Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Εἰς τὴν προσκύνησιν τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ σταυροῦ, τῇ μέσῃ ἑβδομάδι τῶν νηστειῶν.




ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
Εἰς τὴν προσκύνησιν τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ σταυροῦ, τῇ μέσῃ ἑβδομάδι τῶν νηστειῶν.

αʹ. Ἧκεν ἡμῖν  ἐνιαύσιος ἡμέρα, ἡ πανσέβαστος καὶ φωσφόρος  τῶν  ἁγίων νηστειῶν ἡ μέση ἑβδομὰς, τὸν τρισόλβιον καὶ ζωοποιὸν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ σταυρὸν προσκομίζουσα, καὶ τοῦτον προτιθεμένη εἰς προσκύνησιν, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν εἰλικρινεῖ καρδίᾳ καὶ ἁγνοῖς χείλεσιν ἁγιάζουσα, καὶ πρὸς τὸν ἑξῆς  τοῦ  σταδίου τῶν  ἁγίων  νηστειῶν  δρόμον  εὐτονωτέρους  καὶ  ἀκμαιοτέρους δεικνύουσα. Σήμερον τοιγαροῦν προσκυνήσιμος ἡμέρα τοῦ τιμίου σταυροῦ καθέστηκε, καὶ δεῦτε, ὦ φίλοι,  φόβῳ  καὶ πόθῳ τοῦτον  περιπτυξώμεθα.  Τῆς γὰρ ἐγέρσεως Χριστοῦ τὰς αὐγὰς φωτοβολῶν,  πάντας φωτίζει,  καὶ ἁγιάζει ταῖς αὐτοῦ χάρισι· διὸ τοῦτον  ἀσπασώμεθα ψυχικῶς  ἀγαλλόμενοι.  Σήμερον χαρὰ γίνεται  ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ γῆς, ὅτι ὁ τοῦ Χριστοῦ φαεσφόρος καὶ ζωοποιὸς σταυρὸς τῷ κόσμῳ ἐμφανίζεται,  δι' οὗ δαίμονες  φυγαδεύονται,  καὶ νόσοι δραπετεύουσι, καὶ σκότος ζοφῶδες  ἀπελαύνεται,  καὶ  πάντα  τῆς  γῆς  τὰ πέρατα  καταφωτίζεται.  Σήμερον ἡ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἄλλος  παράδεισος δείκνυται,  τὸ  πανάγιον  ξύλον  τοῦ  τιμίου σταυροῦ  ἐν  μέσῳ  προθεῖσα,  καὶ  προπομπὴν  τοῦ  πάθους  Χριστοῦ τὸν  σταυρὸν ποιουμένη, καὶ τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ προέγερσιν. Σήμερον τὸ προφητικὸν πεπλήρωται λόγιον, τὸ φάσκον, Ἰδοὺ γὰρ προσκυνοῦμεν εἰς τὸν τόπον, οὗ ἔστησαν οἱ πόδες τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Εὐφραίνου τοιγαροῦν καὶ ἀγάλλου, ἡ Χριστοῦ Ἐκκλησία, καὶ προσάγαγε τὰ σὰ τέκνα,  τῇ ἐγκρατείᾳ  τῶν  παθῶν,  τῇ νηστείᾳ  κεκαθαρμένα,

52.836 ταῖς  τε  θεολαμπέσιν  ἀρεταῖς  ἐξαστράπτοντα,  καὶ  χόρευε  χορείαν   τὴν ἀνεκλάλητον.  Καθάπερ γὰρ πάλαι  ἐν  τῇ ἐρήμῳ τὸν  χαλκοῦν  ὄφιν  οἱ δηχθέντες προσβλέποντες ἐῤῥύοντο θανάτου· οὕτω δὴ καὶ νῦν οἱ τὸ τῆς νηστείας μεσοπορήσαντες   στάδιον,   τούτῳ    προσψαύοντες,   τὸν   νοητὸν    ὄφιν    νεκρὸν δεικνύουσι, καὶ αὐτοὶ ἀθανατίζονται, καὶ κοινωνοὶ τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ διὰ τῆς ἐγκρατείας  δεικνύμενοι,  κοινωνοὶ  καὶ τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ ἀναδείκνυνται. Καὶ οὐ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ ἑξῆς νεανικῶς  εὐδρομοῦντες, ἐπινικίους τῷ Θεῷ προσκομίζουσι. Τροπαιοφόρον γὰρ καὶ νικητικὸν  ὅπλον ὁ τοῦ Κυρίου σταυρὸς καθέστηκε· βασιλέων ὅπλον ἀκαταμάχητον, Ἐκκλησίας κέρας, ἐχθρῶν καθαιρέτης, καὶ τῶν πιστῶν σωτηρία. Καὶ μακάριοι ἀληθῶς καὶ τρισμακάριοι οἱ ἁγνοῖς χείλεσι καὶ  στόμασι  καθαροῖς  τοῦτον   ἀξιούμενοι   περιπτύξασθαι.  