Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Άγιος Αλέξανδρος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως +30 Αυγούστου .

0 σχόλια

Άγιος Αλέξανδρος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως +30 Αυγούστου.


῾Ο άγιος Αλέξανδρος γεννήθηκε περί το 240 μ.Χ. και έγινε γνωστός για πρώτη φορά από τη συμμετοχή του στην Α´ Οικουμενική Σύνοδο (325 μ.Χ.), εκπροσωπώντας ως πρεσβύτερος τον αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως άγιο Μητροφάνη, ο οποίος αδυνατούσε να παρευρεθεί λόγω γήρατος. Τον άγιο Αλέξανδρο, προχωρημένο και αυτόν στην ηλικία, πρότεινε ο άγιος Μητροφάνης ως διάδοχό του στον αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο, κάτι που έγινε, οπότε και μένοντας στο αξίωμα πια του αρχιεπισκόπου επ᾽
αρκετόν, ετελεύτησε σε ηλικία 98 ετών. Αγωνίστηκε πάρα πολύ για την ορθόδοξη πίστη και μάλιστα για όσα απεφάσισε η Α´ Οικουμενική Σύνοδος κατά της αίρεσης του αρειανισμού, ενώ αντιμετώπισε τον ίδιο τον αιρεσιάρχη Άρειο στα μετά την καταδίκη του. Προσευχόμενος μάλιστα έντονα να δώσει λύση ο Κύριος στην επάνοδο του Αρείου, είδε αυτός και όλοι στην Κωνσταντινούπολη ότι τελικώς ο Άρειος έτυχε κακού τέλους, τέτοιου που έκανε μεγάλη αίσθηση και έμεινε στη μνήμη των ανθρώπων για πολύ καιρό. Εκτός από τους αγώνες του για την ορθοδοξία, έδρασε και στον τομέα της ιεραποστολής, όπως και άφησε παράδειγμα αρίστου ποιμένος στην Εκκλησία. Η δύναμη του λόγου του και της προσευχής του ήταν μεγάλη, όπως είπαμε, κάτι που επίσης φάνηκε και σε έναν διάλογο με φιλοσόφους αιρετικούς, κατά τον οποίο, πριν ξεκινήσει την ομιλία του ένας φιλόσοφος, ο άγιος του είπε: ῾Στο όνομα του Χριστού, να μην μπορείς να πεις λέξη᾽. Και ώ, του θαύματος! Το στόμα του φιλοσόφου κλείστηκε, μη μπορώντας να αρθρώσει ούτε λέξη. Στη μνήμη της Εκκλησίας ο άγιος Αλέξανδρος έμεινε ως σημείο αναφοράς πίστεως και αγίας ζωής, γεγονός που επισημαίνει αργότερα και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος σε ομιλία του, λέγοντας ότι τον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως κόσμησαν άνθρωποι σπουδαίοι, σαν τον σήμερα εορταζόμενο άγιο᾽.
Ο άγιος Αλέξανδρος μπορεί να μην ανήκει στους οικουμενικούς πατέρες και δασκάλους της Εκκλησίας, σαν τον άγιο Αθανάσιο, τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, τον άγιο Βασίλειο κλπ., όμως αποτελεί και αυτός αστέρα πρώτου μεγέθους στο στερέωμα της Εκκλησίας. Ήδη στο συναξάρι του προηγουμένως αναφέρθηκε η δύναμη του λόγου του και η αγία
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Εγκωμιαστικὸς λόγος εἰς τὴν αποτομὴν τῆς κεφαλῆς του Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου.

