, ἐξ οὗ καὶ τὸ βιβλίον ὠνομάσθη ΚΛΙΜΑΞ.

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚὴ ἀΠΟΔΟΣΗ: ἹΕΡὰ ΜΟΝὴ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ




ΛΕΩΝΙΔΟΥ Ι. ΦΙΛΙΠΠΙΔΟΥ
ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΚΑΙ ΠΡΥΤΑΝΕΩΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗµΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ


(Απόσπασµα από το βιβλίο του: Ιστορία της εποχής της Κ. ∆ιαθήκης εξ απόψεως παγκοσµίου και πανθρησκειακής, Αθήναι 1958, σ. 764-886).

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ – ΕΠΙµΕΛΕΙΑ:
ΒΑΡΒΑΡΑ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ-ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ, ΜΑΡΙΑ ΖΕΡΒΑ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ∆. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ



ΦΩΤΙΟΣ Σ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΛΕΚΤΟΡΑΣ Α.Π.Θ



ἈΠΟΔΟΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ἙΛΛΗΝΙΚΗ: ἹΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΣ
ἜΚΔΟΣΗ ΣΥΝΟΔΕΙΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ἹΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ, ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ, ἍΓΙΟΝ ὌΡΟΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Καὶ δικαιότατη καὶ αὐτὴ ποὺ πρέπει εἶναι ἡ ἐπωνυμία ποὺ παίρνει τὸ ψυχωφελέστατο βιβλίο. Γιατὶ ἂν καὶ πολλὰ ἀπὸ τὰ ἱερὰ καὶ θεόπνευστα βιβλία τῆς Παλαιᾶς καὶ Νέας Διαθήκης, ὠνομάσθηκαν ἀμέσως ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἴδια πράγματα, ποὺ διδάσκουν (ἔτσι, γιὰ παράδειγμα, ἡ Γένεσις τοῦ Μωϋσῆ ὠνομάστηκε, ἐπειδὴ ἀναφέρει γιὰ τὴν ἀπὸ τὸ μηδὲν γέννησι καὶ Δημιουργία καὶ τὰ τέσσερα Εὐαγγέλια, γιατὶ ἰστοριογραφοῦν τὰ καλὰ καὶ σωτηριώδη μηνύματα τῶν ἀνθρώπων. Ποιὸς δὲν βλέπει γιατὶ καὶ αὐτὸ ἐδῶ τὸ βιβλίο ὠνομάσθηκε κατάλληλα Ἀόρατος Πόλεμος, ἀπὸ αὐτὴν ἀμέσως τὴν ὕλη καὶ τὶς ὑποθέσεις μὲ τὶς ὁποῖες ἀσχολεῖται;


ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΑΙ∆ΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Αρχιμ. ΙΕΡΟΘΕΟΥ Σ. ΒΛΑΧΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΕΝΕΘΛΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ Γ’ ΕΚΔΟΣΗ- 1991

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Παιδεία του Θεού είναι οι ελεύσεις και οι αποκρύψεις της Χάριτος και όλη η γνώση περί του Θεού και της αιωνίου ζωής πού προσφέρεται στον άνθρωπο ο οποίος δέχεται αυτές τις ελεύσεις και τις αποκρύψεις της Ακτίστου Χάριτος. Αυτή η παιδεία του Θεού, όπως παρατηρήθηκε προηγουμένως, είναι ένα μυστήριο, αφού ό,τι γίνεται και ενεργείται μέσα στην Εκκλησία είναι μυστήριο. Στηριζόμαστε πολύ στην διδασκαλία των αγίων Πατέρων πού είναι «οι πείρα μεμυημένοι» και έχουν δεχθή την αποκάλυψη του Θεού γύρω από αυτές τις πραγματικότητες.



ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΓΙΑΝΝΑΡΑ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ

ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ.ΣΤ. ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ


ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει ένας σοβαρός θεολογικός διάλογος στην πατρίδα μας γύρω από τη Θεολογία του προσώπου, και τη σύνδεσή της με τους Πατέρες. Ερωτήματα όπως, τι είναι η ανθρώπινη φύση, ποια είναι τα όριά της και ποιες οι δυνατότητές της, ποιες οι άγνωστες και γνωστές πτυχές της και ακόμη τι είναι το πρόσωπο και πως ανακαλύπτεται ή εκφράζεται, αποτελούν βασικά ζητήματα της Χριστιανικής εκκλησιαστικής ανθρωπολογίας και Θεολογίας.

Σημαντικό ρόλο στη συζήτηση αυτή, έχει διαδραματίσει ο καθηγητής της Φιλοσοφίας κ. Χρήστος Γιανναράς, όπως και ο Νίκος Νησιώτης παλαιότερα, ο μητροπολίτης Περγάμου και καθηγητής κ. Ιωάννης Ζηζιούλας και άλλοι.



ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 
ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

ΦΩΤΙΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΛΕΚΤΟΡΑΣ ΤΜ.ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Α.Π.Θ




ΠΑΝΕΠΗΣΤΗΜΙΟ ΚΡΗΤΗΣ
ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ
ΔΙΔΑΣΚΩΝ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΤΕΛΗΣ


Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Ν. ΤΑΤΑΚΗ
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗ

Είναι γνωστό ότι ή χριστιανική παράδοση και θεολογία πολλά οφείλει (θετικά και άρνητικά) στη συνάντηση άρχαίου ελληνικού πνεύματος (και φιλοσοφίας) με το Πνεύμα της Εκκλησίας και την  Αλήθεια της. Ή συνάντηση αύτη εχει κατά καιρούς «παρουσιαστεί» υπό διάφορες μορφές και συχνά εχει τροφοδοτήσει αιρετικές η άλλες παρεκκλίσεις. Με την πρόθεση νά άκούσουμε πώς μιλάει γιά τη συνάντηση αύτη ίνας λαμπρός μελετητής της, ό Βασίλειος Τατάκης, και μέ την ελπίδα ότι θά θελήσουμε νά καταλάβουμε τις προεκτάσεις της συνάντησης αύτης στον σημερινό μας περίγυρο, εκδίδουμε το κείμενο αυτό πού είναι κάτι σάν σύνοψη της ευρύτερης μελέτης του Ή βυζαντινή φιλοσοφία.


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΚΑΙ ΜΟΣΧΑ 
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΗΣΤΗΜΙΟΥ

 ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
ΑΝ  ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ  ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ  ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ  ΠΕΘΑΝΕΙΣ (ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)
ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ, ΔΙΔΑΧΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΟΣΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ, ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ (1853-1928)
ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΚΔΟΤΟΥ

Σε επίσκεψη μας σε  Ιερά Μονή  μας προσεφέρθη το βιβλίο• Ό Όσιος Νεκτάριος ό τελευταίος στάρετς της Οπτινα, 1853 -Μάιος 1928.
 Για τον σύγχρονο αυτόν Άγιο  της Ορθόδοξου Εκκλησίας της Ρωσίας δεν είχαμε ούτε ακούσει. Διαβάζοντας, τα της-θαυμαστής υψηλής πνευματικής ζωής του, θεωρήσαμε καλόν να  κυκλοφορήσει αυτό το ειδικό τεύχος, δανεισμένο από τίς σελίδες 289-325 του αξιόλογου αυτού βιβλίου, πού  περιέχει επιστολές, διδασκαλίες και αποφθέγματα του εμπνευσμένου οσίου Γέροντος Νεκταρίου [στάρετς = γέροντας, στα ρωσικά].
Ή Ιερά Μονή  ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ στον Κάλαμο Αττικής, πού κυκλοφόρησε το βιβλίο, δια του πανασιολογιωτάτου Ηγουμένου αυτής Άρχιμ. Χριστοδούλου, μας έδωσε την ευλογία προς ανατύπωση των τελευταίων σελίδων του ψυχωφελεστάτου αυτού βιβλίου, πού  ήδη κατέχετε.
Ευχόμενοι να  συντελέσει ή μελέτη αυτού του τεύχους στην πνευματική ωφέλεια των αναγνωστών, με τίς πρεσβείες του Όσίου Νεκταρίου της Όπτινα, οι εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη» το προσφέρουν δωρεάν εις τους ενδιαφερομένους από τα γραφεία τους.



Ο ΠΑΤΗΡ ΠΑΙΣΙΟΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΡΑΚΟΒΑΛΗΣ

Τό γέροντα, τόν πατέρα Παΐσιο, τόν γνώριζα πάνω από δώδεκα χρόνια. Αυτός μέ έκανε συνειδητό ορθόδοξο χριστιανό. Αυτός οδήγησε τά βήματα μου μέσα στήν Εκκλησία αλλά καί μέσα στή ζωή. Αυτός μέ συμβούλευε γιά κάθε θέμα τής ζωής μου.

Είχα τήν εύλογία νά ζήσω στό "Αγιον "Ορος πάνω από επτά χρόνια. Τά πέντε ώς καθηγητής τής Αθωνιάδας Σχολής καί άλλα δύο περίπου μαθαίνοντας αγιογραφία. Ήθελα νά είμαι κοντά στό γέροντα. 'Άπό τότε πού τόν γνώρισα δέν ξεκόλλησα από δίπλα του.

Συχνά έχω πει ότι μέ αγαπούσε πιό πολύ καί άπό τή μάννα μου. "Ας μέ συγχωρέσει ή μάννα μου, πού πολύ μ' αγαπάει, αλλά ό γέροντας ξεπερνούσε τά κοινά ανθρώπινα μέτρα. Ή αγάπη του ήταν θεϊκή, πνευματική.

Ό πατήρ Παίσιος μού φέρθηκε σάν πατέρας καί κάτι παραπάνω. Έγώ όμως νοιώθω σάν «άσωτος υιός». Δέν τολμώ νά τόν ονομάσω «πατέρα μου» ή νά πώ δτι ήμουν «πνευματικοπαίδι του». Ό λόγος; Δέν του μοιάζω σέ τίποτα! Δέν εχω τό φιλότιμο νά τόν μιμηθώ στήν άρετή του!



ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ
ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΕ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΙΝ ΑΥΤΟΥ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ 
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Κ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗ
† ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Tο ελληνικόν παλαιοημερολογιτικόν ζήτημα αποτελεί από 57'ετίας και πλέον πληγήν φλεγμαίνουσαν εν τω  σώματι   της  Εκκλησίας.   Οσονδήποτε   μικράν  μειονότητα   και   αν συνιστούν οι από του 1924 διαχωρίσαντες εαυτούς από της κανονικής Εκκλησίας,  ένεκα της επελθούσης   τότε ημερολογιακής   μεταβολής,   πιστοί,   σημασίαν  έχει   ότι   ούτοι  έκτοτε παραμένουν εκκλησιολογικώς μετέωροι και διακινδυνεύουν την σωτηρiαν των, διατελούντες ουσιαστικώς αποκεκομμένοι από της Μιας,  Αγίας,  Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, την προς την Οποίαν άκραν εν τούτοις αυτών προσήλωσιν μετά φανατισμού και πάθους προβάλλουν.  Επί πλέον ούτοι, τελούντες υπό ήγεσίαν,  δι' ευνοήτους λόγους μη στέργουσαν εις γεφύρωσιν του χάσματος, όπερ διαχωρίζει τον παλαιοημερολογιτισμόν από της κανονικής Εκκλησίας ημών,  είναι καταδεδικασμένοι  εκ των πραγμάτων να αίρουν τας συνεπεiας του παρατεινομένου σχίσματος, διολισθαίνοντες και προς την αίρεσιν με απροβλέπτους διά την ψυχικήν των σωτηρiαν επιπτώσεις


 Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ TOY ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΓIΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΤΟ ΟΜΟΔΥΝΑΜΟ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ. 
ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΦΥΣΕΩΣ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗ


ΤΟ ΟΜΟΔΥΝΑΜΟ ΕΩΣ ΕΣΧΑΤΟΥ ΤΗΣ ΓΗΣ
DR. ΕΙΡΗΝΗΣ ΑΡΤΕΜΗ, ΘΕΟΛΟΓΟΥ-ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ
MA ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ, PHD ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

Η ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
Ὁ Τριαδικός Θεός ὑπάρχει «ἐπέκεινα» τοῦ κόσμου καί ὡς ἐκ τούτου ὁ ἄνθρωπος ἀδυνατεῖ νά Τόν γνωρίσει μέσω τῶν δικῶν του δυνάμεων. Τόν προσεγγίζει μέσω τῶν ἄκτιστων θείων ἐνεργειῶν Του, οἱ ὁποῖες δέν εἶναι ἄλλες ἀπό τίς θεῖες ἰδιότητες, μέσω τῶν ὁποίων ὁ Θεός αὐτοαποκαλύπτεται στόν κόσμο[i]. Ὁ ἄνθρωπος μετέχει τῶν ἐνεργειῶν τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀλλά ποτέ δέν μπορεῖ νά μετάσχει τῆς θείας οὐσίας, ἡ ὁποία εἶναι ἀμέθεκτη τόσο στόν ἄνθρωπο ὅσο καί σέ ὅλα τά κτιστά δημιουργήματα. Ἡ ταυτότητα καί τό ἑνιαῖον τῆς θείας φύσεως δέν παραβλάπτονται καί δέν καταλύονται οὔτε διά τῆς διακρίσεως οὐσίας καί ὑποστάσεων οὔτε διά τῆς διακρίσεως μεταξύ τῶν ὑποστάσεων[ii].




ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ
ΣΩΤΗΡΗΣ ΑΔΑΜΙΔΗΣ

ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΙΕΡΕΙΣ – ΨΥΧΙΑΤΡΟΙ
ΤΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ

Π ρ ο λ ε γ ό μ ε ν α

Το ερώτημα, που  ως μη όφειλε  τίθεται από μερικούς ιερείς – ψυχιάτρους μέσα στην εκκλησιαστική κοινότητα, είναι αν θα έπρεπε να εισάγονται και να εφαρμόζονται οι αντιλήψεις της ψυχολογίας στην πνευματική ζωή και τα μεν ‘’ψυχολογικά’’ λεγόμενα προβλήματα να παραπέμπονται a priori στην ειδικότητα της ψυχιατρικής και δη της ψυχανάλυσης την οποία ασκούν, τα δε ‘’πνευματικά’’ στους ιερείς – πνευματικούς.
Ασφαλώς είναι παραπλανητικό το δίλημμα. Και αυτό φαίνεται από το ότι αφενός οι ίδιοι παραπέμπουν κάθε δυσκολία σχέσης στην ψυχιατρική, ως καθ’ ύλην αρμόδια, επειδή έχουν μάθει να βλέπουν τα πάντα από τη μεριά της ψυχολογίας, και αφετέρου από  το ότι δεν κάνουν διάκριση σαφή ανάμεσα σε ψυχολογικά και πνευματικά ζητήματα κατά την πατερική διδασκαλία, όταν κάνουν την παραπομπή στους ειδικούς, γιατί αυτή η διάκριση είναι αδύνατη για την ψυχολογία.
 


ΓΡΑΜΜΑΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΩΝ ΚΑΠΠΑΔΟΚΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΥΠΟΒΛΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΠΘ ΓΙΑ ΤΗ ΛΗΨΗ ΤΟΥ ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΣ ΕΙΔΙΚΕΥΣΗΣ

ΜΙΧΑΗΛ ΜΙΧΑΗΛ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2007


Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΉ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑ
ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Το Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολης τoυ Πανεπιστημίου Άθηνων μoυ έκαμε τή μεγάλη τιμή νά μoύ άναθέσει άπο το άκαδημαικό ετος 1992/93 τή διδασκαλία τoυ ύποχρεωτικού μαθήματος (Ίστοpία καi Θεολογία της Λατρείας). 'Ήδη ομως άπο το άκαδημ. ετος 1988/89 -μετά τήν άποχώpηση άπο τήν ένεργο ύπηρεσία τoυ Όμοτίμου σήμεpα Καθηγητού καi πρ. Πρυτάνεως του Πανεπιστημίου Άθηνων Χ. Εύαγγέλου Θεοδώpου, σεβαστού μου διδασκάλου- ειχα άναλάβει τή διδασκαλία των μαθημάτων της (Λειτουργικής και Όμιλητικής).