Ἔργῳ  γὰρ  ἀληθῶς πληροῦσι τὸ φάσκον τοῦ Κυρίου ῥητόν· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω  μοι. Καὶ ὅρα πῶς ἀκαταναγκάστως ποιεῖ τὸν λόγον. Οὐδὲ γὰρ εἶπε, Κἂν βούλησθε, κἂν μὴ, τοῦτο δεῖ ὑμᾶς παθεῖν, ἀλλὰ πῶς; Εἰ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν· οὐ βιάζομαι, οὐκ ἀναγκάζω, ἀλλ'  ἕκαστον κύριον τῆς ἑαυτοῦ προαιρέσεως ποιῶ· δι'  ὃ καὶ λέγω· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν. Ἐπὶ γὰρ ἀγαθῷ καλῶ, οὐκ ἐπὶ κακῷ καὶ ἐπαχθεῖ, οὐκ ἐπὶ κολάσει καὶ  τιμωρίᾳ,  ἀλλ'  ἐπὶ  βασιλείᾳ  οὐρανίῳ  καὶ  ζωῇ  οὐρανίῳ.  Καὶ γὰρ  αὐτὴ  τῶν πραγμάτων ἡ φύσις ἱκανὴ ἐφελκύσασθαι. 52.837 Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, κἂν ἀνὴρ, κἂν γυνὴ, κἂν ἄρχων, κἂν ἀρχόμενος, καὶ θέλει σωθῆναι, ταύτην ἐρχέσθω τὴν ὁδόν. Τρία δέ ἐστι τὰ λεγόμενα, τὸ ἀπαρνήσασθαι ἑαυτὸν, τὸ ἆραι τὸν σταυρὸν, καὶ τὸ ἀκολουθῆσαι. Ἀλλ' ἴδωμεν πρότερον, τί ἐστι τὸ ἀπαρνήσασθαι ἑαυτόν. Μάθωμεν τί ἐστιν ἀρνήσασθαι ἕτερον, καὶ τότε εἰσόμεθα τί ἐστι τὸ ἀρνήσασθαι ἑαυτόν. Τί οὖν ἐστι τὸ ἀρνήσασθαι ἕτερον; Ὁ ἀρνούμενος  ἕτερον,  οἷον  ἢ ἀδελφὸν,  ἢ φίλον,  ἢ γείτονα, ἢ ὁντιναοῦν,  κἂν μαστιζόμενον ἴδῃ τοῦτον, κἂν δεσμούμενον, κἂν ὁτιοῦν πάσχοντα, οὐ προΐσταται, οὐ βοηθεῖ, οὐκ ἐπικλᾶται, οὐ πάσχει τι πρὸς αὐτόν· ἅπαξ γὰρ αὐτοῦ ἠλλοτρίωται. Οὕτω τοίνυν βούλεται τοῦ σώματος ἀφειδεῖν τοῦ ἡμετέρου ὁ Θεὸς, ἵνα κἂν μαστίζωσιν ἡμᾶς δι' αὐτόν τινες, κἂν κολάζωσι, κἂν ἐλαύνωσι, κἂν ἄλλο τι ποιῶσι, μὴ φειδώμεθα. Τοῦτο γάρ ἐστιν ἀρνήσασθαι· τουτέστι, μηδὲν ἐχέτω πρὸς ἑαυτὸν, ἀλλ' ἐκδιδότω ἑαυτὸν τοῖς κινδύνοις, τοῖς ἀγῶσι, καὶ ὡς ἑτέρου πάσχοντος, οὕτω διακείσθω. Καὶ οὐκ εἶπεν, ἀρνησάσθω ἑαυτὸν, ἀλλ', Ἀπαρνησάσθω, μικρᾷ ταύτῃ προσθήκῃ πολλὴν ἐμφαίνων  τὴν ὑπερβολήν. Καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ.  Εἶδες πῶς  καθώπλισε  τὸν  ἑπόμενον  αὐτῷ  στρατιώτην  ὁ  τῶν  οὐρανῶν βασιλεύς; Οὐ θυρεὸν ἔδωκεν, οὐ κράνος, οὐ τόξον, οὐ θώρακα, οὐ κνημῖδα, οὐκ ἄλλο τι τῶν τοιούτων  οὐδὲν, ἀλλ' ὃ πάντων  τούτων  ἐστὶν ἰσχυρότερον, τὴν ἀσφάλειαν τὴν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ, τὸ σύμβολον τῆς κατὰ τῶν δαιμόνων νίκης. Τοῦτο μάχαιρα, τοῦτο ἀσπὶς, τοῦτο θώραξ, τοῦτο κράνος, τοῦτο κνημὶς, τοῦτο φρούριον ἀσφαλὲς, τοῦτο λιμὴν, τοῦτο καταφυγὴ, τοῦτο στέφανος, τοῦτο ἔπαθλον, τοῦτο τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων  θησαυρὸς, καὶ τῶν νῦν καὶ τῶν ἐσομένων ποτέ. Καθάπερ γάρ τις ὅπλον ἰσχυρὸν λαβὼν, καὶ τοῖς αὑτοῦ δίδωσι στρατιώταις, οὕτω καὶ ὁ Χριστός. Ἴδετε, φησὶ, τὸν ἐμὸν σταυρὸν ὅσα ἤνυσε· ποιήσατε καὶ ὑμεῖς τοιαῦτα, καὶ ἀνύσατε τοιαῦτα ὅσα βούλεσθε.  