Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου


Ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου


Μελέτιος Καλαμαρς (Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης)

Σταυρς το Κυρίου μας εναι γι μς κάτι τ τόσο συνηθισμένο. λο ατν βλέπομε μπροστά μας. λο γι’ ατν μιλμε. λο τν κάνομε.
μως. Τί εναι Σταυρός; Ποι σημασία Του γιά μς; Ποι σημασία Του γι τν διον τν Κύριον ησον κα τν ναρχον πανάγαθον Πατέρα κα τ γιον Πνεμα;
Τ ρωτήματα ατ δν εναι τυχαα. Κα πάντησις σ’ ατ δν εναι κάτι τ διάφορο. Εναι ζήτημα σωτηρίας. Π.χ. Εναι δυνατόν, ταν δύο λένε γι τν Σταυρό: νας τι εναι δόξα το Χριστο κα τν Χριστιανν, λλος τι εναι μυσαρς κα δαιμονικς (εχωβίτες) ν εναι κα ο δύο εάρεστοι στ Θεό; Πρτο βμα γι τν σωτηρία δν εναι ποιαδήποτε πίστις, λλ ρθ πίστις. μ ρθ πίστις βλασφημε κα βρίζει τν Θεόν, κα σοι τν χουν εναι θεοστυγες κα θεομίσητοι, στω κα ν κάνουν ργα θαυμάσια κα χουν μεγάλην θυσίαν.

λλ ς δομε:
Α: Τί εναι Σταυρός;
χι βέβαια ,τι καθένας φαντάζεται. Ατ πο φανταζόμεθα εναι φαντασιοπληξία μας. λήθεια μς παρεδόθη π τν Κύριον, τος ποστόλους κα τος Πατέρας.
Πηγ τς Σοφίας, πηγ τς ληθείας, μλλον Σοφία κα λήθεια εναι Κύριος ησος Χριστός.
Κύριος λοιπν νοσταλγοσε τν Σταυρόν. λεγε μ δημονία «βάπτισμα χω βαπτισθναι κα πς συνέχομαι ως ο τελεσθ ατό». (Λουκ. 12,50). Γι’ ατ νοσταλγοσε τν Σταυρόν; Γι δύο λόγους: πειδ ταν σωτηρία το κόσμου. Κα πειδ ταν γι τν διον δόξα κα ψωσις. ταν φθασε ρα ν Σταυρωθ, Κύριος επε· « λήλυθεν ρα, να δοξασθ Υἱὸς το νθρώπου» ( ωάν. 12,16). Πς θ δοξαζόταν; Μ τν θάνατόν Του κα τν Σταυρόν Του: θάνατος πλς ταν δόξα το Χριστο; χι, λλ θάνατός Του στν Σταυρό: Συνεπς: Δόξα Του, ργανον τς δόξης Του κα σημεον τς δόξης Του εναι Σταυρός. Κα πράγματι γιος ωάννης Χρυσόστομος παρατηρε: «Δόξαν λεγε τν Σταυρόν».

ς δομε τώρα τί δόξα ταν γι τν Χριστν Σταυρός.

Τί ταν Χριστός; Φς κ Φωτός, Θες ληθινς κ Θεο ληθινο, μοούσιος τ Πατρί. νας τς Τριάδος. Θες τς δόξης. πόστολος Παλος λέγει γι τος βραίους: «Τν Κύριον τς δόξης σταύρωσαν» (Α' Κορ. 2,8). Τν Κύριον τς δόξης: θ ρωτήση κανες μ τ δίκιο του: Καλά, μ μπορε ν δοξασθ, περισσότερο κόμη Κύριος τς δόξης; πάρχει γι’ Ατν αξησι δόξης κα προσθήκη δόξης; πάντησις εναι: χι. Κα μως Σταυρς εναι γι τν Χριστν δόξα. Πς; παντ: Μπορε μία γυναίκα ν εναι κα μητέρα κα παρθένος; χι. Κα μως Παναγία το. Μπορε νας νθρωπος ν εναι ταυτόχρονα κα νεκρς κα ζωντανός; χι. Κα μως Χριστς ταν ερίσκετο «νεκρς» στν τάφο, χι πλς ταν ζωντανς λλ κα ζωοδότης· κα τάφος του ζωοδόχος, χι «πτωματοδόχος».