0 σχόλια
Ἐγκωμιαστικὸς Λόγος εἰς τὴν Ἀποτομὴν τῆς κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου

 Ὄντως λαμπρὰ καὶ θεϊκῆς χαρμοσύνης πλήρης ἡ σημερινὴ σύναξη, ποὺ μᾶς συγκέντρωσε ὅλους ἐμᾶς, ἀγαπητοὶ Χριστιανοί, γιὰ νὰ γιορτάσουμε σήμερα τὸ πνευματικὸ πανηγύρι. Καὶ δίκαια χαρακτηρίζεται λαμπρά, ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ ἐπώνυμο τοῦ ἁγίου, τοῦ ὁποίου τελοῦμε τὴν μνήμη, μιὰ καὶ εἶναι καὶ θεωρεῖται «λύχνος φωτός». Χωρὶς ἀμφιβολία δὲν πρόκειται γιὰ λύχνο, ποὺ περιαυγάζει τοὺς σωματικούς μας ὀφθαλμοὺς μὲ γήϊνη ἀκτινοβολία. Γιατὶ αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ λάμψη θὰ ἦταν παροδική, μὲ συνεχεῖς διακοπὲς ἀπὸ κάθε ἐμπόδιο, ποὺ θὰ παρεμβαλλόταν σὰν σκιά.
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Οι πρόδρομοι του Ιωάννη του Προδρόμου.

0 σχόλια

Οι πρόδρομοι του Ιωάννη του Προδρόμου

Αν θα ήθελε να περιγράψει κανείς με μία μόνον πρόταση την προσωπικότητα και τη δράση του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, δεν θα μπορούσε ίσως να βρει πιο χαρακτηριστική από αυτήν με την οποία τον περιγράφει το απολυτίκιο της γιορτής του:
ανεδείχθεις γαρ όντως και προφητών σεβασμιώτερος•

ότι και εν ρείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τον κηρυττόμενον.

Και πραγματικά, είναι ο προφήτης εκείνος ο οποίος όχι μόνον κήρυξε τον ερχομό του Μεσσία, αλλά αξιώθηκε κιόλας να δει την πραγματοποίηση των εξαγγελιών του. Έτσι, δεν θα ήταν υπερβολή, αν υποστήριζε κανείς ότι στο πρόσωπο του Ιωάννη του Βαπτιστή συνοψίζεται το κήρυγμα όλων των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης.

Αν, λοιπόν, επιχειρούσε κανείς να κατατάξει τον βαπτιστή Ιωάννη σε κάποια συγκεκριμένη περίοδο της Ιστορίας θα αντιμετώπιζε μεγάλες δυσκολίες, καθώς ο Πρόδρομος (αυτός, δηλαδή, που προετοίμασε με το κήρυγμά του τον δρόμο για τον ερχομό του Χριστού) βρίσκεται στο μεταίχμιο δύο κόσμων• με αυτόν κλείνει η εποχή της Παλαιάς Διαθήκης και ανοίγει η εποχή της Καινής. Στο τελευταίο κεφάλαιο του τελευταίου από τα Προφητικά Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, στο βιβλίο του προφήτη Μαλαχία, ο Θεός απαντά σε όσους με ανυπομονησία ρωτούν: «Που είναι ο Θεός που φροντίζει για το δίκαιο;», με την εξής διαβεβαίωση:

«Δείτε! Στέλνω τον αγγελιοφόρο μου για να προετοιμάσει τον δρόμο μου• και τότε ο Κύριος τον οποίο περιμένετε, ο αγγελιοφόρος της διαθήκης τον οποίο προσδοκάτε, θα εμφανιστεί ξαφνικά στον ναό του• ήδη έρχεται», λέει ο παντοκράτορας Κύριος(1).

Και το πρώτο κεφάλαιο του χρονικά πρώτου από τα Ευαγγέλια, του Κατά Μάρκον Ευαγγελίου, αρχίζει παραθέτοντας αυτήν ακριβώς τη διαβεβαίωση του Θεού, διευκρινίζοντας ταυτόχρονα ότι αναφέρεται στον Βαπτιστή Ιωάννη (Μαρ 1:2,4).