Καίτοι γε  καὶ  ἀλλαχοῦ  καὶ  μείζονα  τούτων  ἐπηγγείλατο   λέγων·  Ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ, τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ, κἀκεῖνος ποιήσει, καὶ μείζονα τούτων ποιήσει. Τί δέ ἐστιν αὐτὸ τὸ ῥητὸν, τὸ, Ἀράτω τὸν σταυρὸν αὑτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι; Ἆρα ἵνα τὸ ξύλον βαστάζωμεν ἕκαστος; Οὐδαμῶς· ποία γὰρ ἀρετὴ τοῦτο; Ἀλλ' ἵνα πρὸς τοὺς κινδύνους ὦμεν παρατεταγμένοι, τὸ αἷμα ἡμῶν ἐν ταῖς ψυχαῖς περιφέροντες, πρὸς  σφαγὴν  καὶ  θάνατον  ἕτοιμοι  καθημερινὸν,  οὕτως  ἅπαντα  πράττοντες,  ὡς μηδέπω προσδοκᾷν μέχρι τῆς ἑσπέρας τὴν ἡμετέραν διαρκέσαι ζωὴν, ὡς ἀποθανούμενοι  πάντως. Ὅπερ καὶ ὁ ἀπόστολος ἔλεγε Παῦλος· Καθ' ἡμέραν ἀποθνήσκω. Οὐχὶ εἷς σοι παρὰ τῆς φύσεως δέδοται θάνατος; Ἔξεστιν, ἂν θέλεις, μυριάκις ἀποθανεῖν ὑπὲρ τοῦ ∆εσπότου τοῦ σοῦ.


βʹ. Τοιαύτη γὰρ ἡ χάρις· τὴν παρὰ τοῖς φίλοις  πτωχείαν  εἰς πολὺν  ἐξάγει πλοῦτον, διὰ τὸ φιλόδωρον  τοῦ ∆εσπότου, οὐ τῇ τῶν  πραγμάτων  ἐκβάσει μόνον,ἀλλὰ καὶ τῇ προθέσει τῶν  ἀγωνιζομένων  τοὺς στεφάνους ὁρίζοντος. Τί δέ ἐστιν,
Ἀράτω; Οὕτως ἔστω πρόθυμος εἰς τὸ σφαγιασθῆναι  καὶ σταυρωθῆναι, φησὶν, ὡς ἐκεῖνος ὁ βαστάζων ἐπὶ τῶν ὤμων· οὕτως ἐγγὺς εἶναι νομιζέτω τοῦ θανάτου. Τὸν τοιοῦτον ἅπαντες καταπλήττονται· οὐ γὰρ οὕτω δεδοίκαμεν τοὺς μυρίοις πεφραγμένους  ὅπλοις  ἀνθρωπίνοις,  καὶ ἐπὶ  ἀνδρείᾳ  τοσαύτῃ τετειχισμένους,  ὡς τοῦτον ἐπ' ἐλευθερίᾳ. Οὐδὲν γὰρ οὕτω ποιεῖ θάνατον ἐκφυγεῖν, ὡς τὸ καταφρονεῖν θανάτου. Ἵνα δὲ μηδεὶς νομίσῃ τοῦτο μόνον ἀρκεῖν, τὸ πρὸς θάνατον ἑτοίμους εἶναι εἰσὶ γὰρ καὶ λῃσταὶ καὶ γόητες τοιοῦτοι καὶ μιαιφόνοι πάντες, διὰ τοῦτο προσέθηκε· Καὶ ἀκολουθείτω μοι. Οὐ τὸν ἀνδρεῖον ζητῶ, φησὶ, μόνον, οὐδὲ τὸν ἀκατάπληκτον πρὸς τὴν τελευτὴν τοῦ βίου, ἀλλὰ τὸν ἐπιεικῆ καὶ σώφρονα καὶ μέτριον, καὶ πάσης γέμοντα ἀρετῆς. Εἶδες σταυροῦ διακονίαν οὐκ ἐπὶ τοῦ ∆εσπότου μόνου, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν δούλων τοσαῦτα ἰσχύουσαν; Τοῦτο Πέτρον κορυφαῖον εἰργάσατο· τοῦτο Παῦλον τοσοῦτον  ἐποίησε. ∆ιὸ καὶ  ἔλεγε·  Τίς ἡμᾶς  52.838 χωρίσει  ἀπὸ  τῆς  ἀγάπης  τοῦ Χριστοῦ; θλίψις, ἢ στενοχωρία, ἢ κίνδυνος, ἢ μάχαιρα; Τοῦτο καὶ τοὺς νηστεύοντας οὐχὶ βρωμάτων  μόνον, ἀλλὰ  καὶ παθῶν  ἀνδρείους  ἀπειργάσατο. Περιφράσσωμεν ἑαυτοὺς,  ἀγαπητοὶ,  τῇ  δυνάμει  τοῦ  σταυροῦ, καὶ  καθωπλισμένοι  πρὸς  τὸ  ἑξῆς, προθυμότεροι τῇ νηστείᾳ προσβῶμεν, καὶ πάντων τῶν τοῦ βίου τερπνῶν καταφρονήσωμεν.  