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ 
BΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ

© ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ-ΧΡΥΣΟΠΗΓΗΣ

ΒΙΟΣ
Δεν ήθελα καθόλου να κάθομαι. Ήθελα να πάω εδώ, να πάω εκεί, να ποτίσω, να κόψω ξύλα. Κι όλ’ αυτά με μία μετάνοια κάθε φορά. Είχα πολλή χαρά κι αγαλλίαση. Ένιωθα γεμάτος κι έτρεχα. Έτρεχα, δεν περπατούσα. Ντρεπόμουνα, όμως, να με βλέπουν οι Γέροντες να τρέχω, γι’ αυτό περπατούσα σιγά σιγά στην αρχή κι όταν απομακρυνόμουν, έτρεχα. Φτερά έκανα να πάω γρήγορα και να γυρίσω γρήγορα στους Γέροντές μου. Ζωή χαρισάμενη, τι να σας πω! Αυτή η ζωή είναι όντως αγγελική. Είχε κι εκείνος ο ευλογημένος ο Γέροντάς μου πολλή προθυμία. Μου έλεγε: «Πήγαινε εδώ, πήγαινε εκεί …». Έ, είχαμε βέβαια και πολλές δουλειές. Μου είχανε δώσει την επίβλεψη του κελλιού. Είχαμε σπίτι νοικοκυρεμένο. Είχαμε ελιές, είχαμε λίγα δέντρα, είχαμε και κηπευτικά.



Και έν τώ καιρώ της έξόδου μου τήν άθλια ν μου ψυχήν περιέπουσα καΐ τάς σκοτεινός όψεις των πονηρών δαιμόνων πόρρω αύτης άπελαύνουαα έν δέ τη φοβέρα ήμέρα της Κρίσεως, της αΙωνίου με ρυομένη κολάσεως, και της Απορρήτου δόξης τοϋ σοϋ Υίοΰ καί θεοΰ ήμών κληρονόμον με άποδεικνύουσα.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ
ΜΑΘΗΤΟΥ ΑΓ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ
Ο ΤΕΛΩΝΙΣΜΟΙ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΩΡΑΝ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΗΤΟΙ ΦΟΒΕΡΑ ΟΠΤΑΣΙΑ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΚΩΝ ΤΕΛΩΝΙΩΝ, ΠΟΥ ΑΠΑΝΤΑ Η ΨΥΧΗ ΕΞΕΡΧΟΜΕΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ, ΚΟΛΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΩΝ
ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΚΔΟΣΗ ΑΘΗΝΑΙ 1995

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Ή διήγησις ούτή έλήφθη άπό τήν περίληψιν τοϋ βιβλίου «Στόμα θανάτου» τής "Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου, τό όποιον λόγω του όγκου του κυκλοφόρησε κατ' αρχάς σε όλίγας μόνον χιλιάδας αντιτύπων και σώζεται εις δύο χειρογράφους Κώδικας του "Αγίου Όρους, εις τάς θιβλιοθήκας της "Ιεράς Μονής "Αγίας "Αννης και 'Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου.
Παλαιότερον, λόγω τών δυσκολιών πού παρουσίασαν ή έκτύπωοις τών βιβλίων τόσον εις τήν 'Ελλάδα οσον και εις τόν Όρθόδοξον κόσμον του έξωτερικού, έκυκλοφόρησον πολλοί είκονογραφίες, οί όποιοι περιγράφουν τόν Τελωνισμόν της Ψυχής. Άργότερον όμως ομάς Ζηλωτών άγιορειτών έξέδωκε τό βιβλίον «Στόμα θανάτου» εις αρκετά αντίτυπα και έν συνεχεία πολλοί Όρθόδοξοι Χριστιανοί συνέχισαν τήν εκδοσίν του.




ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΔΙΚΙΑ
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

ΠΗΓΗ: ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ "ΛΟΓΟΙ" Τ. Ε΄ "ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ". Ι. ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ "ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ" ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.


ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΡΤΖΕΛΛΟΣ

 ΤΟ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Η διδασκαλία για το προπατορικό αμάρτημα, όπως διαμορφώθηκε στην ορθόδοξη παράδοση από τους Έλληνες Πατέρες, διαφέρει αισθητά από την αντίστοιχη διδασκαλία των λατίνων Πατέρων και ιδιαίτερα του ιερού Αυγουστίνου. Κι’ αυτό είναι ευνόητο, γιατί οι προϋποθέσεις που υπήρχαν στις δύο παραδόσεις για το θεολογικό προβληματισμό σχετικά με το εν λόγω ζήτημα, καθώς και οι προκλήσεις που συνετέλεσαν στην ανάπτυξη και διαμόρφωση της σχετικής διδασκαλίας ήταν διαφορετικές σε Ανατολή και Δύση.
 Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ


Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΜΑΣΚΑ
ΑΡΧ.ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ 





ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΚΑΙ ΚΟΛΑΣΗ 
Ο λόγος  για παράδεισο και κόλαση στην Καινή Διαθήκη είναι συχνός.  
Στο  Λουκ.   23,  43  ο  Χριστός λέει  στον   ληστή:«σήμερον μετ’ ἐμοῦ  ἔσῃ  ἐν τῷ παραδείσῳ». Στον  παράδει σο όμως αναφέρεται και  ο ληστής  λέγοντας (23.42): «μνήσθητί μου Κύριε […] ἐν τῇ  βασιλεία σου».  Κατά  τον  Βουλγαρίας Θεοφύλακτο (P.G. 123, 1106) «ὁ γὰρ  ληστής ἐστι  μὲν ἐν παραδείσῳ, ἤτοι  τῇ βασιλείᾳ».

Ο Απ.  Παύλος (Β΄ Κορ.  12, 3-4)  ομολογεί  ότι  ήδη  σ’ αυτόν τον κόσμο,  «ἡρπάγη εἰς  τὸν  παράδεισον καὶ  ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα, ἃ οὐκ  ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι». Στην  Αποκάλυψη διαβάζουμε:  «Τῷ νικῶντι δώσω  αὐτῷ φαγεῖν ἐκ  τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς,  ὅ ἐστιν ἐν τῷ παραδείσῳ τοῦ Θεοῦ μου»  (2,7) Και ο Αρέθας  Καισαρείας ερμηνεύει: «παράδεισον τὴν  μακαρίαν καὶ αἰωνίζουσαν ἐκληπτέον ζωήν» (P.G.106, 529). Παράδεισος-αιώνιος ζωή-βασιλεία Θεού  ταυτίζονται.

Για την κόλαση:  Ματθ.  25.46 («εις κόλασιν  αιώνιον»),  25, 41 (πυρ αιώνιον), 25, 30  «σκότος εξώτερον», 5, 22 «γέεννα  πυρός». Α΄ Ιω.4,18 («…ότι ο φόβος  κόλασιν  έχει»). Με όλους  αυτούς τους  τρόπους δηλώνεται αυτό  που  εννοούμε  με τον  όρο «κόλασις».


ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ΡΩΜΑΝΙΑ ΡΟΥΜΕΛΗ
ΤΟΥ Π. ΙΩΑΝΝΗ ΡΩΜΑΝΙΔΗ



ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ ΤΟΥ
ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ Π. ΑΧΙΛΛΙΟΥ ΤΣΟΥΤΣΟΥΡΑ
ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΛΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ

Στον κόσμο αυτό που καθημερινά πάσχει και υποφέρει από πολλά και ποικίλα προβλήματα, ανεκτίμητο δώρο παραμένει η υγεία. Όταν έχουμε υγεία, χαιρόμαστε, εργαζόμαστε, κινούμεθα, προσφέρουμε. Κι έχουμε υποχρέωση να φροντίζουμε την υγεία μας. Γιατί το ευάλωτο πραγματικά στις αρρώστειες και την φθορά σώμα μας είναι Βαπτισμένο και μυρωμένο. Είναι υπηρέτης της αθάνατης και άφθορης ψυχής μας. Είναι «ναός του εν ημίν Αγίου Πνεύματος» (Α΄Κορ. στ΄19).

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει χαρακτηριστικά: «Θεέ μου δος μου την υγεία για να μπορώ να κάμω την νηστεία και να Σε υπηρετώ». Και στο Σοφό Σειράχ διαβάζουμε: «Τίμα ιατρόν και γαρ αυτόν έκτισε Κύριος» (Τίμα τον γιατρό, γιατί ο Κύριος τον δημιούργησε και κείνον) (Σ. Σειράχ 38). ’κου τις συμβουλές Του, τήρησε τις οδηγίες Του και παράλληλα έχε εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού


ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ο ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ 50 ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ

Μ' ένα στόμα καί μιά καρδιά όλοι oι Μοναχοί του Άγίου Όρους μαρτυρούν δτι ένα από τά έντρυφήματα ύψηλής στάθμης καί μορφώσεως μοναχικού ήθους είναι οί «50 όμιλίες» του Άββα Μακαρίου του Αιγυπτίου. Τό έργο αύτό είναι γεμάτο άπό πνευματική χάρη καί γλυκύτητα. Μέσα σ' αύτό μέ πολλή χαρη αναπτύσσει ό Άββάς Μακάριος τις ψυχικές δυνάμεις, τις άρετές, τά πάθη καί τούς άσκητικούς άγώνες προς άπόκτηση των άρετών καί καταστολή των παθών. 

Τί μπορούμε νά πούμε γιά τiς «ύπέρ μέλι καί κηρίον» γλυκύτατες αύτές όμιλίες, τις θεοφόρες, Χριστοφόρες, Πνευματοφόρες της άγιασμένης όντως ψυχής τού θεοφόρου τούτου πατρός άπό τό Πανάγιο Πνεύμα, πού μαζί μέ τόν Πατέρα καί τον Υίό εΐχαν σκηνώσει στόν "Οσιο Μακάριο, κατά τόν λόγο τού Κυρίου 'Ιησού «... πρός αύτόν έλευσόμεθα καί μονήν παρ' αύτφ ποιήσωμεν». θά τολμούσε νά πει κανείς ότι έφθαναν καί μόνες αύτές οί όμιλίες τού άββά Μακαρίου καί θά ήσαν άρκετές νά στηρίξουν τις ψυχές, νά τις παιδεύσουν καί νά τις άνυψώσουν μέχρι τού θρόνου τού θεού, έφ' δσον θά τις άκολουθήσουν πιστά.   


ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΕΣ ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Ο λόγος, προφορικός ή γραπτός, αποτελεί κατά την Αγίαν Γραφήν και την πατερικήν παράδοσιν το κυριώτερο μέσο μεταδόσεως της «καινής εν Χριστώ ζωή». Η οντολογική μεταμόρφωσις ή θέωσις είναι μία πνευματική γέννησις του ανθρώπου. Τα τέκνα ονομάζονται μαθηταί, ο δε πατήρ αποκαλείται διδάσκαλος. Ο απ. Παύλος συνδέει την γέννησιν των πνευματικών του τέκνων, Κορινθίων, με τον ευαγγελικόν λόγον. «Εάν γαρ μυρίους παιδαγωγούς έχητε εν Χριστώ, αλλ ου πολλούς πατέρας. Εν γαρ Χριστώ Ιησού δια του ευαγγελίου εγώ υμάς εγέννησα». (Α Κορ. δ΄, 15). Εν τη Καινή Διαθήκη τονίζεται η κατ εξοχήν αναγεννητική δύναμις του λόγου του Θεού.
Και εις τους ασκητικούς Πατέρας ο λόγος έχει βασικήν σημασίαν.

Ο πνευματικός υιός ή υποτακτικός δέχεται τον λόγον του πνευματικού πατρός ή Γέροντος, ως εκ Θεού προερχόμενον και ως μέσον δια του οποίου μεταγγίζεται εις την ψυχήν του η αναγεννητική δύναμις της Θείας Χαριτος.
Δια τούτο βλέπομεν να επαναλαμβάνεται συνεχώς η παράκλησις: «Αββά ειπέ μοι λόγον ίνα σωθώ».

Κατά τον άγιον Μακάριον ο «κακός λόγος» μεταβάλει τους καλούς εις κακούς. Αντιθέτως δε ο «καλός λόγος» και τους κακούς ποιεί καλούς.


ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΠΑΠΑΡΗΣ

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΛΗΘΟΥΣ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΚΕΛΣΟΥ

(Παραινετικός διάλογος στην μετά πίστεως και προσευχής σκέψη)
του «Ανώνυμου Πιστού & Απολογητή» Εν Νήσω Φαιάκων, Ελλάδα, Άγιο Πάσχα Ορθοδόξων Χριστιανών, Έτος 2003 μ.Χ. (ΚΕΛΣΟΣ ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ)

Αφορμή για αυτή την εργασία έδωσε στον γράφοντα η διαπίστωση ότι πολλοί νεοΕθνικοί (νεοπαγανιστές) νομίζουν εσφαλμένα ή ψεύδονται εσκεμμένα ότι ο Κέλσος ή και λίγοι άλλοι αρχαίοι Εθνικοί (παγανιστές), δεν έχουν πάρει απάντηση ήδη από τους Χριστιανικούς Πατέρες και ιερείς στις διάφορες ενστάσεις τους, όπως π.χ. ο Άγιος Κύριλλος συνέγραψε το «Κατά Ιουλιανού», ο επίσκοπος Καισαρείας Ευσέβιος κατά του Ιεροκλή και ο Ωριγένης το «Κατά Κέλσου» ή γιατί πολλές φορές χλευάζουν τους Χριστιανούς επειδή ακούν τους Μητροπολίτες ή τους Πατριάρχες τους ως υποτελείς ενώ οι ίδιοι, ως λένε, είναι οι μόνοι σκεπτόμενοι άνθρωποι, με συνέπεια οι νεοΕθνικοί σε διάφορα φόρουμ να ξεφωνίζουν ότι «ο Κέλσος πρέπει να διαβαστεί από όλη την Ελλάδα, ώστε η τελευταία να ελευθερωθεί από τα ψέματα του Χριστιανισμού».
ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ 
ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ


Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΡΦΕΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ

ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΝΩΤΗΣ


† ἘΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ  ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ  ΕΝΙΣΤΑΜΕΝΩΝ



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Εις την καθ ημάς υλόφρονα και υλιστικήν εποχήν δυσκόλως ακούεται λόγος περί ασκήσεως. Τούτο διότι αι καρδίαι ημών των χριστιανών εβαρύνθησαν εν «κραιπάλη και μέθη και μερίμναις βιοτικαίς» και λίαν δυσχαιρένομεν ακούοντες περί νηστείας, αγρυπνίας, προσευχής και λοιπής κακοπαθείας και ασκήσεως. Η καθ ημάς «άπιστος και διεστραμμένη γενεά μεριμνά και τυρβάζη περί πολλά πλην του ενός ου εστι χρεία» (πρβλ. Ματθ. ιζ΄ 17, Λουκ. ι΄ 41-42). Το ευαγγελικόν όμως μήνυμα τυγχάνει αναλλοίωτον και δεν προσαρμόζεται εις τους εκάστοτε συρμούς και τάσεις των διαφόρων εποχών. Το λυτρούν κήρυγμα του Θεανθρώπου Ιησού, καίτοι φαίνεται αναχρονιστικόν και δυσχερές δια την αυτοματοποιηθείσαν και πνευματικώς ράθυμον εποχήν μας, είναι η αιώνιος αλήθεια και η μόνη οδός θεογνωσίας.
Δεν ξενίζει ημάς η απόρριψης και αδιαφορία των πολλών καθ ότι και ότε ο ίδιος ο Κύριος «εις τα ίδια ήλθε, οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον» (Ιω. α΄ 11), διότι «ο κόσμος αυτόν ουκ έγνω» (Ιω. α΄ 10).

 ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓ. ΒΛΑΣΙΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΥ

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

(πατερική θεραπευτική αγωγή)

Έκδοση Ζ’ Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας)
ΒΙΒΛΙΟΚΑΛΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ Η ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΕΥΟΥΣΑ
ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006



 ΟΨΩΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΑΧΑΡΩΦ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ ΕΚ ΤΟΥ ΡΩΣΙΚΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΖΑΧΑΡΙΟΥ
ΙΕΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΜΟΝΗ  ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ
ΈΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ 1992


ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟ ΠΑΤΡΟΣ ΕΦΡΑΙΜ
ΑΡΧΙΜ. ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΛΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ & ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ


Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ  ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΠΕΝΤΖΙΚΗ
ΙΩΑΝΝΟΥ Γ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ (π. ΕΦΡΑΙΜ), ΑΕΜ 1220

ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ἘΡΓΑΣΙΑ
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: ἈΝΕΣΤΗΣ Γ. ΚΕΣΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ
ΤΟΜΕΑΣ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ



Ο   διακεκριμένος   πανεπιστημιακός   διδάσκαλος και κληρικός προσέφερε   μία Δογματική «άλλου είδους» πέρα από τα γνωστά ως τότε σχολαστικά πρότυπα, τον ακαδημαϊσμό   και   την   νοησιαρχία,   που   βάραιναν   ακόμη   την πανεπιστημιακή   μας Θεολογία. Ο λόγος του επαναδιατύπωνε την   πατερική διδασκαλία, που δεν συνίσταται στην απλή παράθεση πατερικών χωρίων, αλλά στη διείσδυση στο πνεύμα και την εμπειρία τους, μέσα από την καρδιακή σχέση τους με τον Τριαδικό Θεό μας. Αυτές οι μαρτυρίες για τον καθηγητή π. Ιωάννη Ρωμανίδη, μαζί και με τις δικές μου διαπιστώσεις   από   την μελέτη των έργων του, με έπεισαν ότι μπορούμε να αναφερόμεθα πανεπιστημιακά σε εποχή «προ Ρωμανίδη» και εποχή «μετά Ρωμανίδη». Διότι για πρώτη φορά η πανεπιστημιακή Θεολογία γνώρισε στο πρόσωπό του τη διασύνδεσή της με την Ιστορία και τη Λατρεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ως έκφραση της εμπειρίας του εκκλησιαστικού σώματος και μαρτυρία ζωής εν Χριστώ, και όχι μιας αυτονομημένης επιστημονικής γνώσεως, χωρίς την αμεσότητα με τον αγώνα του πιστού για σωτηρία.

 +Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός
Κοσμήτορας Θεολ Σχολής  Πανεπ. Αθηνών

ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ Σ.ΖΟΥΛΑ Δ.Μ.Σ  ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ



ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΑΛΕΠΙΟΥ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΤΑΣ Κ. ΠΑΥΛΟΣ YAZIGI
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΟΙΑ ΕΚΚΛΗΣΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
 Τό βιβλίο αὐτό ἀπαντᾶ περιληπτικά σέ ἐρωτήματα ἀπό τόν χῶρο  τῶν  θεολογικῶν  μαθημάτων  τῆς  Δογματικῆς, τῆς συγκριτικῆς Συμβολικῆς καί τῆς ῾Ιστορίας τῶν Δογμάτων. Καί τά τρία ἀσχολοῦνται μέ τά ἱερά δόγματα τῆς πίστεως· ἡ μέν Δογματική   (ὁ κορμός τῆς θεολογικῆς ἐπιστήμης) μελετώντας τα συστηματικά· ἡ δέ Συμβολική σέ συγκριτική σχέση μέ τά δόγματα τῶν ἑτερόδοξων ᾿Εκκλησιῶν· καί ἡ῾Ιστορία τῶν Δογμάτων στή μορφολογική τους ἀνέλιξη ἀπό τότε πού καταβλήθηκαν μέχρι σήμερα.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΑΜΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΕΜΠΕΛΛΑΣ

ΒΛΑΣΣΙΟΣ ΦΕΙΔΑΣ

ΒΛΑΣΣΙΟΣ ΦΕΙΔΑΣ

ΒΛΑΣΣΙΟΣ ΦΕΙΔΑΣ

ΒΛΑΣΣΙΟΣ ΦΕΙΔΑΣ

ΒΛΑΣΣΙΟΣ ΦΕΙΔΑΣ

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ - ΠΑΝ.ΧΡΗΣΤΟΥ - ΤΟΜΟΣ 1

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ - ΠΑΝ.ΧΡΗΣΤΟΥ - ΤΟΜΟΣ 2












ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ  ΙΕΡΟΘΕΟΥ
Η΄ ΕΚΔΟΣΗ -ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΕΝΕΘΛΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ








Του κ. ΒΛΑΣΙΟΥ ΦΕΙΔΑ, Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ο  αναλλοίωτος  Ορθόδοξος Μοναχισμός  ελπίδα σωτηρίας στην Ανατολή  της 3ης χιλιετηρίδας, εκδ. Ιεράς Συνόδου, Αθήνα, 2003, σελ. 148-160.