Αυτό όμως που κάνει τον Ιωάννη τον Πρόδρομο ξεχωριστό δεν είναι ούτε ο ασκητικός τρόπος της ζωής του ούτε η οξύτητα του κηρύγματός του ούτε το προφητικό του χάρισμα ούτε ακόμη ο μαρτυρικός του θάνατος. Ασκητές σαν αυτόν, κάποιοι μάλιστα και αυστηρότεροι ίσως από αυτόν, εμφανίστηκαν χιλιάδες στην Ιστορία• ιεροκήρυκες ανυποχώρητοι στον έλεγχο της ανηθικότητας υπήρξαν επίσης πάρα πολλοί• προφήτες που δεν δίστασαν να στέψουν προς κάθε κατεύθυνση την κριτική τους για αθέτηση του θείου θελήματος, προτρέποντας άρχοντες και λαό σε μετάνοια και εξαγγέλλοντας τον ερχομό του Μεσσία, γεμίζουν τις σελίδες της Αγίας Γραφής• μάρτυρες που αψήφησαν τις φυλακίσεις και τα μαρτύρια και προτίμησαν να πεθάνουν παρά να αρνηθούν την πίστη τους γνώρισε επίσης χιλιάδες η ανθρωπότητα. Αλλά ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος υπήρξε ταυτόχρονα και ασκητής και ιεροκήρυκας και προφήτης και μάρτυρας. Στο σύντομο διάστημα που φαίνεται να διήρκησε η δράση του κατόρθωσε να αναπτύξει όλες τις παραπάνω αρετές και τα χαρίσματα στον ύψιστο βαθμό.

Αναμφίβολα όλα τα παραπάνω καθιστούν τον Ιωάννη μια συγκλονιστική και αξιοθαύμαστη προσωπικότητα, παρ’ όλα αυτά ο χαρακτηρισμός του από τον Ιησού ως του μεγαλύτερου προφήτη που γεννήθηκε ποτέ (Λου 7:28) θα φάνταζε και πάλι υπερβολικός αν ο Πρόδρομος δεν διέθετε και κάποια άλλη αρετή που τον

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΑΔΙΕΞΟΔΟΥ ΔΙΕΞΟΔΟΣ - Π.ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΦΑΡΟΣ

0 σχόλια


ΑΔΙΕΞΟΔΟΥ ΔΙΕΞΟΔΟΣ
ΗΘΟΣ ΑΗΘΕΣ Π.ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΦΑΡΟΣ

Στίς μέρες μας φαίνεται νά κυριαρχεί ένα αίσθημα ματαιοπονίας. Οί πιό πολλοί, άν όχι όλοι οί άνθρωποι λιγότερο ή περισσότερο, φαίνεται νά έχουμε τό αίσθημα ότι αύτό πού γίνεται καί μάς τρομάζει απερίγραπτα, θά συνεχίσει νά γίνεται καί δέν πρόκειται τίποτε νά τό σταματήσει.
Όλα εκείνα, πού άλλοτε πιστεύαμε ότι άν δοκιμάζονταν κάποια βελτίωση θά έφερναν, δοκιμάστηκαν, άλλά ό κατήφορος όχι μόνο δέν φαίνεται νά σταματάει άλλά γίνεται όλο καί πιό κατηφορικός.
Ό εκδημοκρατισμός, οί εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις πού φαίνεται ότι τελικά καταργούν όλο καί περισσότερο τήν παιδεία καί ή περίφημη διακίνηση τών ιδεών, πού όταν δέν εξελίσσεται σέ εξοργιστική πλύση εγκεφάλου γίνεται μιά άκατάσχετη καί πληκτική φλυαρία, δέν φαίνεται νά σταματούν τήν πορεία της φθοράς καί τού θανάτου.
Έχουμε όλο καί περισσότερο τό αίσθημα πώς όσο περισσότερα λέγονται τόσο λιγότερο επικοινωνούμε, όσο πιό πολλά άνακαλύπτουμε τόσο πυκνότερο γίνεται τό σκοτάδι μας.
Μερικές άνάλογες προσπάθειες στό χώρο της Εκκλησίας φαίνεται νά καταλήγουν στό ϊδιο άποτέλεσμα. Κάποτε ονειρευόμασταν περισσότερο μορφωμένους κληρικούς καί πιστεύαμε ότι μία άνοδος τού μορφωτικού έπιπέδου τών κληρικών θά δημιουργούσε έναν έκκλησιαστικό χρυσοϋν αιώνα. "Ε, λοιπόν, έχουν αυξηθεί δραματικά οί κληρικοί πού έχουν ένα καί δύο πτυχία, διδακτορικά διπλώματα καί άλλες άκαδημάίκές περγαμηνές, άλλά αύτό δέν φαίνεται νά λιγοστεύει καθόλου τήν πνευματική μας μιζέρια.
"Αλλοτε πάλι είχαμε εύχηθεί νά άκούγεται περισσότερο ό λόγος τού Θεού, μέ τήν πεποίθηση ότι αύτό θά δημιουργούσε πιό συνειδητούς χριστιανούς. Άλλά, κηρύγματα άκούγο-νται πολλά, πού όμως εϊτε είναι μεγαλόστομα, άσχετα καί συχνά άνυπόφορα, εϊτε φαίνεται νά πέφτουν στό κενό καί όταν άκόμη έχουν, καί κάποτε έχουν, άξιόλογο περιεχόμενο.
Πραγματικά, στίς μέρες μας ακούγονται πολλές ένδιαφέρουσες θεολογικές απόψεις. Σέ πολλά σαλόνια πολλοί εύφυείς άνθρωποι, πίνοντας ούίσκυ οη the rocks  καί μασουλώντας ξηρούς καρπούς, μιλούν γιά τήν άλληλοπεριχώρηση, τή μέθεξη, τήν αποστασιοποίηση, τήν εύχαριστηριακή σύναξη, τή θέωση, τό άκτιστο φώς καί τή λειτουργική ζωή, άναπτύσσουν μέ συγκλονιστικό τρόπο τά άσκητικά ιδεώδη καί παρουσιάζουν μέ εντυπωσιακή πειστικότητα τή νηπτική θεολογία, ενώ άλλοι δίνουν βαθυστόχαστες διαλέξεις σέ κατάμεστες αίθουσες.