Καὶ γὰρ πλοῦτος,  καὶ δόξα, καὶ δυναστεία, καὶ ἔρως, καὶ ὅσα τοιαῦτα, διὰ τοῦτο ἡδέα, διότι φιλοψυχοῦμεν,  καὶ τῇ παρούσῃ προσηλώθημεν ζωῇ. Ταύτης δὲ καταφρονηθείσης, οὐδεὶς ἐκείνων ἡμῖν λόγος. Καλὴ γὰρ ἡ παροῦσα ζωὴ,
καλὴ καὶ ἡδεῖα· δῶρον γάρ ἐστι Θεοῦ· ἀλλ' ὅταν ἡ μέλλουσα φανῇ, τότε καταφρονεῖται  δικαίως αὐτή. Μὴ τοίνυν  αἰσχυνθῶμεν  τοῖς σεμνοῖς τῆς σωτηρίας ἡμῶν  συμβόλοις, μηδὲ τὸ μέγα κεφάλαιον  τῶν  ἀγαθῶν,  δι' οὗ ζῶμεν καὶ ἐσμὲν, ἀποκρουσώμεθα, τρυφῇ ἑαυτοὺς ἐκδόντες καὶ κραιπάλῃ καὶ γαστριμαργίᾳ, ἀλλ' ὡς στέφανον   περιφέρωμεν   τὸν  σταυρὸν  τοῦ  Χριστοῦ,  τουτέστι  τῶν   παθῶν   τὴν νέκρωσιν. Καὶ γὰρ πάντα δι' αὐτοῦ τελεῖται τὰ καθ' ἡμᾶς· κἂν ἀναγεννηθῆναι δέῃ, σταυρὸς παραγίνεται· κἂν τραφῆναι τὴν μυστικὴν ἐκείνην τροφὴν, κἂν χειροτονηθῆναι,   κἂν  ὁτιοῦν  ἕτερον  ποιῆσαι,  πανταχοῦ  τὸ  σύμβολον  ἡμῖν  τοῦ σταυροῦ παρίσταται. ∆ιὰ τοῦτο καὶ ἐπὶ οἰκίας, καὶ ἐπὶ τῶν  τοίχων,  καὶ ἐπὶ τῶν θυρίδων,  καὶ ἐπὶ τῶν  μετώπων,  καὶ ἐπὶ τῆς διανοίας  μετὰ πολλῆς  ἐπιγράφομεν αὐτὸν τῆς σπουδῆς. Τῆς γὰρ ὑπὲρ ἡμῶν σωτηρίας καὶ τῆς ἐλευθερίας τῆς κοινῆς, καὶ τῆς ἐπιεικείας τοῦ ∆εσπότου τοῦτό ἐστι σημεῖον. ∆ιὰ τοῦτο σφραγὶς κέκληται, ὅτι πάσας  τοῦ  Θεοῦ τὰς  παρακαταθήκας,  ὅσας  ἂν  λάβωμεν,  τούτῳ,  καθάπερ  τινὶ σημάντρῳ  βασιλικῷ  καὶ  δακτυλίῳ,  σφραγίζομεν,  καὶ  προσελθεῖν  οὐδὲν  οὐκέτι τολμᾷ  πονηρόν.  Ἂν  προστασίαν δήμου  τινὶ  παρακατάθωμεν,  κἂν  πρὸς  τὸ  τῆς ἱερωσύνης ἀγάγωμεν ἀξίωμα, μετὰ τὸ μυρία ἐπεύξασθαι, καὶ καλέσαι τοῦ Πνεύματος τὴν  χάριν  ἐλθοῦσαν,  τούτῳ  σφραγίζομεν,  ὥσπερ  ἐναποκλείοντες   ἐν  ἀσφαλεῖ ταμιείῳ τὴν δοθεῖσαν δωρεάν. Οὕτω καὶ ἐν ταῖς ἱερουργίαις παραλαμβάνεται. Ὁ γὰρ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ μάχαιρά ἐστι καὶ ξύλον,  ἐν ᾧ σφαγεὶς  ὁ Χριστὸς ὑπὸ τῶν θεοκτόνων   Ἰουδαίων   ἔλυσε  τὰ  ἔργα  τοῦ  διαβόλου,  καὶ  αὐτὸν  τὸν  διάβολον κατέβαλε,  τὰς  ἡμῶν   ἁμαρτίας  προσηλώσας  ἐν  αὐτῷ.  Τούτου  χάριν   ἐν  ταῖς ἱερουργίαις παραλαμβάνεται, οἵα τις ῥομφαία καὶ μάστιξ βασιλικὴ, βασανίζουσα καὶ ἀποδιώκουσα  πᾶσαν δαιμονικὴν  ἔλευσιν, καὶ σατανικὴν  ἐπιφοράν.  ∆ιὰ τοῦτο  οἱ θεῖοι  ἱερομύσται, ὥσπερ τινὲς  δορυφόροι, προθέντες  τὴν  βασιλικὴν  μάστιγα, διὰ ταύτης  ἀποδιώκουσι  πᾶσαν  ἀντίδικον   καὶ  ἀντίπαλον   φάλαγγα,   τὰς  θείας  καὶ βασιλικὰς  δωρεὰς  τοῖς  μυσταγωγοῖς  ἀπονέμοντες,  καὶ  σὺν  αὐτοῖς  τὸν  βασιλέα Χριστὸν γεραίροντες.