1. Ο Μοναχισμός είναι μία εξαίρετη πνευματική οδός απόλυτης αφιερώσεως του πιστού στη βίωση της  όλης «πολιτείας»   του  Χριστού   τόσο  για  τη  θεραπεία  της «παρακοής»   του   πρώτου   Αδάμ,    όσο   και   για   την κατόρθωση της  προσωπικής του κοινωνίας με   τον Θεό μέσα από τη μίμηση της  «υπακοής» του δεύτερου Αδάμ. Υπό  την έννοια αυτή το αίτημα της ασκήσεως είναι μία αυθεντική  έκφραση της  χριστιανικής  πνευματικότητας και  εκδηλώθηκε  ήδη  από  τους  αποστολικούς  χρόνους κατά διαφόρους τρόπους, οι  όποιοι τόνιζαν είτε τα προσωπικά χαρίσματα ορισμένων πιστών ή  και ευρύτερες αναζητήσεις  για μία υψηλότερη πνευματική τελείωση.  Ο αγώνας για τον έλεγχο του σαρκικού και του γενικώτερου κοσμικού φρονήματος, το οποίο διεισέδυε σταδιακά στους κόλπους  των  τοπικών  Εκκλησιών με   την  εντυπωσιακή αύξηση των πιστών, προκάλεσε όχι μόνο την ανάπτυξη σε αυτές  των  τάξεων  των  εγκρατών  (παρθένοι, παρθενεύουσες,χήρες, κ.λπ.), αλλά και  ακραίες εκδηλώσεις    του    ασκητικού   ιδεώδους    (ευνουχισμός, αγαμία, αντινομισμός, συνείσακτοι , ακτημοσύνη, επιζήτηση του μαρτυρίου κ.λπ.).

ΑΓΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ο ΝΟΤΑΡΑΣ - ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ


Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΤΑ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΡΙΟΥ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΟΝΟΣ

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
που υποβλήθηκε στο τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας
της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου
Θεσσαλονίκης Τομέας Αγίας Γραφής και Πατερικής Γραμματείας
Σύμβουλος Καθηγήτρια
Αννα Καραμανίδου

 
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Γ. ΧΑΛΑΣΤΑΝΗΣ
ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
           
Η ΘΕΩΣΙΣ ΩΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ Ι.ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΣ Γ'

 ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

(†) ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Α. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΠΛΑΚΙΔΑΣ DESEILLE
 ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Γ. ΧΑΛΑΣΤΑΝΗΣ
ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

ΔΙΑΤΡΙΒΗ  ΕΠΙ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΩ ΥΠΟΒΛΗΘΕῖΣΑ ΕΙΣ Τὸ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ  ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ  ΑΘΗΝΩΝ
ΤΑΚΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣ
Οι Ψαλµοί ήταν ποιήµατα  που ψέλνονταν  µε συνοδεία εγχόρδου οργάνου, ή µε µόνη τη φωνή. Συγκεκριµένα, ή λέξη "ψαλµός" (που προέρχεται από το ρήµα "ψαύω") σηµαίνει ποίηµα που συνοδεύεται από έγχορδο όργανο (που "ψαύεται). Κατά τον Ευσέβιο2 αν το ποίηµα δεν συνοδευόταν από όργανο λεγόταν "ωδή", Αν το ποίηµα άρχιζε µε φωνή και ακολουθούσε το όργανο, λεγόταν "ψαλµός ωδής", ενώ στην αντίθετη περίπτωση λεγόταν "ωδή ψαλµού". Οι διακρίσεις αυτές γίνο- νται στις επιγραφές των ψαλµών, όπου, συνήθως, εκτός από το όνοµα του συνθέ- τη δίνονται οδηγίες και για τον µουσικό τρόπο εκτέλεσης. Επί παραδείγµατι, στην επιγραφή του Ψαλµού η φράση υπέρ της ογδόης σηµαίνει "οκτώ τόνους κάτω", δηλαδή µε χαµηλή φωνή.
Από άποψη περιεχοµένου, άλλοι ψαλµοί εκφράζουν ευχαριστίες, άλλοι ικεσίες, άλλοι παράπονο και θλίψη, και άλλοι θεωρούνται µεσσιακοί γιατί προφητεύ- ουν την έλευση του Μεσσία, µε τα παθήµατά του (Ψαλµός 21) και την επικράτη- σή του. Από λογοτεχνική άποψη υπάρχουν διαφοροποιήσεις, πολλοί όµως ψαλµοί θεωρούνται  αριστουργήµατα  του παλαιού εβραϊκού λόγου.


Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΝΙΣΣΩΝΕΝ ΤΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩ ΕΚΚΛΗΣΙΑΚΑΙ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΣ ΑΝΑΒΙΩΣΕΩΣ ΑΥΤΟΥΥΠΟ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ Δ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ.

Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΩΣΗΦ ΤΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΡΝΑΡΑΚΗΣ ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ


ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑΣ





Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
Technorati Digg This Stumble Stumble Facebook Twitter
!-

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.