Συνεπς Σταυρς εναι δόξα το Κυρίου μας. Κα συνεπς δόξα το Πατρς κα το Υο κα το γίου Πνεύματος, το νς κα μόνου ληθινο Θεο μας.


Β: Σταυρς μως δν εναι μόνον δόξα γι τν Κύριόν μας τν διον. Εναι κα τ ργανον τς φανερώσεως τς δόξης Του στν κόσμον.

Ποι εναι μεγαλύτερη φανέρωσις τς δόξης το Χριστο στν κόσμον; εσπλαγχνία Του. Τ λεός Του. Πς μς δόθησαν; «δο γρ λθε δι το Σταύρου χαρ ν λ τ κόσμ». Δι το Σταυρο καταλλαγή. Δι το Σταυρο συγχώρησις. Δι το Σταυρο υοθεσία. Δι το Σταυρο τ γιον Πνεμα. Τ πάντα δι το Σταυρο. Γι’ ατ τν μέρα τς χαρς τς ναστάσεως λέγομε: «δο γρ λθε δι το Σταυρο χαρ ν λ τ κόσμω» «Σταυρν πομείνας δι' μς θανάτ θάνατον λεσε».

Δι το Σταυρο λθε χάρις κα δωρε το Θεο. Δι το Σταυρο κα διανέμεται.

ς δομε πς.

Στν γία Γραφ Σταυρς νομάζεται «σφραγς» κα «σημεον το Υο το νθρώπου».

Σφραγίδα το Χριστο εναι τ σημεον το Σταυρο. Κα πειδ εναι σφραγίδα το Παντοδυνάμου, εναι κα ατ παντοδύναμη, φρίκη κα τρόμος τν δαιμόνων. πως λέγει ποκάλυψις (κεφ. 7,2 κα 9,4) σοι χουν τν σφραγίδα το Χριστο εναι πρόσβλητοι π τν Διάβολον.

χάρις το Θεο μεταδίδεται μ τ σημεο το Σταυρο, πο κάνει ερες πάνω στ γιαζόμενο. Στ λειτουργικ βιβλία τς κκλησίας μας, παντο, ες λα τους νεξαιρέτως μπορε ν επ κανες τ σημεα, ελογία το ερέως νομάζεται «σφραγίς». Κα πως ξέρομε ελογία το ερέως εναι πάντοτε νας «σταυρός».

ς πάρωμε να μόνον παράδειγμα.

πρώτη εχ πο παίρνει νθρωπος εναι «εχ ες τ κατασφραγίσαι βρέφος τ γδό μέρ μετ τν γέννησιν ατο». Τότε ερες «σφραγίζει τ μέτωπον το βρέφους» λέγων τν εχήν: «Κύριε, Θες μν, σημειωθήτω Σταυρς το μονογενος Σου Υο ν τ καρδί ατο κ.λ.π., να κατ τς ντολς Σου πολιτευσάμενος κα φυλάξας τν σφραγίδα θραυστον τύχ τς μακαριότητος τν κλεκτν σου».

Τν σφραγίδα το Υο το Θεο Διάβολος δν μπορε ν τν θραύση. τυχς τν θραύομε μες μ τς μαρτίες μας.

Δν πρέπει ν κουραζώμεθα ν λέμε τ δια πράγματα, ταν εναι θεία σοφία.

Σταυρς εναι δόξα το Χριστο. μως δόξα το Χριστο δν εναι μία «φηρημένη ννοια». Εναι δύναμις. δια θεία παντοδυναμία. Θυμηθτε τ λόγια τς Γραφς: «Τ πλήθει τς δόξης σου συνέτριψας τος πεναντίους» (ξόδου 15,7).

ρα Σταυρς το Χριστο, σφραγίδα Του, εναι δύναμις γιά μς κα συντριβ το διαβόλου. «Σταυρς φύλαξ πάσης τς Οκουμένης. Σταυρς ραιότης τς κκλησίας. Σταυρς βασιλέως τ κραταίωμα. Σταυρς πιστν τ στήριγμα. Σταυρς γγέλων δόξα κα τν δαιμόνων τ τραμα».