γʹ. Ὅταν τοίνυν  σφραγίζῃ, ἐννόει  τοῦ  σταυροῦ πᾶσαν τὴν  ὑπόθεσιν, καὶ σβέσεις θυμὸν,  καὶ πάντα  τὰ λοιπὰ  πάθη. Ὅταν σφραγίζῃ, πολλῆς  ἔμπλησον  τὸμέτωπον  παῤῥησίας, τὸ  στῆθος, τὰ  ὄμματα,  καὶ  πᾶν  μέλος  παράστησον θυσίαν εὐάρεστον τῷ Θεῷ. Τοῦτο γὰρ ἡ λογικὴ  λατρεία. Τοῦτο τὸ σημεῖον καὶ ἐπὶ τῶνπρογόνων  ἡμῶν  θύρας ἀνέῳξε  κεκλεισμένας, τοῦτο δηλητήρια  ἔσβεσε φάρμακα, τοῦτο κωνείου  δύναμιν  ἐξέλυσε, τοῦτο θηρίων  ἰοβόλων  δήγματα  ἰάσατο. Εἰ γὰρ ᾅδου  πύλας  ἀνέῳξε,  καὶ  οὐρανῶν  ἁψῖδας  ἀνεπέτασε,  καὶ  παραδείσου  εἴσοδον
ἀνεκαίνισε, καὶ τοῦ διαβόλου τὰ νεῦρα ἐξέκοψε, τί θαυμαστὸν εἰ φαρμάκων δηλητηρίων   περιγίνεται;  Τοῦτο  τοίνυν  ἐγκόλαψον  τῇ  διανοίᾳ  τῇ  σῇ, καὶ  τὴνσωτηρίαν περίπτυξαι τῶν ἡμετέρων ψυχῶν. Οὗτος γὰρ ὁ σταυρὸς τὴν οἰκουμένην ἔσωσε, τὴν πλάνην  ἀπήλασε, τὴν ἀλήθειαν  ἐπανήγαγε, τὴν γῆν οὐρανὸν ἐποίησε, τοὺς ἀνθρώπους ἀγγέλους εἰργάσατο. ∆ιὰ τοῦτον οἱ δαίμονες οὐκ ἔτι φοβεροὶ, ἀλλ'
εὐκαταφρόνητοι, οὐδὲ ὁ θάνατος θάνατος, ἀλλ' ὕπνος καὶ ἐγρηγόρησις. ∆ιὰ τοῦτον τὰ τῆς σαρκὸς πάθη τὰ πολεμοῦντα τοὺς νηστεύοντας, 52.839 ἀπομαραίνονται. Ἂν τοίνυν εἴποι σοί τις τῶν Ἰουδαίων· Τὸν ἐσταυρωμένον προσκυνεῖς; εἰπὲ φαιδρᾷ καὶ
μεγάλῃ τῇ φωνῇ, καὶ γεγηθότι τῷ προσώπῳ· Ναὶ, καὶ προσκυνῶ, καὶ οὐ παύσομαι προσκυνῶν· κἂν γελάσῃ, δάκρυσον ὅτι μαίνεται, καὶ οὐ συνιεῖ τί φθέγγεται· καὶ τῷ∆εσπότῃ  Χριστῷ εὐχαρίστησον,  ὅτι  τοιαῦτα  ἡμᾶς  εὐεργέτησεν,  ἃ  μηδὲ  μαθεῖν
δύναταί τις χωρὶς τῆς ἄνωθεν ἀποκαλύψεως. ∆ιὰ τοῦτο καὶ οὗτος γελᾷ, ὅτι Ψυχικὸς ἄνθρωπος  οὐ  δέχεται  τὰ  τοῦ  Πνεύματος.  Ἀλλὰ  τί  φησιν  ὁ  φρενόληπτος   καὶ ἀγνώμων καὶ ἀπειθὴς Ἰουδαῖος; Εἰ οὖν Θεός ἐστιν ὁ Χριστὸς, ὥς φατε, καὶ Θεοῦ Υἱὸς, καὶ  ἐπὶ   σωτηρίᾳ  τῶν   ἀνθρώπων   ἐλήλυθε,   διὰ  τί   τοιούτῳ   θανάτῳ   ἀσχήμῳ
 ἐσταύρωται; Πρὸς ὃν ἐροῦμεν ὀλίγα τῶν προφητῶν ἐκλεξάμενοι· Ἔδει τὸν Χριστὸν σταυρωθῆναι, ὦ παράνομε καὶ ἀγνώμων Ἰουδαῖε, ὅτι ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται οὕτως ἐκήρυξαν, σώζεσθαι τὴν  ἀνθρωπότητα  διὰ  Χριστοῦ. Πρῶτος γὰρ Μωϋσῆς λέγει, Ὄψεσθε τὴν  ζωὴν  ὑμῶν  κρεμαμένην  ἀπέναντι  τῶν  ὀφθαλμῶν  ὑμῶν,  καὶ οὐ μὴ πιστεύσητε τῇ ζωῇ ὑμῶν.  Καὶ ὁ Ἡσαΐας· Ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν  ἤχθη, καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος. Καὶ ὁ Ἱερεμίας, ∆εῦτε καὶ ἐμβάλωμεν ξύλον  εἰς  τὸν  ἄρτον  αὐτοῦ.  