Άλλά κι αύτά έχουν αρχίσει νά δημιουργούν ένα αίσθημα κορεσμού καί ματαιοπονίας. Φαίνεται μάλιστα ότι έχει αρχίσει επίσης νά μειώνεται σημαντικά τό ενδιαφέρον πού όλα αύτά κάποτε μάς προκαλούσαν, κι αύτό ϊσως γιατί όλοι διαπιστώνουμε ότι, άν καί τά ακούσαμε καί τά αποδεχθήκαμε μέ ενθουσιασμό καί ίσως μάλιστα νά τά εϊπαμε κι εμείς μέ τόνϊδιο ένθουσιασμό, συνεχίζουμε νά βρισκόμαστε στήν καταναλωτική μας αιχμαλωσία καί στή φίλαυτη αύτοα-πασχόλησή μας, έχοντας μάλιστα τό αίσθημα ότι δέν μπορούμε νά κάνουμε άλλιώς.
Κι αύτές άκόμη οί απαισιόδοξες εκτιμήσεις έχουν γίνει κοινός τόπος, χωρίς καμιά πρωτοτυπία καί έξ ϊσου πληκτικές. Λέμε ότι έχουμε ανάγκη άπό ελπίδα, άπό κάποιες αισιόδοξες διαπιστώσεις, άπό κάποιες θετικές παρατηρήσεις,
Αλλά μήπως καί ή ελπίδα δέν έχει έκπορνευθεί τόσο, ώστε να έχει καταντήσει έντελώς άναξιόπιστη καί ανέντιμη;
Μήπως άραγε έχει έλθει ή στιγμή της σιώπής; Γιατί, τίνά πεί κανείς; Νά μιλήσει γιά τήν πρόσκληση πού μάς κάνει ό Θε ός στό τραπέζι της χάριτος Του, στήν όποία ό καθένας άπό μάς απαντά μέ τό «έχε με παρητημένον», εϊτε γιατί άγρόν», ή «ζεύγη βοών ήγόρασα» ή «γυναίκα έγημα» καί δεν μπορώ νά άσχοληθώ μέ τίποτε άλλο;
Άλλά όλα αύτά τά έχουμε άκούσει καί τά έχουμε σκεφθεί άμέτρητες φορές κι όμως δέν μπορέσαμε νά κάνουμε αλλιώς.
Η κατάσταση στήν όποία βρισκόμαστε περιγράφεται μέ πολλή άκρίβεια στήν καταληκτική εύχή τού ίκετηρίου κανόνα εις τόν Κύριον Ημών Ίησοϋν Χριστόν, πού λέει «... ούκ ‘εχω μετάνοιαν, ούκ έχω κατάνυξιν, ούκ έχω δάκρυον παρακλητικόν τά έπανάγοντά με τέκνα πρός ιδίαν κληρονομίαν. Κσκότισμαι τόν νούν έν τοις βιοτικο'ίς πάθεσι καί ούκ Ισχύω άτενίσαι πρός σέ έν όδύνη, ού δύναμαι θερμανθήναι ιοϊς δάκρυσι τής πρός σέ αγάπης».
Πόσο είναι πραγματικά άλήθεια ότι οί βιοτικές μέριμνες μολύνουν ολοκληρωτικά κι αύτήν άκόμη τήν προσευχή μας, ί τσι πού ουσιαστικά νά μήν μπορούμε νά συνομιλήσουμε μέ τόν Θεό. Κι άν δέν συνομιλήσουμε μέ τόν Θεό, πώς θά μπορέσουμε νά Τόν αγαπήσουμε, νά δημιουργήσουμε μιά (σχέση καί πολύ περισσότερο νά ενωθούμε μαζί Του;
Τί άπομένει; Τί μπορούμε νά πούμε; Ποιά διέξοδο μπορούμε νά βρούμε στό αδιέξοδο μας; Πώς νά κλείσουμε αύ-τές τίς ζοφερές σκέψεις; "Ισως θάπρεπε νά επαναλάβουμε τίς τελευταίες φράσεις τής εύχής τοϋ κανόνος στόν Ίησοϋ Χριστό: «Κατέλιπόν σε, μή μέ έγκαταλίπης- έξελθε εις αναζήτησίν μου, έπανάγαγέ με πρός τήν νομήν σου, συγκαταρίθμισόν με τοις προβάτοις τής εκλεκτής σου ποίμνης καί διάθρεψόν με σύν αύτοις έκ τής χλόης τών θείων σου μυστηρίων πρεσβείαις τής πανάγνου μητρός σου καί πάντων τών αγίων σου. Αμήν».