Γ: κόμη μως Σταυρς εναι τ «σημεον το Υο το νθρώπου» (Ματθ. 24,30). Τ σημεον πο τν μέρα τς Δευτέρας Παρουσίας θ φαν στν Ορανν γι ν ξέλθουν ο πιστο ες πάντησιν το ρχομένου Νυμφίου κα Βασιλέως.

«Σημεον» σημαίνει σημάδι, σημαία, σύνθημα. Κα πράγματι. Σταυρς εναι σημαία τς βασιλείας το Χριστο. Στολίζει τς κκλησίες, τς εκόνες, τ σπίτια, τ στήθη μας, κάθε τι πο εναι το Χριστο.

Σταυρς εναι τ σημάδι, π τ ποον ο πιστο γνωρίζουν τν Χριστν κα Θεόν τους, Χριστς τος δούλους του, ο πιστο ναγνωρίζουν νας τν λλον.

Λοιπόν. χω τν σταυρόν, κάνω τν σταυρόν μου σημαίνει δίνω μαρτυρία σ λον τν κόσμο π τν Κύριον κα Παμβασιλέα κα Σωτήρα μου μέχρι κα το χειρότερου χθρο του, το διαβόλου, τι εμαι μέλος τς βασιλείας Του, Χριστιανς ρθόδοξος.

ποος δν κάνει τν σταυρό του, δν χει καμμία σχέσι μ τν βασιλεία το Χριστο.

Ο ρθόδοξοι Χριστιανο κολουθον τν γιον πόστολον Παλον πο λεγε: «μο μ γένοιτο καυχσθαι ε μ ν τ Σταυρ το Κυρίου μν ησο Χριστο» (Γαλ. 6,14). Δηλ. δν θελε ν χη καμμία λλη καύχησι, κτς π τν Σταυρόν.

Κα μως μερικο μισον τν Σταυρν το Χριστο. Ποοι; Ο αρετικο κα δίως ο χιλιασταί. Ποι εναι τ κατάντημά τους ξ ατίας ατο;

ς φήσωμε ν μς τ περιγράψη γιος πόστολος Παλος. « λόγος το Σταυρο, λέγει, τος μν πολλυμένοις μωρία στ τος δ σωζομένοις, μν, δύναμις Θεο στιν» (Α' Κορ. 1,18). Τί θεωρον τν Σταυρν ο αρετικοί; Μωρίαν κα μίασμα· τί εναι; πολλυμένοι, χαμένοι, παγιδευμένοι το Διαβόλου, κατηραμένοι. Τί εναι γι μς τος ρθοδόξους Σταυρός; Δύναμις. Τί εμεθα μες; Σωζόμενοι.

λλο να κόμη. πόστολος Παλος γραφε στος Φιλιππησίους:
Πολλο δν βαδίζουν καλά. Σς μίλησα πολλς φορς γι’ ατος «νν δ κα κλαίων λέγω, τι εναι χθροί το Σταυρο το Χριστο, ν τ τέλος πώλεια» (Φιλ. 3,18). Γι τος χθρούς το Σταυρο το Χριστο Παλος λέγει: τ τέλος τους εναι πώλεια. Κα κλαίει γι’ ατούς. Κα μαζί του τος θρηνον ο γγελοι κα ο δίκαιοι κα κενος πο επε «ερουσαλήμ, ερουσαλήμ, ποσάκις θέλησα πισυναγαγεν τ τέκνα σου, κα οκ θελήσατε», κα κλαυσε γι τν πώλειά τους.

ς τελειώσωμε μ τ λόγια το τροπαρίου τς ορτς.

«Δετε, πιστοί, τ ζωοποιν ξύλον προσκυνήσωμεν, ν Χριστς βασιλες τς δόξης κουσίως χερας κτείνας ψωσεν μς ες τν ρχαίαν μακαριότητα, ος χθρός, δι’ δονς συλήσας, ξόριστους Θεο πεποίηκε. Δετε, πιστοί, ξύλον προσκυνήσωμεν, δι’ ο ξιώθημεν τν οράτων χθρν συντρίβειν τς κάρας».








Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
Technorati Digg This Stumble Stumble Facebook Twitter
!-

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.