Καὶ, Ἔδωκαν  τὴν  τιμὴν  αὐτοῦ  εἰς  τὸν  ἀγρὸν  τοῦ κεραμέως, καθὰ συνέταξέ μοι Κύριος.  Καὶ ὅτι Θεός ἐστιν ὁ σταυρωθεὶς Χριστὸς, ἄκουσον τοῦ Ἔσδρα λέγοντος· Εὐλογητὸς Κύριος ὁ ἐκπετάσας τὰς χεῖρας αὐτοῦ, καὶ σώσας τὴν Ἱερουσαλὴμ κατέναντι τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν. Καὶ ὅτι οἱ ὄφεις ἀπέκτεινον τὸν λαὸν, ὄφιν κελεύσει Θεοῦ κρεμάσας Μωϋσῆς ἐπὶ ξύλου, ἔλεγε· Τούτῳ προσέχετε, καὶ   οὐ   μὴ   ἀποθάνητε.   Καὶ  πάλιν   Ἱερεμίας   λέγει,   ὡς   ἐκ   προσώπου   τῶν σταυρωσάντων αὐτόν· ∆εῦτε καὶ ἐκτρίψωμεν  αὐτὸν ἐκ γῆς ζώντων.  Καὶ πάλιν  ὁ Χριστὸς διὰ τοῦ αὐτοῦ προφήτου, Ἐγὼ δὲ ὡς ἀρνίον ἄκακον ἀγόμενον τοῦ θύεσθαι, οὐκ ἔγνων. Καὶ πάλιν ὁ ∆αυῒδ ὡς ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ· Ὤρυξαν χεῖράς μου καὶ πόδας μου, καὶ διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά  μου ἑαυτοῖς, καὶ ἐπὶ τῶν  ἱματισμῶν  μου ἔβαλον κλῆρον. Καὶ πάλιν, ∆ιεπέτασα τὰς χεῖράς μου ὅλην τὴν ἡμέραν πρὸς λαὸν ἀπειθοῦντα καὶ ἀντιλέγοντα, οἳ οὐκ ἐπορεύθησαν ὁδῷ ἀγαθῇ, ἀλλ' ὀπίσω τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. Ὅτι δὲ σεβάσμιος καὶ προσκυνητὸς ὁ τοῦ Χριστοῦ σταυρὸς καὶ ὁ τύπος αὐτοῦ, καὶ τοῦτο οἱ προφῆται διδάσκουσι· ∆αυῒδ μὲν γὰρ λέγων· Ἔδωκας τοῖς φοβουμένοις  σε σημείωσιν, τοῦ φυγεῖν  ἀπὸ προσώπου τόξου· καὶ πάλιν· Ποίησον μετ' ἐμοῦ σημεῖον εἰς ἀγαθὸν, καὶ εἰδέτωσαν οἱ μισοῦντές με, καὶ αἰσχυνθήτωσαν. Καὶ ὁ Θεὸς δὲ διὰ Ἰεζεκιὴλ τοῦ προφήτου λέγει· ∆ὸς τὴν σημείωσιν ἐπὶ τὰ μέτωπα τῶν  καταστεναζόντων  καὶ κατοδυνωμένων  ἐν πάσαις ἀνομίαις· καὶ διέλθετε, καὶ κόπτετε,  καὶ  μὴ  ἐλεήσητε· πρεσβύτερον καὶ  νεανίσκον,  καὶ  γυναῖκας  καὶ  νήπια θηλάζοντα  ἐξαλείψατε·  ἐπὶ  δὲ τοὺς ἔχοντας  τὸ σημεῖόν μου μὴ ἐγγίσητε.  Καὶ ὁ Σολομὼν λέγει, Εὐλογεῖτε ξύλον, δι' οὗ γίνεται δικαιοσύνη. Καὶ ὁ Ἡσαΐας, πόθεν ἦν, καὶ ποῖα τὰ ξύλα τοῦ σταυροῦ, λέγει· Ἐν κυπαρίσσῳ καὶ πεύκῃ καὶ κέδρῳ, ἅμα δοξάσαι τὸν τόπον τὸν ἅγιον. Καὶ Μωϋσῆς δὲ ξύλον βαλὼν εἰς Μεῤῥὰν, τὰ πικρὰ ὕδατα  ἐγλύκανεν  εἰς  τύπον  τοῦ  σταυροῦ τοῦ  Χριστοῦ τοῦ  γλυκάναντος  ἐκ τῆς πικρίας τῶν δαιμόνων τὸν κόσμον. Καὶ ἡ ῥάβδος Μωϋσέως ἡ σχίσασα τὴν πέτραν, εἰς τύπον ἦν τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ σχίσαντος τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἐμβαλόντος τὴν χάριν τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐν αὐτοῖς.