Σελίδες 19 έως 22  από το Βιβλίο
Ι5ΒΝ 978-960-527-841-0  © 2014, π. Φιλόθεος Φάρος © 2014, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ

Πρώτη αποκλειστική δημοσίευση στο Ορθόδοξο Διδίκτυο
Επιτρέπεται η αναδημοσίεση των κειμένων με αναφορά Πηγης το Ιστολόγιο

ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Άγιος Φανούριος ο Μεγαλομάρτυς

0 σχόλια
Εικονογράφος: kopsidas.com
Άγιος Φανούριος ο Μεγαλομάρτυς

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Ο Άγιος Φανούριος είναι αναμφίβολα μια άγια, σημαντική νεανική μορφή, που ξεχωρίζει με τον δικό του τρόπο ανάμεσα στους άλλους Αγίους της χριστιανοσύνης, γιατί δεν τιμάται απλώς σε μια μόνον ημε­ρομηνία, αλλά η πίστη των χριστιανών κά­νει συχνά τη γνωστή φανουρόπιτα.

Ο Άγιος Φανούριος, που έζησε στα Ρω­μαϊκά χρόνια, συγκρούσθηκε τότε θαρρετά με τον κόσμο της ειδωλολατρίας, γιατί το χριστιανικό πνεύμα του θεανθρώπου, δεν του επέτρεπε ν' αρνηθεί τις αναμφισβήτη­τα ενάρετες αρχές του. Έτσι τα 12 μαρτύ­ρια που υπόφερε ο Άγιος, αποτελούν για μας ένα δυνατό κίνητρο για αντοχή και προ­σκόλληση στις ηθικές αξίες του χριστιανι­σμού, για να βγούμε νικητές από ένα αδιά­κοπο αγώνα, ενάντια στην απιστία και αδικία της εποχής μας. Ο Άγιος μας δίδαξε με την πραγματική θυσία του, πως εμείς τώ­ρα δεν παλεύουμε βέβαια με στρατοκράτες Ρωμαίους και απαίσιους Αγαρηνούς, αλλά έχομε ν' αντιμετωπίσουμε τις πιο έντεχνα στημένες παγίδες του υλισμού και αθεϊσμού, που προσπαθούν μαζικά να σαρώσουν τις τάξεις των χριστιανών.

Ο Άγιος Φανούριος ακόμα μας δίδαξε, πως το στεφάνι της ενάρετης ζωής δεν κερδίζεται εύκολα, αλλά μόνον με συνεχείς δο­κιμασίες, με θάρρος, υπομονή και αντοχή. Επομένως σαν αληθινοί αγωνιστές της πί­στεως ας μιμηθούμε την υποδειγματική και άμεμπτη ζωή του Αγίου, για να καταξιωθούμε κάποτε κι εμείς να τιμήσουμε το χρι­στιανικό όνομα που φέρουμε, όπως κι αυ­τός επάξια το τίμησε.

1. Γενικά για τη ζωή του
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΜΑΣ - Π. ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΦΑΡΟΣ

0 σχόλια


Η ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΜΑΣ

Σ' ένα σήριαλ πού παρουσίασε ή ΕΡΤ 1, άκούστηκε μιά πολύ τολμηρή φράση γιά τόν καιρό μας. «' Εσύ έχεις μείνει άκόμη στήν εποχή μας. "Εχεις μείνει άκόμη στήνέποχή πού οί νέοι πέθαιναν γιά τίς ιδέες», λέει ό πατέρας μιας σύγχρονης ελληνικής οικογένειας σέ μιά παλιά επαναστάτρια, «σήμερα οί νέοι πεθαίνουν άπό ήρωίνη».
Είναι πραγματικά τολμηρή αύτή ή φράση, γιατί ό ετεροχρονισμός είναι ένας κανόνας λειτουργίας της νεοελληνικής κοινωνίας, πού δέν τολμάει κανείς εύκολα νά τόν παραβεί. Ζοϋμε όλα τά γεγονότα μέ καθυστέρηση πολλών χρόνων. Κλαίγαμε γιά περισσότερο άπό έναν αιώνα τούς νεκρούς του 1821, άγνοώντας σχεδόν τά θύματα της έποχής εκείνης.
Τώρα ό κανόνας του έτεροχρονισμοΰ επιβάλλει νά κλαίμε τά θύματα της δεκαετίας του ' 40. Τά σημερινά θύματα θά τά κλάψουμε τό 2020.
Δέν μπορούμε νά θρηνήσουμε τώρα όλες αύτές τίς εκατόμβες τών άνθρώπων, πού θυσιάζονται στούς μοχθηρούς θεούς της καταναλωτικής κοινωνίας. Δέν μπορούμε νά κλαίμε γι' αυτούς πού σκοτώνονται στούς δημόσιους δρόμους, γιατί αρνούνται νά δεχθούν πώς οί δρόμοι δέν είναι μόνο γι' αύτούς~ δέν μπορούμε νά θρηνούμε γι' αύτούς πού θερίζει ό καρκίνος, σάν συνέπεια του άγχους καί τής λαιμαργίας δέν μπορούμε νά θρηνούμε εκείνους πού πεθαίνουν, επειδή εξάντλησε τήν καρδιά τους ή απληστία. Δέν  μπορούμε νά θρηνούμε τώρα κανέναν άπ' όλους αυτούς, γιατί ό κανόνας του ετεροχρονισμού επιβάλλει νά θρηνήσουμε εκείνους πού πέθαναν στούς πρό τεσσαρακονταετίας ιδεολογικούς αγώνες.
Όχι πώς δέν θάπρεπε νά χύσουμε καί γι' αύτούς καυτά δάκρυα, άλλά μόνο πού οί ετεροχρονισμένοι θρήνοι δέν μπορούν νά έχουν τήν εύεργετική δυνατότητα του περιορισμού τών θυμάτων.
Οί ιδεολογικοί άγώνες μάς στοίχισαν πράγματι πολλές πολύτιμες ζωές, άλλά τώρα δέν πεθαίνει κανείς στόν τόπο μας άπό ιδεολογία, άλλά πεθαίνουν πολλοί -καί μάλιστα διπλό θάνατο, σωματικό καί πνευματικό- άπό άδυναμίανά αναστείλουν, έστω καί γιά λίγο, τήν ικανοποίηση οποιασδήποτε επιθυμίας τους.
"Αν δέν είχε κυριαρχήσει τόσο άπόλυτα στή ζωή αύτοΰ του τόπου ό κανόνας του έτεροχρονισμοΰ καί μπορούσαμε νά θρηνήσουμε τώρα τά τόσα πολλά καί τόσο τραγικά θύματα πού θυσιάζονται τόσο άπάνθρωπα στίς φοβερές θεότητες της καταναλωτικής κοινωνίας μας, ίσως ό θρήνος νά μάς βοηθούσε νά συνειδητοποιήσουμε τή συμφορά καί 'ίσως νά μπορούσαμε νά περιορίσουμε τό σύγχρονο όλεθρο, άντί νά καταναλωνόμαστε στήν ετεροχρονισμένη άντιμετώπιση ολέθρων του παρελθόντος.
Έξ άλλου, σέ προηγούμενες εποχές βρισκόταν πάντοτε κάποιος νά θρηνήσει ετεροχρονισμένα τούς νεκρούς. Τώρα όμως, άν συνεχίσουμε τίς ειδωλολατρικές ανθρωποθυσίες, ίσως νά μήν ύπάρχουν πολλοί γιά νά θρηνήσουν ετεροχρονισμένα τό 2020 τά σύγχρονα θύματα.
Οί άναχρονισμοί, χωρίς άμφιβολία, είναι ζωοκτόνοι, άλλά δέν κρύβουν τήν παρελθοντολογική πρόθεσή τους καί έτσι μάς δίνουν τή δυνατότητα νά προφυλαχθούμε άπό τό κακό πού μπορούν νά μάς προκαλέσουν, ματαιώνοντας τήν άνά-πτυξη καί τήν πρόοδο. Ό ετεροχρονισμένος εκσυγχρονισμός όμως είναι πολύ πιό επικίνδυνος, γιατί μάς παρουσιάζει τό πέτρωμα τής ζωής σάν πρόοδο καί άνάπτυξη.
Αξίζει νά σημειωθεί ότι, ενώ στό περιβάλλον μας αύτη τή στιγμή κυριαρχεί ένα κλίμα πού επιδιώκει τή συνεχή άνανέωση, στή λειτουργική ζωή τής Εκκλησίας κυριαρχεί ή συνεχής επανάληψη.
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>