δʹ. Καὶ αὕτη ἐστὶν ὄντως ἡ ὁδὸς τῆς ζωῆς, καὶ πάντες οἱ κρατοῦντες αὐτὴν ζῶσιν· οἱ δὲ καταλιπόντες  αὐτὴν  θάνατον  καὶ κόλασιν  ἀτελεύτητον  ἕξουσιν. Ὁ
νόμος γὰρ καὶ οἱ προφῆται κηρύττουσι τὴν ἁγίαν Τριάδα· καὶ ἀληθῶς οὗτός ἐστιν ὁκηρυχθεὶς ὑπὸ τῶν προφητῶν καὶ τοῦ νόμου, ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου Ἰησοῦς Χριστὸς Κύριος, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος, εἰ μὴ ὁ γεννηθεὶς ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας ἐκ τῆς Παρθένου καὶ θεοτόκου Μαρίας ἐπὶ Καίσαρος Αὐγούστου. Καὶ ὁ μὴ δεχόμενος αὐ52.840 τὸν, καὶ μὴ πιστεύων  εἰς αὐτὸν, ἀποστάτης ἐστὶ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀνάθεμα αὐτῷ. ∆ιὰ τοῦτο καὶ ὁ Ἡσαΐας περὶ ὑμῶν τῶν πλανηθέντων βοᾷ λέγων, Αἰχμάλωτος ὁ λαός μου ἐγενήθη  διὰ τὸ μὴ εἰδέναι αὐτοὺς τὸν Κύριον. Ἐξ οὗ τε γὰρ ἦλθεν  ὁ Χριστὸς, κατελύθη  ἡ δύναμις  τοῦ σταυροῦ ὑμῶν  τῶν  Ἰουδαίων,  καὶ ἡ ἱερωσύνη ἠφάνισται,  καὶ  ὑπὸ  τῶν  Ῥωμαίων  διεσκορπίσθητε. Φησὶ γὰρ  Ἡσαΐας περὶ  τῶν σταυρωσάντων τὸν Χριστὸν, ∆ιὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ἀπέστρεψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὁ Θεὸς ἀφ' ἡμῶν, καὶ οἱ κατάλοιποι ἡμῶν ἐν ἁμαρτίαις. Εἰ γὰρ μὴ ἦν αὐτὸς ὁ Χριστὸς ὁ γεννηθεὶς ἐκ Μαρίας, ὁ ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ Υἱὸς ἀληθινὸς αὐτοῦ, ὁ κηρυχθεὶς ὑπὸ  τοῦ  νόμου  καὶ  τῶν  προφητῶν,  εἶχεν  ἂν  δοξασθῆναι  τὸ  ἔθνος  ὑμῶν  τῶν Ἰουδαίων, καὶ ὑψωθῆναι καὶ βασιλεῦσαι, ὡς τὸν ἀντίθεον καὶ πλάνον ἀποκτεῖναν.

Ἀλλ' ἐξ οὗ τε ὁ σταυρὸς, καὶ ἐσταυρώθη ἐν αὐτῷ ὑπὸ τῶν πατέρων ὑμῶν ὁ Χριστὸς, ἀπὸ τότε ἕως τῆς σήμερον εἰς ἀπώλειαν καὶ εἰς ἀτιμίαν ἐστὶ, καὶ χείρω ὠργίσθη ὑμῖν ὁ Θεὸς ὑπὲρ τὴν αἰχμαλωσίαν τὴν ἐν Βαβυλῶνι. Ἐκεῖ γὰρ μεθ' ἑξήκοντα ἔτη ὁ Θεὸς ἠλέησε καὶ ἀνεκαλέσατο ὑμᾶς· ἐνταῦθα δὲ τελείως ἀπώσατο· καὶ ἠλήθευσεν ὁ πατὴρ ὑμῶν καὶ προφήτης καὶ πατριάρχης Ἰακὼβ, καὶ πάντα τὰ νόμιμα ὑμῶν κατέπεσε, καὶ τῆς χώρας ὑμῶν τῆς Ἰουδαίας ἐξηλάθητε, καὶ κατὰ τόπους διεσκορπίσθητε, καὶ ἐστὲ εἰς  ἐξουθενισμὸν,  καὶ  εἰς  κατάγελων  εἰς  πᾶσαν  τὴν  οἰκουμένην  ἀπὸ  ἑῴας  ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. Τὰ δὲ ἡμέτερα τῶν Χριστιανῶν καθ' ἑκάστην ἡμέραν ἀνθεῖ, καὶ αὔξει, καὶ κρατύνεται, καὶ εἰς πᾶσαν τὴν οἰκουμένην τὸ κήρυγμα τῆς εὐσεβοῦς ἡμῶν πίστεως διέδραμε, καὶ βασιλεύει Χριστὸς ἐν ἡμῖν, καὶ τὸν τίμιον καὶ ζωοποιὸν αὐτοῦ σταυρὸν προσκυνοῦμεν, καὶ ὡς θησαυρὸν πολυτίμητον  κατέχομεν. Καὶ γὰρ ὄντως παντὸς στεφάνου βασιλικοῦ λαμπρότερός τε καὶ σεμνότερος ὁ τοῦ Κυρίου σταυρός· καὶ τί λέγω, στεφάνου βασιλικοῦ; αὐτῶν τῶν ἡλιακῶν ἀκτίνων φαιδρότερος. Καὶ τὸ μὲν παλαιὸν, βίου πονηροῦ καὶ διεφθαρμένων πράξεων καταδίκη τὸ πρᾶγμα ἦν· νῦν δὲ δωρεᾶς θείας σύμβολον, εὐγενείας  πνευματικῆς  σημεῖον, θησαυρὸς ἀσύλητος, ἀναφαίρετος  δωρεὰ, ὑπόθεσις ἁγιασμοῦ. Τοῦτον καὶ ἐπὶ κλίνης  καὶ ἐπὶ τραπέζης προφέρομεν, καὶ πανταχοῦ οὗπερ ἂν ὦμεν. Καθάπερ γὰρ πολλοὶ τῶν στρατιωτῶν, χωρὶς ὅπλων οὔτε ἀριστοποιοῦνται, οὔτε καθεύδουσιν· οὕτω καὶ νῦν ἀντὶ μαχαίρας ἐπὶ κλίνης κρεμάσωμεν, ἀντὶ μοχλοῦ ἐπὶ θύρας διαγράψωμεν, ἀντὶ τείχους τῇ οἰκίᾳ πάσῃ περιβάλωμεν·  τὰ ἔσω καὶ τὰ ἔξω τούτῳ περιφράξωμεν. Τοῦτο γὰρ θάνατον κατέλυσεν, οὐρανοὺς ἀνέῳξε, γῆν ἐκάθηρε, τὴν φύσιν τὴν ἡμετέραν ἐπὶ τὸν θρόνον ἀνήγαγε  τὸν  βασιλικὸν,  τὴν  τυραννίδα  τοῦ  διαβόλου  κατέλυσε. Τοῦτο τὸ  εἶδος διπλοῦν· τὸ μὲν ἐξ ὕλης ἢ χρυσοῦ ἢ μαργαριτῶν ἢ λίθων τιμίων, ὃ καὶ ἀφαιρεῖται πολλάκις ὑπὸ βαρβάρων ἢ κλεπτῶν· τὸ δὲ ἄϋλον· οὐ γὰρ ἐξ ὕλης αὐτοῦ ἡ ὑπόστασις, ἀλλ' ἀπὸ πίστεως ἡ οὐσία, ἀπὸ διαθέσεως τοῦ ποιοῦντος ἡ ὕλη. Τοῦτο καθεύδοντας τηρεῖ, τοῦτο ἐγρηγορότας ἀσφαλίζεται, τοῦτο κινδυνεύοντας  διασώζει· διὰ τούτου πόλεμος καταλύεται, καὶ εἰρήνη συνίσταται, Ὑμνῶ σου τοιγαροῦν τὸ μακρόθυμον καὶ ἀνεξίκακον τῆς περὶ ἐμὲ οἰκονομίας μυστήριον, Κύριε· προσκυνῶ τὸν τίμιον καὶ ζωοποιόν σου σταυρὸν, ∆έσποτα· περιπτύσσομαι τὰ πάθη, φιλῶ τοὺς ἥλους, καὶ τὰς διατρήσεις τῶν μελῶν ἀσπάζομαι· τόν τε κάλαμον καὶ τὴν λόγχην καὶ τὸν σπόγγον ὑπεράγαμαι· ὡς  βασίλειον  διάδημα, τὸν  ἀκανθῶν  περιτίθεμαι  στέφανον,  καὶ ὡς διαυγέσι λίθοις, τοῖς ἐμπτυσμοῖς ἐγκαλλωπίζομαι, ὡς λαμπροτάτῳ κόσμῳ τοῖς ῥαπισμοῖς ἐνσεμνύνομαι. Καὶ σὲ ὁμολογῶ ἀληθινὸν Θεὸν τὸν ἕνα τῆς ἁγίας Τριάδος Χριστὸν Ἰησοῦν, τὸν ὑπὲρ ἐμοῦ τὸ πάθος καταδεξάμενον, εἰληθέντα τε ἐν σινδόνι, καὶ ὑπὸ τῶν παρανόμων Ἰουδαίων  μυκτηρισθέντα, τέλος ταφέντα, καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, καὶ πάλιν ἐρχόμενον κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς. Σοῦ γάρ ἐστιν ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος, ἅμα τῷ Πατρὶ καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.



Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
Technorati Digg This Stumble Stumble Facebook Twitter
!-

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.